Mac Gayden - Hymn to the Seeker (1976)

Ik ben een fervente MM-er, maar kom vrij weinig op de wat drukker bezochte delen, zoals metal, of bands als Arcade Fire, Radiohead, Pink Floyd, Coldplay, U2 en dergelijke. Nee, ik zit voor een groot deel in de hoek van de singer-songwriters, roots, countryrock, americana of hoe je het ook wil noemen (ik vind dit soort labels weinig zinvol).

Nou zijn dit de wat stillere delen van MM, dus ik ben wel gewend dat mijn posts heel weinig worden gelezen. Maakt me niet uit: het gaat me om over mijn liefde voor muziek te schrijven, en als iemand dat leuk vind en aanzet tot luisteren, dan is dat mooi meegenomen. Op diezelfde manier heb ik zo kennis genomen van artiesten die mij onbekend waren en waarvan ik nu geniet.

Maar ja, je hebt 'stillere' delen van MM, en ook wat meer obscure delen. Maar de pagina van dit album is wel heel erg obscuur. Toch wil ik graag wat meer kwijt over dit vergeten meesterwerk uit de jaren zeventig.

Mac Gayden was samen met Buzz Cason verantwoordelijk voor de jaren zestig-hit Everlasting Love. Het meest bekend in de versie van The Love Affair, maar door heel veel artiesten gecoverd: van Gloria Estefan via Gerard Joling tot Jamie Cullum. Verder was hij vooral in de countryscene erg actief als sessiegitarist. En hij was een van de betere. Hij speelde op albums van Elvis, Simon & Garfunkel, Bob Dylan (op Blonde on Blonde!), Loudon Wainwright, John Hiatt, Linda Ronstadt, Kris Kristofferson en vele anderen. Het bekendst is die wah-wah-slide gitaar op Crazy Mama op het debuutalbum van JJ Cale. Die kon best wel aardig gitaar spelen, maar die wah-wah, da's dus Mac Gayden (destijds een volstrekt nieuw snaargeluid).

Zijn debuutalbum is in een oplage gemaakt die waarschijnlijk verspreid is onder familie en bekenden. Maar in 1976 ging hij het professioneler aanpakken. Op Skyboat is hij nog voorzichtig wat aan het verkennen, maar op Hymn to the Seeker komt hij tot volle bloei.

Op dit album komt werkelijk alles langs, van rock en soul, wat country, wat symfonisch, dan weer singer-songwriter, dan heavy gitaarwerk, ja zelfs mediëval en sacrale kerkorgel komt langs. En hoewel bijna alle nummers in elkaar overvloeien, weet hij er toch een eenheid van te maken. Waanzinnig knap. Het album doet hierin een beetje denken aan Children of the Future van The Steve Miller Band.

Het album opent rustig met Rejoice the Dawn: scheepshoorn, belletjes en dwarsfluit zetten de toon. Hij schakelt in een moeite door op het stevig rockende, zelfs wat funky Steppin' Stone, met een grote rol voor de blazerssectie.

Die speelt ook een grote rol in het swingende Someone Whispered, dat begint met een treinritme, dat in de verte wat doet denken aan Long Train Running van The Doobie Brothers. Het nummer gaat gelijk over in de ballad Standing in the Background. Ineens horen we blue-eyed-soul, zoals die in die jaren erg populair is gemaakt door Hall & Oates en Boz Scaggs. Life Is Just a Pantomime begint dan weer met een erg swingend, maar ook erg strak en dwingend ritme, dat niet stopt tot de laatste noot

Dat was kant A, waar hij wisselende stijlen gebruikt, maar zich nog vrij goed houdt aan de gangbare structuren. Maar op kant B laat hij die geheel los en gaat hij helemaal los, speelt hij intuïtief en laat zich niet meer hinderen door wat de luisteraar 'normaal' verwacht.

Dat begint met het middeleeuws aandoende Here We Meet Again, met de dominante rol voor (ik denk) een klarinet. Rustig, gedragen, maar o, wat mooi! Diezelfde sfeer trekt hij door op To Our Ancestors. Maar hier laat hij alle vormen los en laat zich leiden door onconventionele geluiden. De combinatie van beide nummers vormt voor mij een van de twee hoogtepunten van het album.

Colors of the Rainbow begint a capella. En hoewel hij een heel beperkte zanger is, slaat hij zich hier erg fraai doorheen.

Maar vervolgens komt het pièce de résistance in de vorm van het ruim 9 minuten durende The Minstrel Is Free at Last. En zelf knoop ik hier het daarna volgende korte titelnummer aan vast, zij vormen voor mij een grote luistertrip. In die ruim 10 minuten durende trip vliegt het werkelijk alle kanten uit: van verstild, naar rockend, dan weer wat symfonisch, dan een gierende gitaarsolo en moeiteloos eindigend in een sacrale sfeer met een kerkorgel. Ja, je leest dit goed, een kerkorgel! Wat een epos, wat een muzikale kracht!

Met het verstilde If I Could I'd Set You Free kunnen we gelukkig weer een beetje bijkomen en wordt dit meesterwerk fantastisch afgesloten.

Tja, en wat moet ik hier nou mee? De kans dat iemand dit leest is wel heel erg klein. Wellicht doet de naam Mac Gayden een belletje rinkelen bij de muziekliefhebber die ouder is dan 60. Maar stel dat iemand dit leest en er eens naar wil luisteren? Dan wordt het lastig: niks iTunes/Apple Music, niks Spotify, niks Bandcamp. Volgens mij wel op last.fm. Heel erg triest eigenlijk ...

Zojuist weer gedraaid. Wat een feest!

Nog altijd niet beschikbaar op de gangbare streamingdiensten, en niet op Bandcamp.
Maar wél nog op diverse plekken als dubbel-CD te koop, samen met (het veel mindere) Skyboat.

Ik wil deze graag aanraden als een soort 'educated guess'.

had deze vroeger op vinyl. nu als 2-cd samen met "Skyboat" (uit 2008, label Big Beat). zal deze albums weer eens beluisteren. beoordeling volgt later. Mac Gayden is inmiddels 83 jaar oud en heeft een enorme staat van dienst. herinner me hem vooral als een veelgevraagd sessiemuzikant vanwege zijn fantastische (slide-) en gitaarspel.

zijn debuutalbum McGavoch Garden (1973) werd geproduceerd door Bob Johnson, de producer van het Dylan album "Blonde On Blonde". zag dat er in 1995 ook nog een album van hem verscheen "Nirvana Blues" met een nieuwe versie van het nummer "Morning Glory" afkomstig van het album "Skyboat". dit was destijds ook de naam van zijn band.

herinner me "Hymn to the Seeker" als een geweldig album, maar ook vrij complex door de veelheid van stijlen, zeg maar geen hapklare brokken. je moet er als luisteraar wat moeite voor doen. er moeten toch meer met name oudere muziekliefhebbers zijn lijkt mij, die bekend zijn met dit album.

wist overigens niet dat de man begin seventies lid was geweest van de bands Area Code 615 en Barefoot Jerry. laatstgenoemde band was in die tijd wel populair onder progressieve muziekliefhebbers.

Nog een leuke anekdote. Mac Gayden nam dit album op in de Criteria Studios in Miami. In de studio aan de ene kant van die van Mac was Fleetwood Mac hun Rumours aan het opnemen. En in een ander deel van het gebouw waren de Eagles bezig met de opname van Hotel California. Randy Meisner wipte af en toe even bij Mac Gayden binnen om op een paar songs mee te zingen.

ooit bij verschijnen in 1976 op vinyl aangeschaft op advies van een (muzikale) jeugdvriend "hier moet je echt naar luisteren" die in een platenzaak werkte. vanwege de variëteit aan stijlen vond ik het destijds maar een "moeilijk" album, maar het geweldige gitaarwerk van Mac Gayden op dit album maakte meteen indruk.

zoals Tonio hierboven al eerder aangaf vliegt het qua stijlen heen en weer met de instrumentale opener "Rejoice the Dawn", het "funky" lekker in het gehoor liggende "Steppin' Stone", de blue-eyed soul van "Someone Whispered" en "Standing in the Background" nummers die inderdaad aan Boz Scaggs of Hall & Oates doen denken. het funky, swingende "Life Is Just a Pantomime" is eveneens een radiovriendelijk nummer.

daarna volgt een stijlbreuk met de eerdere nummers met het klassiek aandoende folky met banjo gespeelde "Here We Meet Again", het wonderschone, instrumentale "To Our Ancestors" en het deels a-capella gezongen "Colors of the Rainbow" waarop Mac Gayden halverwege met een prachtige slide gitaar partij invalt.

het lange "The Minstrel Is Free at Last" is een meesterwerkje, knap opgebouwd met vele sfeer en tempo wisselingen en verandert na circa 6 minuten in een instrumentaal nummer met fluitspel en orgelklanken en gaat naadloos over in de barok? muziek van het titelnummer "Hymn to the Seeker".

het akoestische klein gehouden "If I Could I'd Set You Free" is een prachtige afsluiter van dit album dat een kleine 50 jaar na verschijnen nog steeds staat als een huis. een album dat in de categorie "vergeten klassieker" valt. dit magnum opus van de man verdient meer aandacht. Tsja....

Mac Gayden R.I.P. 16-04-2025

deelcitaat uit de liner notes (Mick Houghton 2008)

"Both "Skyboat" and "Hymn To The Seeker" defy easy categorization and, ultimately, both albums slipped through the net. Despite their Nashville connections, neither can be classified as country or even country-rock. Mac Gayden simply failed to fall into any of the prevailing genres of the day. As Gayden explains it: "Being from Nashville, people are always surprised to learn that country music was not really an influence. Country music was actually imported into Nashville. The native Nashville musicians have always favoured R&B or alternative styles. Nashville is a river town and, much like Memphis, the dominant influences are blues and soul"

"Mac Gayden's music was always somehow out of time, and out of sync with everyone around him. It's made his music utterly timeless: these recordings sound as fresh, vital and sublimely original as they did thirty years ago and that slide wah guitar sound of his, once heard, never forgotten"