Mavis Staples - Live: Hope at the Hideout (2008)

Ik heb toch het idee dat je bij een live optreden moet zijn, om het echt te voelen. Ik mis nu de sfeer en ik vind, dat als ik het zo hoor, het publiek wat ingetogen. Mavis Staples klinkt wat oudbollig, maar niet op een manier zoals ik het graag hoor. Ik vind dat ze haar stem soms wat overdreven gebruikt, dat ze zoiets heeft van: 'kijk mij hier eens geweldige soulnummers zingen'. Ik kan hier natuurlijk helemaal mis zitten, ken verder nog niks van Mavis Staples.

De achtergrondmuziek vind ik wel goed, lekker rustig en het past wel degelijk bij de zangeres. Met name het rustige gitaarspel kan ik sterk waarderen. Why Am I Treated So Bad vind ik een uitschieter, ken de versie van Moby (die vond ik goed), maar vind deze nog wat beter. Will the Circle Be Unbroken is nog zo'n nummer die er voor gaat zorgen dat ik dit minimaal met een voldoende ga beoordelen.

Voor mij ligt de kracht van dit album in de eenvoud. Geen toeters en bellen, gewoon een bescheiden en simpele instrumentale begeleiding. Haar stem klinkt niet meer erg optimaal (niet gek voor iemand van 69) maar zit nog vol soul. Tijdens de nummers heb ik niet altijd het gevoel dat ik naar een live-album luister, maar ik voel het wel degelijk. Ik vind het stuk voor stuk wel lekkere nummers die ze zingt, maar ondanks dat ik de bescheiden begeleiding en haar typische stem posititief vind, gaat het juist hierdoor op een gegeven moment toch ook wel lang duren.

Lekkere sfeervolle live plaat van Mavis Staples......
Zonder al te veel poes pas, laat die geweldige rauwe stem van haar het werk maar doen.......



Vind juist dat hoe "ouder" deze dame word hoe lekkerder haar stem geluid word..... Dit geld mijns inzicht ook voor oa: Candi Station, Bettye LaVette en Betty Harris...... Geweldige rauwe Soulstemmen die nog steeds heel mooi en doorleefd klinken...... aan deze stemmen kunnen meenig manelijke zangers die bekend staan om hun rauwe stemgeluid nog een puntje aan zuigen......

Ik heb m nu twee keer beluisterd. Mooie sfeer bij een intiem (?) liveconcert. Maar het wel erg ´blank´ repertoire. Blues en zelfs folk (9 en 11 iig). Kweetetniet.
Wel een bijzonder plaatje maar ik word er niet zo warm van; het duurt me zelfs wat te lang en kom dus niet helemaal in de sfeer.

Wat sq al zei, muzikaal blijft deze live-sessie nogal droogjes. Hier en daar wat blues, of een eenvoudige rock-inslag, maar nooit echt weinig voor de hand liggende arrangementen of iets dergelijks. En dat Mavis Staples ertussenin nog wat verhaaltjes vertelt, werkt evenmin bevorderlijk voor de spanning.
Op zich een aardig album, maar niet om erg vaak te beluisteren...

Dit vind ik een erg goed album van Mavis Staples met gospel- en civil rights songs. Haar stem is wel erg rauw, maar het is dan ook een live-album. Jammer dat er geen blazers meedoen. In plaats daarvan doet een rocktrio de begeleiding, waaronder gitarist Rick Holmstrom met een mooi, bluesy geluid.
Erg lekkere plaat, maar ik was er liever gewoon bij geweest.