Esoteric: Opposite Worlds (1997)

Dit is muzikaal gezien eigenlijk maar een vreemd album. Nu ben ik wel op de hoogte van Michael's eigenzinnige stijl, en verrast Opposite Worlds me daardoor ook niet zodanig, echter is het het dit keer nogal érg vreemde karakter wat dit album een apart, maar helaas ook een beetje een matig smoelwerk meegeeft.
Michael weet mooie, melodieuze, muzikale passages vaak om beurten af te wisselen met over het algemeen nogal gekke stukken, waarop vaak soms wat belachelijk in het gehoor klinkende percussie-instrumenten te horen zijn, gecombineerd met rare mensen-of dierengeluiden. Dit is een onderdeel van zijn stijl, die hij eigenlijk op elk album toepast. Een goed voorbeeld is "Realm in the Ocean" waarop rare, onwezenlijke passages hand in hand gaan met cartooneske melodielijntjes. Des te verrassender is het dan des te meer, wanneer het nummer in één keer omslaat en er opeens een mooie, veel serieuzere melodielijn om de hoek komt kijken, vrij snel opgevolgt daar alweer zo'n stompzinnige passage. Het lijkt wel alsof allerlei vreemde muzikale collages op een hoop zijn gegooid die versmolten zijn tot één geheel. En dan is dit nummer slechts een voorbeeld. De rest van het album steekt ook zo in elkaar.
"Wonderlands of Childhood" heeft hetzelfde karakter, alleen zijn de melodielijntjes nu veranderd in baby-en peuter-riedeltjes. Best grappig, maar eigenlijk ook wel een beetje fout. Wel valt op te merken, dat ik zowaar een gedeelte van een thema terug hoorde, die Michael gebruikt heeft op de track "Longing for this Life" van Transmigration of Souls.
Op "Crusaders' Destination" wordt het zelfs nog erger, wanneer er Arabisch klinkende stukken opduiken, die zowaar echt verschrikkelijk vals klinken. Daar kunnen de betere momenten van het nummer eigenlijk niets goeds meer aan doen. Het is dan ook hier waar Michael voor mijn gevoel écht een beetje dooslaat.
Die gekke Arabische klanken komen ook weer terug op "Happy Hunting Grounds", maar gelukkig klinken ze dit keer niet zo vreselijk irritant als op "Crusaders'...". Ook hier zijn weer vreemdsoortige dierengeluiden te horen, dit keer van walvissen.
En ach ja... zo kabbelt de plaat door, zonder echt indruk te maken, wat jammer is, aangezien Michael Duke i.m.o. heeft bewezen, dat hij, dankzij z'n unieke stijl, absoluut beter kan, getuige albums als Transmigration of Souls en Rites for the Dead.
Zijn gekke stijl, samen met soms echt gave thema's is een typerend handelsmerk van 'm. Echter klinkt het hier te overtrokken, waardoor het materiaal er absoluut onder lijdt. Ook de betere en mooiere stukken van dit album, en die zijn er echt wel, kunnen het dit keer niet compenseren, waardoor ik helaas blijf hangen op een 2,5. Volgende keer beter, Mike...!!