Pariah - Unity (1998)

Weg is drummer Sean Taylor en, meer spijtig, ook zanger Michael Jackson is hier op niet meer te horen. Nog meer helaas, de opvolger werd niet Brian Ross, maar de zanger van Tysondog.
Een zanger die in de verste verte niet kan tippen aan zijn voorgangers.
Tippins en Ramsey strooien nog steeds kwistig met mooie riffs en solo's, maar de mooie nummers moeten het vooral hebben van het gitaarwerk en niet van de totale bandprestatie.
Het eerste nummer Unity doet oude Satan/Pariah-tijden herleven.
Reactionary is een nummer dat lijkt op een slechte Priest of Accept-imitatie.
Walking Wounded is een halve ballade met heftiger tussenstukken.
No Exit heeft meer tempo, maar leeft pas op bij de solo. Een goeie riff ook, maar die wordt teveel weggedrukt door de zang.
One of Us is hetzelfde laken een pak: goed gitaarwerk, de nek omgedraaid door de zang(lijnen).
Saboteurs is een prachtig sneller nummer en de zang is hier beter te pruimen.
Met Mutual Street staat er een tweede poging tot een ballade op de plaat. Op de een of andere manier doet het me wat denken aan een nummer van Pretty Maids (geen idee welke).
Pretty Maids kan zulke nummers nog maken door de betere zanger, maar zelfs dan zou ik dit bij een tweede draaibeurt overslaan.
The Jonah (what's in a name) zou qua riffs en songstructuur niet misstaan op een plaat van Skyclad. Het instrumentale middenstuk lijkt zo weggelopen uit de gitaarduim van Joe Satriani.
Learning to Crawl is een niemendalletje zonder drums. Akoustisch gitaarwerk onder een stukje zang. Hier komt de zanger nota bene nog het best uit de verf.

Van Pariah/Satan hoef ik niet persé heftige thrash te horen; Court in the Act is ook geen typische thrash.
Deze plaat ligt meer in de richting van de traditionele heavy metal met een speedrandje. Af en toe mooie oprispingen qua gitaarwerk. Qua songmateriaal is het toch te veel middelmaat.