Scott Weiland - Happy in Galoshes (2008)

Album komt 25 november uit. Eerste track vrijgegeven op de volgende site: http://spin.com/articles/exclusive-song-scott-weiland-crash (let op wel even naar beneden scrollen)

Op zich misschien wel interessant, was niet zo'n liefhebber van Velvet Revolver maar kon Stone Temple Pilots eigenlijk wel waarderen.. binnenkort die track eens luisteren

Ben hier heel benieuwd naar, vond zijn vorige soloplaat brilliant integendeel van The Pilots en revolver daar verknalt hij zijn talent. Solo kan die veeeel meer

jammer, 12bar blues was bij vlagen geniaal. Dit is echter een aftreksel met de dezelfde formule. Beautiful Day wel erug goed. Weiland heeft wel dat grensverleggend vermogen zowel tekstueel als muzikaal die je ook bij Millionaire terugvindt. Dat wekt bij mij altijd intresse. Ik denk dat de verkeerde producer die hem teveel mainstream houd hier te veel invloed heeft.
Overigens had ik t idee ook david bowie te horen bij het 3e of 4e nummer, wel grappig dat ie dan ook Fame coverd. Leuke versie trouwens die erg goed voor dj's te gebruiken is.

Stem verhogd van 3 naar 4. Het is een groeiplaat. En vooral de afwisseling die het m doet. De ozo belangrijke afwisseling die al die andere bekende bandjes net niet hebben. Verdomd wordt steeds beter en beter.... nog ff en hij haalt mijn jaarlijst top 10 op de valreep

Ontspannen plaatje.
Eeven rustig voor gaan zitten, wordt steeds beter.
En iid ik vond z'n stem ook wel wat Bowie hebben.
Fame is een goed geslaagde cover, al voegt hij er niet veel nieuws aan toe.

Ik kijk ook uit naar nieuwe werk v/d Stone Temple Pilots.
'k hoop dat er wat uit komt in 2009.

Leuke plaat. Er is een versie met bonus cd verkrijgbaar.
Overigens is Somethings must go this way een cover van Palo Alto. Wederom een die Scott op het lijf geschreven is. . .

Die versie met bonus cd vandaag gekocht voor 1 Euro.
Ik ben benieuwd.

Toch een heel stuk minder spannend dan Stone Temple Pilots.

Wandelende junk, labiele persoonlijkheid en Bowie rip off Weiland heeft nogal een wisselend oeuvre nagelaten. Vanuit muzikaal oogpunt ontwikkelde hij zich met The Stone Temple Pilots in een interessante richting. Weliswaar niet baanbrekend maar de Bowie invloeden, hier en daar wat glam, fijne akoestische stukken en fraaie melodieën leverden toch nog een rits prima songs op. Zeker platen als Purple, Tiny Music, Shangri-La Dee Daa en de laatste met Weiland; het titelloze album in 2010 mogen er zijn. De platen zijn echter ook wisselvallig en grillig van aard. Zo ook man's 2e soloplaat; Happy in Galoshes; Scott vliegt heen en weer tussen avantgardistisch geneuzel en simpele rocknummertjes. De wat doffe productie helpt dan ook al niet mee. Bowie is altijd al een grote inspiratiebron voor Weiland geweest echter op solo gebied weet hij de invloeden van de grote meester maar niet succesvol te implementeren in zijn muziek. Het is allemaal aardig maar je wordt nergens omvergeblazen door zijn compositorische kwaliteiten. En dat is jammer want Scott heeft een prima stem maar dat verzuipt nu een beetje in het geheel. Kortom, een voldoende haalt het schijfje nog wel maar meer zit er niet in.