Oceans of Sadness - The Arrogance of Ignorance (2008)

Na veelvoudig luisteren heb ik nog steeds een beetje moeite om een oordeel te vellen over dit album. Ik heb het vermoeden dat ze met dit album het doel hadden volwassener te worden, wat doorgaans inhoudt dat ze er meer een ‘less is more’ instelling op nahouden. Nummers worden compacter, liggen makkelijker in het gehoor, minder frivoliteiten om de aandacht af te leiden. De eerste keer dat ik het album opzette kon ik het niet afluisteren, zo vreselijk standaard vond ik het. Maar zoals dat gaat, naarmate je het meer luistert groeien de nummers en blijkt het toch wel weer een puik album te zijn. Helaas te conservatief. Nergens de ruimte en het licht experimentele karakter van Send in the Clowns en Mirror Palace. Misschien dat dit komt omdat ze al zo snel na Mirror Palace een nieuw album hebben uitgebracht, en daarmee zichzelf niet de tijd hebben gegund nummers veel meer karakter mee te geven.

Dit is mijn kennismaking met de band en hoewel ik wel potentie hoor, vraag ik me constant af waarom er zo nodig zoveel zangstijlen op een CD moeten worden gepropt. Van mij mag het wel wat minder. Muzikaal dwaalt men tussen thrash en meer psychedelische stukken. Soms klinkt het onvoorstelbaar eenvoudig, soms ook wat complexer. Ik ben er nog niet uit met deze kameleon.

Ik blijf dit een bij momenten geniale plaat vinden. Het is net de mengeling van stijlen en tegelijkertijd de relatief grote toegankelijkheid van het album dat me aanspreekt. Waar vroeger werk van OoC vaak met een overdreven bombast was doorspekt kiest men hier doelbewust voor rechtlijniger nummers die inderdaad makkelijker in het gehoor liggen. Laat die ogenschijnlijke eenvoud je echter niet in waan houden, er zit veel meer in de nummers dan wat je bij een eerste oppervlakkige luisterbeurt zou vermoeden.