Madlib - Beat Konducta Vol. 6: Dil Withers Suite (2008)

Het zou een productief jaar voor Madlib worden. Dit album, de zesde in de serie, vind ik een van zijn mindere. Ik denk dat hij te weinig tijd in zijn albums stopt. Dit project bijvoorbeeld vind ik aan de saaie kant. Toch staan er nog steeds leuke producties op, Another Bag of Bomb en Dillalade Ride zijn erg sterk. Maar veel andere nummers vind ik te kaal of ik mis er gewoon een rapper op. Nadel is ook dat de meeste tracks niet langer dan 1.30 minuten duren. Daardoor kan ik er moeilijk in komen.

Nu al nog een deel? Is dit een ode aan Bill Withers?

Volgens de Stones Throw website is dit net als volmume vijf een tribute naar Jay Dee.

Dan ga ik het beluisteren (of als het maar iets met Withers te maken heeft). Let me know.

Misschien gebruikt Madlib bekende Bill's als titels. Dan was deel 5 een verwijzing naar Bill Cosby.

Ja, dat merkte ik ook net op, haha.

Wel erg de bekende wegen allemaal; gelukkig heeft Madlib zo veel talent, dat het zelfs dan nog acceptabel is.

Het is grappig om te zien dat er een immense wereld van verschil zit tussen Dr. Dre en Madlib. Beide mannen zijn gerespecteerde topproducers met een immense staat van dienst, wat ervoor zorgt dat ze zich niet meer hoeven te bewijzen. Dat lijkt Dr. Dre erg letterlijk te nemen, met Detox heeft hij het uitstellen van een album namelijk haast tot een kunst verheven. Madlib gooit het daartegenover over een volslagen andere boeg: deze workaholic lijkt steeds beter in zijn element te raken en slingert zijn albums in sneltreinvaart de markt op.

Dit jaar heeft hij al Perseverance: The Remix, Madvillainy 2: The Remix, de compilatie WLIB AM: King of the Wigflip en Beat Konducta Vol. 5: Dil Cosby Suite op zijn naam staan. Nu voegt hij het zesde deel uit de instrumentale Beat Konducta-serie daaraan toe. Net zoals het vijfde album uit die reeks is dit een eerbetoon aan wijlen J Dilla, met wie Madlib onder de naam Jaylib het album Champion Sound (2003) maakte.

Het is zeer de vraag of Madlib er goed aan doet zo productief te werk te gaan. Deze aanpak hebben we natuurlijk tig keer liever dan wat Dr. Dre doet, maar een moyenne van vijf albums per jaar is wel erg extreem. Het is niet zo dat Madlib aantoonbaar zwakker gaat produceren, maar het exclusieve gaat er op deze manier langzamerhand een beetje af. Altijd maar weer het bekende recept van fijn gekozen jazzsamples, warme soulelementen en ritmische drums; het blijft leuk om naar te luisteren, want Madlib weet deze elementen keer op keer goed genoeg te verpakken om ervoor te zorgen dat het niet eentonig wordt. Helaas is het elke seconde ook hoorbaar dat het Madlib is die achter de knoppen zit.

En dat maakt de luisterervaring automatisch minder speciaal. Het is alsof je vijf keer in een jaar naar een concert van je favoriete artiest gaat; ook al doet hij het de vijfde keer even goed als de eerste, het beklijft minder. Beat Konducta Vol. 6: Dil Withers Suite is geen bewijs dat Madlib het niet meer kan, integendeel, het is juist een bewijs dat Madlib geen concessies doet en zijn eigen pad volledig blijft volgen, maar het album laat wel zien dat Madlib er misschien goed aan zal doen wat gas terug te nemen. De leuke ideetjes volgen elkaar nu namelijk op voordat ze tot volledige wasdom zijn gekomen, getuige de gemiddelde speelduur van plusminus anderhalve minuut per track. Conclusie: Madlib kan het nog, maar zal er waarschijnlijk beter aan doen als hij rustiger en minder snel te werk gaat. Of is die immense productiviteit nou juist hetgeen waarmee hij J Dilla wil eren?

Bron: Hiphopleeft

Madlib gaat er dan ook niet van uit dat wij broke-ass hiphoppers het geld hebben om meteen op dag van uitgave alle vinyl aan te schaffen.

geeuw, madlib op zijn slapst. slecht kan je het natuurlijk niet noemen, het luistert allemaal wel leuk op de achtergrond maar madlib heeft gewoon al veel straffere dingen gedaan.

toch een halfje erbij. dit is gewoon heel chill én de enige muziek waar ik mee kan studeren