Fanger & Schönwälder - Analog Overdose (2001)

Van dit album circuleren waarschijnlijk diverse hoesontwerpen, want op mijn exemplaar prijkt een foto van een rood omgevallen blikje voor frisdrank of bier. En nu ik het toch over de vormgeving heb kan ik melden dat dit leuk is gedaan. Het thema van het drinkblikje komt terug op de cd en de tray waarop hij vastzit. Op de achterzijde is nog een fraai kunstwerkje te zien waarin het blikje een paar keer terugkomt. Kortom: de eerste indruk is dik in orde.

En dan de heren zelf. Thomas Fanger en Mario Schönwälder staan bekend om muziek die je voortzetting kunt noemen van de Berlijnse School, verder worden ze op drie track bijgestaan door Lutz Ulbrich die onder andere bekend is uit de groep Ashra van Manuel Göttsching.

Met behoorlijk veel laag gaat de eerste track, Analog Moods, van start. Achter het vele laag is haast wat klassieks te horen. Na verloop van tijd komt er leven in de brouwerij waardoor een sfeer ontstaat die doet denken of een dag opgang komt. Het is fraaie uitgesponnen muziek die een zekere rust uitstraalt en een mooi staaltje is van hoe Berlijnse School op moderne synthesizers kan klinken. De basklanken op de achtergrond geven het stuk warmte. Klanken die lijken of er op buizen worden geslagen vormen de basis voor de korte compositie EmanoN. Wat verder zijn wat geluiden te horen die aan kosmos doen denken, het levert een mooi sferisch beeld op. Vrolijke tonen luiden de track Und Wir Gehen in den Club.. aan. Qua sfeer die in deze track heb ik echt het gevoel of ik in een club ben. Barpersoneel komt voorbij terwijl bezoekers druk aan het kletsen zijn over het van alles en nog wat. De relaxt bespeelde gitaar van Lutz Ulbrich versterkt deze nog eens. Wel is het tikje jammer te noemen dat het stuk wat te lang doorgaat. Zeer stemmig gaat Sentimental Moods van start. Het geeft me een gevoel of het zojuist hard heeft geregend en er nog wat druppels van de dakgoot afdruppen. Verder is de sfeer grijs, maar gaandeweg lijkt de lucht te klaren, edoch een echt stralende dag wordt het niet. De muziek verbeeld dit goed, want echt vrolijk wordt de sfeer niet. Mooie muziek voor onder een grijze documentaire van de herfst bijvoorbeeld. Daarnaast ook heerlijk rustgevend.

Seilbahn zu den Sternen begint wat duister met het geluid wat doet denken aan een regelmatig draaiende wijzer. Door de regelmaat ervan raak ik in een soort trance die me een gevoel bezorgt van te vliegen aan een parachute in cirkels. Echo Gods begint in eerste instantie met zweverige geluiden, maar eenmaal opgang doet het mij wat aan rock denken. Wel is het hier jammer te noemen dat de productie wat dof is, waardoor het lijkt of de muziek bij de buren vandaan komt van in plaats van uit de eigen speakers. Ondanks dit euvel een prima track waar stilzitten erg moeilijk op is door de het aanstekelijke ritme en de wat repenterende klanken uit de gitaar. Als Lutz Ulbrich in de tweede helft van de compositie even los gaat op zijn gitaar is duidelijk te horen dat zijn collega Manuel Göttsching heet. Net op het moment dat ik denk: nu weet ik het wel stopt het stuk. In een wat mysterieuze sfeer gaat First Contact van start, waarna een rustig stukje muziek volgt, waarop is te horen dat Ulbrich mooie dingen kan doen met de zes snaren van zijn elektrische gitaar. De verdere muziek is wat minimaal te noemen, omdat het wat door lijkt te kabelen, maar aan de andere kant heeft het wel wat. De rustgevende elektronica enerzijds en de met passie bespeelde gitaar. Met me ogen dicht heb ik het gevoel of ik in een rustig draaiende zweefmolen zit en langzaam in trance raak. En als tegen het einde de gitaar van Ulbrich in het stuk komt lijkt het wel of er contact is gemaakt met leven uit een andere dimensie. Een bijzonder stuk muziek wat laat horen dat minimale middelen ook in staat zijn een boeiende sfeer neer te zetten.

En zo tikkend is daar de laatste track al. Een live versie van het stuk Analog Overdose wat is opgenomen in de Petrus kerk te Berlijn op 30 maart 2001. Van meet af aan brengt het mij terug na de tijden van de kosmische muziek, midden jaren zeventig van de vorige eeuw dus. De tijd dat elektronische muziek op de kaart werd gezet. Heel subtiel wordt een sfeer gemaakt die stukje bij beetje wordt veranderd en daardoor een gevoel bezorgt bezig te zijn met een lange reis naar weet niet waar. Steeds verschijnen er nieuwe beelden waar dan langzaam afscheid van wordt genomen en er vervolgens nieuwe voor in de plaats komen waarbij hetzelfde ritueel bij plaats vindt. Muziek voor mij althans om rustig op me in te laten werken om zodoende in een prettige wereld of een universum te raken. Berlijnse School in een perfecte vorm waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Ja, en daarmee komt er op een prima wijze een einde aan dit album. Wel een tikje jammer dat de track Und Wir Gehen in den Club.. voor mijn gevoel een tikje wat aan de lange kant was en dat de productie van de track Echo Gods niet geheel in orde was, maar verder heb ik prima sfeervolle muziek voorbij horen komen.