Confuse the Cat - Kericky (2008)

Bij de eerste klanken van Kericky, het vierde album van het Belgische Confuse The Cat, waande ik me even helemaal terug in de jaren tachtig. Opener "Koi" begint bijna Cure-achtig met mooi en sfeervol gitaarwerk en aanstellerige zang. Het is dezelfde zang die al bij het tweede nummer gaat irriteren. Het bereik van de zang is niet alleen zeer beperkt, ook de teksten zijn van bedroevend lage kwaliteit. Hoe iemand een regel als 'The future starts tonight, blinded by the light, share the magic, oh no!' zonder enige schroom durft te zingen is mij een raadsel. Het stukje gesproken tekst op "Paul's Eyes" is tenenkrommend. Na enkele nummers met U2-ten-tijde-van-Boy-gitaarriffjes en veel pathetische zang is er halverwege het album een opleving in de vorm van het instrumentale "Jackal at 10 O'Clock". Schitterend nummer, had zo op Sandinista van The Clash kunnen staan. Helaas volgt hierna meer van hetzelfde, tot afsluiter "Black Birds", een instrumentaal nummer van ruim acht minuten waarop de bassist en gitarist behoorlijk los mogen gaan. Een prima afsluiter van een plaat die verder op de dag van release eigenlijk al gedateerd klinkt.

Maar is dat niet juist de bedoeling om 80's te klinken?

Mochten ze in 2020 een nieuwe versie van De Prehistorie draaien, dan zal de soundtrack van de naughties veelal uit post-punk revivalbands bestaan. En dat zou logisch zijn. De vlaggendragers van het genre schopten het immers tot de big league: Interpol speelt in Vorst Nationaal, Bloc Party verkoopt vlot meerdere keren de AB uit en Editors ambieert een stadionsound die richting U2 schuift. En daarnaast is er natuurlijk ook een heel legertje mindere goden en epigonen. Ondanks het grote succes van het genre was er lang geen enkele band van eigen bodem die zich inschreef in de stroming. Maar in 2006 verraste het Belgische Confuse The Cat met een We Can Do It. De band gebruikte alle regels uit het boekje maar combineerde dit met opwindende songs die net iets anders waren dan wat de massa afleverde.
Frontman Geert Plessers had net kanker overwonnen en een mengeling van hysterie en levensvreugde straalde uit de nummers (wat ook weer eens iets anders was als het melancholisch geneuzel). Bovendien hadden de meeste bandleden de jaren ’80 bewust meegemaakt, in tegenstelling tot veel van hun collega’s die dan net het embryonaal stadium ontgroeid waren.

Op ‘Kericky’ haalt Confuse The Cat ook weer het grote boek der post-punk boven. ‘Koi’, een nummer over een vis, is duidelijk begeesterd door grote voorbeelden als Gang Of Four en Echo & The Bunnymen. New Order en vooral The Longcut klinken door in ‘Get The Bullets’. Het urgente, het hysterische van ‘We Can Do It’, zit er wel nergens meer in, waardoor het allemaal wat conventioneler overkomt. Plessers, met zijn aan David Byrne-verwante zangstijl, klinkt bedaarder en meer berustend.

Het grote probleem van dit album is dat aan de vooravond van 2009 de post-punkrevival over zijn hoogtepunt heen is: de zoveelste hoekige riff met echo gaat tegensteken. En het is net dit wat prominent aanwezig is op dit album. Sommige songs zouden vlot een hoger niveau halen door wat inventiever om te springen met de instrumenten. Wanneer de nummers van wat mindere kwaliteit zijn, zoals op de twee helft van de plaat het geval is, steekt verveling snel de kop op. Songs als ‘Paul’s Eyes’ en ‘CU On The Money’ klinken dan weer catchy, hebben leuke zanglijnen maar worden gedevalueerd door de beperkte inventiviteit van het gitaarspel.
Het is niet zo dat Confuse The Cat zich uitsluitend in clichés wentelt, onder die veel te prominent aanwezige stijlelementen zitten soms best aardige en hedendaags klinkende songs. Alleen moet je eerst die veel te luid naar voren gemixte laag van gitaar er af krabben. Want luid is het allemaal wel, de ‘loudness war’ maakt ook hier weer een slachtoffer.

De band verdient gelukkig ook terug wat krediet door nieuwe elementen te introduceren: de prominente samenzang geeft een erg hedendaags tintje aan de songs, terwijl de baslijnen gekruid worden met dub en reggae. Dit kan natuurlijk ook gewoon te maken hebben met de veranderingen in line-up: met Sven Hoskens kwam er een nieuwe bassist. Het zijn zijn baslijnen die de brug slaan tussen Gang Of Four, New Order en dub. Dat is natuurlijk ook weer niet zo’n verrassende wending: heel wat ex-punks en post-punks als The Clash en Jah Wobble (PIL) speelden met die genres. Zo is ‘Jackal at 10’o Clock’ een shot pure dub uit de school van King Tubby, al is de duur van meer dan vijf minuten wel wat aan de lange kant voor wat toch hoofdzakelijk aanvoelt als een Spielerei.

Confuse The Cat maakte met ‘Kericky’ geen slecht album, er zitten best goeie songs en ideeën in en de band durft te experimenteren. Maar door het te rigide vasthouden aan bepaalde stijlkenmerken rijden ze zichzelf vast en gaat de plaat na een tijd vervelen. Dat is een vaststelling die eigenlijk niet alleen van toepassing is op deze jongens, maar een gevaar dat dreigt voor het hele genre.