Fanger & Schönwälder - Analog Overdose 2 (2003)

Dit album begint al voor het oog leuk. Een band die uitgerold wordt in een conservenblik wat in het Duits een dose wordt genoemd. Die lijn wordt mooi doorgetrokken wanneer de kartonnen verpakking geheel openklapt wordt. Op de zijflappen staat de benodigde informatie en de cd’s die erin zijn te vinden zijn voorzien van een opdruk die me doet denken aan de banden voor een ouderwetse bandrecorder. Erg leuk dus, maar ook goed bedacht, want de heren gaan op dit album muzikaal terug naar het moment dat de bandrecorder nog een vast onderdeel uitmaakte van de stereo voordat de cassetterecorder haar intreden deed.

Thomas Fanger en Mario Schönwälder brengen namelijk muziek die tot de Berlijnse School van de jaren zeventig van de vorige eeuw kan worden genoemd. Kortom: een aangename kennismaking voordat er een noot heeft geklonken. En nadat het cadeautje is uitgepakt wordt het tijd voor de muziek.

The Art of Sequencing Part 1 begint erg zacht en zodra er wat te horen is doet het mij denken aan dun glas en kristalen die aan het fonkelen zijn. Een sprookjesachtige sfeer die bovendien wat breekbaar aan doet. Heel even lijkt de muziek wat weg te vallen, maar dat is slechts schijn omdat het sowieso erg tegen de stilte zit. Na verloop van tijd komt er stukje bij beetje meer leven in de compositie, het verbeeld voor mij althans mooi hoe het leven is ontstaan in de begin jaren van de aarde. Het repenterende toontje wat te horen is symboliseert hier mooi de banen die hemellichamen aflegen aan gene zijde van de dampkring. Daaronder is een mooi uitgesponnen verhaal te horen wat het voorafgaande alleen maar in positieve zin versterkt. Met mijn ogen dicht zou ik zo in een trance raken. Het is fraai te horen hoe met heel weinig al een prima kosmische sfeer kan worden gemaakt. Ideale muziek om te gebruiken om de dagelijkse stress kwijt te raken. Als ik daarnaast goed luister hoor ik een echo die me doet herinneren aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. De heren hebben zeker een paar tonen van Tangerine Dream meegekregen tijdens hun muzikale zoektocht. Naarmate de track vordert krijg ik steeds meer het idee dat al het leven nog moet ontstaan en ik de enige ben die van dit wonderlijke schouwspel van sterren en planeten mag genieten. Heerlijke muziek die uit de Berlijnse School had kunnen komen vloeit subtiel uit de luidsprekers. Als deze track eindigt heb ik even het gevoel of ik in een vacuüm wordt gezogen en alleen achter blijf in een groot onbekend gebied. En haast wonderlijk gevoel wat zich moeilijk laat omschrijven.

Zwischenton begint met geluiden die zo uit de ruimte hadden kunnen komen, waarna er haast ijle klanken zijn te horen. Het brengt me in sfeer die er zou hebben kunnen zijn voordat de oerknal plaats heeft gevonden. Een universum wat nog in ontwikkeling is en tekenen van leven nog ver weg lijken te zijn, maar vreemd genoeg al hoorbaar zijn. Met andere woorden een track om in alle rust te beluisteren om te horen welke nuances geluiden tegen de stilte kunnen hebben. Aan het einde nog wat “speelse” tonen die uit een piano lijken te komen, maar wat blijft staan is de rust de track Zwischenton de hele tijd heeft uitgestraald.

Na zo’n heerlijk plakje kaas is daar al snel het tweede deel van The Art of Sequencing. In het begin doet het mij een beetje denken aan de eerste tonen van het album Ricochet van Tangerine Dream, maar naar verloop van tijd komt een eigen verhaal van Thomas Fanger en Mario Schönwälder naar voren. Klassieke tonen uit een piano op een mooie deken van klanken uit de elektronicawinkel. Totdat er langzaam een sequencer wordt opgestart waardoor een gevoel van reizen ontstaat. Verder is er fijne muziek te horen die uit het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw had kunnen komen. Heerlijke haast romige elektronische muziek die me donder en fijn gevoel bezorgen. Een stuk muziek waar een fijne opbouw is in te horen. Verder doet het mij denken aan het binnenwerk van klok waar binnen te zien is hoe kleine tandwieltjes met elkaar communiceren. Het is wonderlijk te noemen dat heel weinig me aan de stereo doen kluisteren. Heerlijke Berlijnse School die me het leven van alle dag doet vergeten. Naarmate de track vordert heb ik het gevoel of ik uit mijn stoel wordt gelicht en door een wonderlijke wereld aan het zweven ben. Prachtige kosmische muziek in het kwadraat. Tegen het einde van het stuk wordt de spanning beetje bij beetje opgevoerd hetgeen de prima drive ten goede komt. Dit is muziek om door een ringetje te halen. Al het goede van de elektronische muziek zit er in. Heerlijk zweven door de jaren zeventig van de vorige eeuw. Het lijkt wel of de oude analoge bakken herleven. Als het stuk na een goede dertig minuten eindigt heb ik gevoelsmatig het idee dat het aanstekelijke ritme nog helemaal in mijn lijf zit.

Tijd dus om de tweede cd uit deze in de speler te doen. Deze begint met het stuk Liquidrom Tape 1 wat live is opgenomen in de Liquidrom te Berlijn. Het stuk begint met spannende geluiden die me wat aan de ruimtevaart doen denken. Al snel zit ik dus in een heerlijke sfeer die me doet terug denken aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. Fraaie subtiele kosmische klanken vullen de kamer. Hier en daar wat tegen de stilte aan waardoor de wens naar boven komt om in de luidsprekers te gaan zitten in plaats van er voor. Het doet naast het kosmische ook wat denken aan water wat heel rustig aan het golven is. Een wonderlijke wereld waar geen eind aan lijkt te komen. Ver weg van de dagelijkse maatschappij en het vallen van spelt zou bijwijze van spreken al tot geluidsoverlast kunnen worden gerekend. Een fraaie deken aan ingehouden klanken dus. Zo rustig dat ik haast me bloed hoor stromen in mijn kleine teen. Muziek om heerlijk op te onthaasten en het gevoel te hebben dat je alleen bent al lijkt of er een koor aan het zingen is. Meesterlijk subtiel….

De tweede track op de cd 2 is een live opname tijdens Futureworld Festival. Op de track Within A Real Dream.., worden de heren bijgestaan op gitaar die wordt bespeeld door Ed Kurtz. Deze track begint met niet gelijk te plaatsen klanken. Voor mijn gevoel ben ik in een druipsteengrot terechtgekomen. Verder zijn er geluiden te horen die afkomstig lijken te zijn van violen. Door die factoren lijkt het wel ik in een sciencefictionfilm ben terechtgekomen. Het is een bijzondere sfeer die me gekluisterd houdt aan de luidsprekers. Een mooi sfeertje wat doet denken aan de begindagen van de Berlijnse School. Na een dikke 7 minuten komt er langzaam wat ritme in het stuk en begin ik voor mijn gevoel aan een reis. Links en rechts, voor en achter me heerlijke klanken die me aan de Middeleeuwen van de elektronische muziek doen denken. Geluiden die doen denken aan albums uit de jaren zeventig van de vorige eeuw van Tangerine Dream. Als daar de gitaar van Ed Kurtz bijkomt is de sfeer kompleet en krijg ik kippenvel van genot. Oude tijden lijken te herleven en qua gevoel roept het een sfeer op van voor het eerst te luisteren na het album Encore van Tangerine Dream. Kortom: wederom een bevestiging voor mij waarom ik van dit soort muziek blijf houden. De dertig minuten vliegen dan ook om voordat ik er erg in heb. Prachtige elektronische muziek om door een ringetje te halen en wat had ik er graag live bij willen zijn, want in dat geval was er zeker nog een dimensie erbij geweest. Voor nu een heerlijke delicatesse voor de oren.

En na dit heerlijks gaan we nog even terug naar de Liquidrom voor het tweede deel van het concert aldaar. Deze track begint haast klassiek, met mijn ogen dicht heb ik het gevoel in een zaal te zitten voor een klassiek concert. Daarnaast roept het ook een beeld op van de grootte analoge bakken uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Qua sfeer doet het denken aan ver weg te zijn van het aardse bestaan. Gaande het stuk wordt dit nog eens versterkt. Muziek en klanken die niet gelijk te plaatsen zijn schilderen een wonderlijk beeld wat maar door lijkt te gaan. Het zit soms tegen de stilte aan waardoor het luister muziek pur sang is. Het roept daardoor een sfeer op van het uitdijen van het universum en het ontstaan van het leven. Dit is erg knap te noemen dat de heren met zo weinig een sfeer weten neer te zetten wat me haast in de luidsprekers doet kruipen om maar niets te hoeven missen.

En daarmee komt een heerlijk album met retro elektronische muziek ten einde, die volgens mij met liefde en detail voor het oor is gemaakt. Muziek om helemaal van het aardse los te komen en even de stress helemaal te doen vergeten. Een mooi album dus van de heren Thomas Fanger en Mario Schönwälder.