Fanger & Schönwälder - Analog Overdose 3 (2003)

Al qua vormgeving roept dit album een oud beeld bij me op. Bij mijn eerste stereo stond een bakje met dergelijke snoeren als op de afbeelding, waarvan ik het zonde vond om ze weg te gooien, want je kon ze nog een keer nodig hebben. Uiteindelijk toch nog in het vierkante archief gegooid omdat een DIN-plug bijvoorbeeld niet de beste stekker was om audio aan elkaar te verbinden. Het wilde nog eens brommen of een kanaal viel weg.

Ja, en zo heb ik al een verhaal voordat er één noot van dit album heeft geklonken. Met andere woorden dus nu de muziek. Het eerste deel van Hall of the Bourbon Lilles begint wat duister, waarna ik even het idee krijg of de strijkers van een orkerst aan het stemmen zijn. Zodra dit wat naar de achtergrond verdwijnt krijg ik al snel het gevoel of de heren bezig zijn me te hynotiseren. Als er wat vrolijke tonen bijkomen kost het mij moeite om stil te blijven zitten. Het is erg aanstekelijk in de positeive zin van het woord. Daarnaast zit het volgens mij erg knap in elkaar, want het lijkt of je steeds hetzelfde hoort, maar dat is niet zo. Heel subtiel zitten er veranderingen in de me bij de les houden. Gedurende het stuk muziek begin ik dan ook in een fijne trance te komen. Het is wonderlijk wat een paar eenvoudig lijkende klanken met een mens kunnen doen.

Het tweede deel van Hall of the Bourbon Lilles begint in stilte, maar zodra er iets te horen is doet het wat jazzy aan. Voor mijn gevoel kom ik een bar in waar ik schijnbaar de eerste klant ben en het personeel nog bezig is de sfeer gemoedelijk te maken. Kortom; een heerlijk ontspannen sfeer waarin het heerlijk toeven is. Hier en daar lijkt het wel of er een deur open gaat naar een concertzaal, door geluiden die me aan en bak violen doen denken. Verder iets wat een tikje experimenteel overkomt, maar het is vooral de heerlijke rustige sfeer die overheerst.

En na die rustige sfeer komt er langzaam meer spanning in het verhaal. Hall of the Bourbon Lilles Part Three geeft me aan het begin het gevoel of iemand me voorzichtg aan het wakker aan het schudden is. Eenmaal de ogen open is daar het gevoel of er een boeiende enerverende dag is begonnen. Als daar later de gitaar van Klaus Hoffmann-Hoock bijkomt rockt het aan alle kanten en het hypnotiserende ritme lijken me wel op te tillen. Wel is het jammer te noemen dat deze opbouwende sfeer ineens tot een einde komt. Voor mijn gevoel had er meer in kunnen zitten. Wat volgt is haast verstilde rock, ook mooi, maar had voor mij wat later mogen komen.

En zoals ieder concert werd dit optreden wat werd gehouden in Satzvey Castle op 29 maart 2003 besloten met een toegift. Bar Liquid (Encore) begint wat zoekend, waardoor het lijkt of de heren nog even aan het bijkomen zijn. Als die "hobbel" achter de rug is volgt een heerlijk ritme wat me doet denken aan heerlijk op reis te zijn. Langzaam wordt de sfeer van het stuk wat opener en door de gitaar van Klaus Hoffmann-Hoock voel ik me zo vrij als een vogel. En daarmee komt er een eind aan een heel behoorlijk album. En o ja door de tulpstekkers van vandaag viel er geen kanaal uit.