Frédérique Spigt - Vreemd (2008)

Tango, folkdichter en chansons. Dat is het eerste dat in mij opkomt als ik de nieuwe cd van Frederique Spigt in de speler heb gedaan.
Lekkere luistermuziek die waarschijnlijk het best zomers op een terrasje in de zon tot zijn recht komt. Maar om dat uit te proberen zou ik nog een paar maandjes geduld moeten hebben.
De nummers klinken heerlijk. Ook midden in de herfst. Het nummer vreemd doet mij denken aan Grace Jones. Maar dan overgoten met een Astor Piazolla sausje.
Ook namen als Wende Sneijders of Nynke Laverman schieten aan mij voorbij. Maar daarmee doe ik Frederique en haar band waarschijnlijk tekort.
Deze cd bestaat uit voornamelijk nederlandstalige luisternummers met een zeer hoog Folk, Tango en chanson gehalte.
Maar ook het nummer "Ziba" naar een gedicht van "Baban" is een vermelding waard. Dit nummer heeft een meer Arabische inslag.
Al met al een lekker cd`tje, opgenomen in Frankrijk, Rotterdam en bij boer Vink. Daar moest ik dus wel om glimlachen. Mede doordat bij de instrumenten naast Accordeon, piano etc. ook klompen genoemd worden.

Conclussie: Dichterlijk nederlandse Folktango met een franse inslag.

net vandaag binnengekregen via bol.com. en nu maar weer genieten. heb de indruk dat Spigt qua sfeer doorgaat op haar vorige album (chanson, tango, bandoneon), maar dat de liedjes net beter en pakkender zijn.

Heb haar ooit zien optreden tijdens Noorderslag in Groningen. Dat was erg goed, maar helaas heb ik nog nooit iets van haar gekocht. Ik zet deze c.d. in mijn nog-te-kopen-mapje

Frédérique Spigt heb ik al een tijdje in mijn muzikale hart gesloten: deze dame is puur en komt helder over.
Dit nieuwe album is misschien een beetje een schot voor open doel en dat zal ik uitleggen.
Allereerst de foto's in het boekje: ze stralen uit wat dit album moet uitstralen, namelijk een plattelandssfeertje. Wijn, zon in een rustig frans landschap. Leve het platteland: onthaast en vergeet de stad.
Ook muzikaal slagen ze hier in. Het is allemaal rustig gehouden en behoorlijk naturel. Zoals sommige glossy's van die prachtige reportages kunnen maken met lachende, feestende mensen aan een grote tafel in een idyllisch frans landschap (of eventueel een ander zuiderlijk land) zo verft Spigt met haar muzikanten deze muzikale kleuren op haar doek.
En nu komt het; het klinkt gek: ik vind dit net iets te dik er bovenop. Ik wil dit zelf voelen en heb dat duwtje niet nodig. Maar dit is ook echt mijn enige minpuntje want deze jongen wil eigenlijk graag dat schot voor open doel. Deze jongen laat zich graag verblinden door glossy's waar alles in scene gezet is. Deze jongen weet dat hij niet vertoeft in zo'n rustige franse omgeving. Deze jongen is vaker te vinden in de grote stad Rotterdam, de stad waar je Frédérique ook tegen kunt komen. Ze is geen plattelandsmeisje, het is een stoere stadse vrouw en toch mag zij mij een beetje voor de gek houden want ze doet dat voortreffelijk.
Als ik Vreemd draai zie ik mijn balkondeuren al openzwaaien op een vroege zondagochtend waar de zon al volop aan de hemel staat. Ik zie de gordijnen wapperen, ik ruik het croissantje, het eitje, de verse jus en ik geniet van die ene dag dat we zulke zomerse taferelen in Nederland hebben. Ja, het is jezelf voor de gek houden maar oh wat kan het lekker zijn om je op zo'n manier even te verplaatsen naar een andere wereld.
Fré: jij mag mij voor de mal houden als je het doet op de manier waarop je het op je nieuwe album doet. Hiermee kan ik alles even vergeten en is onthaasten een toverwoord en dankzij jou waan ik me 50 minuten in een andere wereld!
O ja, ik ben verliefd op Afscheidslied: mag best mijn begrafenisnummer worden alleen hoop ik daar nog jaren over te dubben

eigenlijk beter dan ik had gedacht. Ik hou erg van de apparte instrumentatie en gekke gedachte sprongen als het regent pijpestelen pikhouwelen. als groot fan van Arno en Lhasa is dit precies in mijn straatje.