Fanger & Schönwälder - Analog Overdose 4 (2007)

Qua hoesontwerp roept dit album een vreemd smaakje op in de mond. Een blik zuurkool als voorgerecht, daarna een blik met witte bonen op tomatensaus en als toetje diverse vruchten in een niet gebonden siroop. Een snelle hap die waarschijnlijk niet goed gaat vallen. Tot zover de vormgeving van dit album van Thomas Fanger en Mario Schönwälder die beide zijn beïnvloed door muziek uit de Berlijnse School onder meer en hebben op andere projecten laten horen dat ze prima in staat zijn om muziek te maken die er toe doet. Kortom; tijd om de cd met de opdruk van witte bonen in tomatensaus in de cd-speler te doen en op start te drukken.

De track Berlin Breakfast begint rustig en stemmingsvol het geeft daarmee mooi aan dat de dag net aangebroken is. In een rustige sfeer maakt de nacht plaats voor de dag. Het doet qua muziek wat denken of een klassiek orkest bezig is met het stemmen van de instrumenten voordat de dirigent het podium bestijgt. Na verloop van tijd komt er subtiel wat ritme in het stuk. Niet veel, maar wel genoeg om me een gevoel te bezorgen van vroeg onderweg te zijn. De natuur komt langzaam tot leven terwijl daar onder muziek is te horen die aan de Berlijnse School van weleer doet denken. Verder lijkt het erop of de heren een fraai landschap aan het schilderen zijn waarin het lijkt of de dauw blijft hangen. Even lijkt het spannend te worden, maar dat is van korte duur. Het is vooral muziek die een ontspannen sfeer oproept van in alle rust de dag te beginnen. De rustige gitaarklanken die zijn te horen doen me een beetje denken of ze afkomstig zijn van Edgar Froese. Verder is het vooral een uitgesponnen compositie die een gevoel van vrijheid oproept. Als ik aandachtig naar het rustige ritme zit te luister raak ik zo in een hypnose. Prachtige muziek dus om de stress van je af te spoelen, want gaande het stuk lijkt het wel of de bewoonde wereld niet meer lijkt te bestaan.

Frankfurt Lunch begint in een sfeer die sterk doet terug denken aan de hoogtij dagen van de kosmische muziek. De sfeer van albums als Phaedra en Rubycon van Tangerine Dream staan zo weer op mijn trommelvliezen. Wat hier als een compliment opgevat dient te worden. Het blijft met de jaren een heerlijk genre om naar te luisteren. Duistere niet gelijk te plaatsen klanken die uit een andere dimensie lijken te komen dan de onze. Zodra er langzaam maar zeker een sequencer bijkomt is dit een mooie voorbode op een prettige reis die gevuld is met muziek de wel uit het midden van de jaren zeventig lijkt te komen van de vorige eeuw. Tijden van de doorbraak albums van Klaus Schulze en Tangerine Dream klinken er mooi in door, alleen het ritme gebruik verraadt hier dat Fanger en Schönwälder hier bezig zijn en niet hen. Een erg prettig stuk muziek dus en wat zijn twintig minuten kort al je aangenaam bezig wordt gehouden. Het is voorbij voordat ik er erg in had. En de laatste tonen zijn werkelijk om door een ringetje te halen. Adembenemende klanken van violen die maar door lijken te gaan ook al zijn ze feitelijk niet meer hoorbaar.

En na een heerlijke boterham en een plak kaas is daar het toetje al veel te snel. Met haast klassieke klanken gaat Berlin Dessert van start. Verder doet het mij ver in het universum belanden. De rustige klanken die uit violen lijken te komen schilderen fraaie beelden en stralen daarnaast een rust uit om met de ogen dicht weldra in een diepe trance te raken. Qua muziek gebeurt er niet wezenlijk veel, maar het is vooral een zijde deken aan klanken wat er te horen is. Halverwege het stuk komt er een tikje leven in de brouwerij. Het lijkt wel of een dag stukje bij beetje begint. De muziek daaronder is fraaie Berlijnse School. Door deze goede factoren vliegen de dikke 20 minuten die Berlin Dessert voorbij voordat ik er erg in heb. De vreemde klanken aan het einde halen me prettig uit de trance waarin ik was geraakt.

Met andere woorden, Analog Overdose 4, is een heerlijk album voor wie niet genoeg kan krijgen van de Berlijnse School. De heren Thomas Fanger en Mario Schönwälder zijn daar ruimschoots in geslaagd. Hier en daar wat tegen de meesters van het genre aan, maar daarnaast genoeg eigen inbreng om het toch origineel te houden, waardoor ik met plezier naar dit album heb zitten luisteren. Smaakvolle muziek ondanks de vreemde vormgeving van de hoes.