Fanger & Schönwälder - Stromschlag (2008)

Wat doe je als je aan het touren bent door de Amerikaanse staat California en je hebt wat tijd over. Juist wat oefenen, zodat het op het podium niet mis kan gaan. Dat is min of meer de basis waaruit dit album van Thomas Fanger en Mario Schönwälder is ontstaan. Een mooi concept dus op papier, maar wat vinden de oren ervan?

Met klanken die uit een lege woestijn lijken te komen begint Wild Joe's, de bewoonde wereld lijkt haast niet te bestaan. Al rijdend wordt het oerwoud bereikt waar in alle rust van de natuur kan worden genoten op klanken die het midden houden tussen lounge en de kosmische muziek. Een vreemde combinatie maar gedurende de compositie voel ik heerlijk de stress uit mijn lijf stromen waardoor er een gevoel ontstaat van op vakantie te zijn. In alle rust begint de track Mojave, daarnaast lijkt het wel of de warmte van het zand uit de luidsprekers lijkt te komen. Verder is er weinig leven merkbaar wat een gevoel van eenzaamheid oproept. Erg fraai gedaan.

Yellow Stones trekt die lijn in eerste instantie door. Qua muziek moet ik wat denken aan de albums Rubycon en Phaedra van Tangerine Dream. Mooie kosmische klanken die iets van warmte een weemoed uitstralen. Later zijn er ook wat geluiden van dieren te horen die dat gevoel versterken. Na verloop van tijd komt er heel subtiel ritme in het stuk wat een sfeer schept van tussen de Yellow Stones te lopen en te genieten van wat er te zien is. Qua geluid komt er niet veel uit de boxen, maar het is wel dusdanig dat het mij in een positieve greep houdt.

Tot nu toe is er al mooie muziek voorbij gekomen en daar komt de ober aan met het hoofdgerecht met de titel See You Later in Bozeman. Dit begint met wat experimentele geluiden die wat doen denken of een UFO aan het landen is terwijl ook mensen door buizen lopen. Zodra dat wat naar de achtergrond verdwijnt heb ik het idee of ik aan een ruimte wandeling ben begonnen. Het is wonderlijke sfeer. Even is er wat dreiging, maar het is vooral rust wat me laat zweven tussen gebieden waar zwaartekracht niet lijkt te bestaan. Als er een rustige afgestelde sequencer in het stuk komt wordt de eerder beschreven sfeer versterkt. Muziek om eigenlijk in het donker te draaien om elk detail tot zijn recht te laten komen. Prachtige kosmische klanken die niet hadden mis staan in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Dit is bijna de overtreffende trap van schitterend te noenen. De woorden See You Later in de titel staan er niet voor niets en geven goed aan dat je alle tijd hebt om van A naar B te gaan.

De eerste tonen van Gallatin Field maken me op een vriendelijke manier wakker. Nog even mag ik zweven in een wonderlijke wereld, maar daarna wordt mij wel verzocht langzaam met beide benen op aarde terug te keren. Daarvoor krijg ik al tijd en zodra het contact met de aarde is gemaakt mag ik genieten van de foto's van de reis in een prettige omgeving. En dan is er al het nodig moois voorbij gekomen en dan bezorgen de eerste tonen van Twintron me kippevel van genoot. Prachtige kosmische klanken en als er later tonen bijkomen die aan een kerkorgel doen denken krijg ik het gevoel of ik het eeuwige leven ben binnen gestapt. Waarna de muziek langzaam stopt.

Met andere woorden: de afgelopen 70 minuten ben ik muzikaal aardig in de greep geweest van schitterende klanken die de heren Thomas Fanger en Mario Schönwälder me brachten. Heerlijke muziek dus uit de Berlijnse School.