Detlef Keller - The Story of the Clouds (1994)

Het verhaal van de wolken, het doet mij teruggrijpen naar in het veld liggen bij het zwembad of meer bijvoorbeeld. Daar lag je dan in het veld terwijl de wolken in diverse vreemde vormen voorbij kwamen. Om sommige moest je lachen want met een beetje fantasie zag je daar de buurvrouw in of een andere bekende en dat was lachen geblazen.

Zodra de eerste tonen van Cloud 1 klinken geeft me dit al een gevoel van heerlijk naar boven kijken, naar wolkenpartijen die steeds van vorm veranderen. De gebruikte muziek is niet al te zwaar van aard en leunt daardoor een tikje aan wat men New Age noemt. Wel is het jammer te noemen dat er een stem is te horen die wat woorden fluistert, want dit had mijns inziens niet gehoeven omdat de muziek me al wat laat zweven. Het begin van Cloud 2 is haast klassiek te noemen door die rustige klanken uit de piano. Gevoelsmatig is het dan ook een zondagmorgen van een zomerse dag. In de tuin zitten en we zien wel wat het wordt. In het midden van het stuk komt er wat leven in de brouwerij. Het roept bij mij een beeld op van kinderen die de wereld aan het ontdekken zijn. Echt heftig wordt het dus niet, en dat is jammer te noemen, want een tikje spanning had de eerder geschetste sfeer kunnen accentueren. Wat melancholisch is het begin van Cloud 3. Het doet me wat denken aan een regenachtige dag. Zodra er ritme bijkomt en de sfeer wat openner wordt zie ik in gedachte vlinders op mijn netvlies verschijnen. Daarnaast doet het mij aan vrijheid denken even lekker de boel de boel laten. Wel is het jammer dat het even te lang door gaat.

Behoorlijk stemmig is het begin van Cloud 4 het geeft me een gevoel onderweg te zijn naar een stemmige ceremonie. Het weer werkt aan alle kanten mee, de wolken houden zich gedeisd, maar wat blijft is wel een gevoel van het verlies van een dierbare. Op Cloud 5 wordt die sfeer doorgetroken en vindt de droeve ceremonie plaats. De aula bij de begraafplaats vult zich met nabestaande en er volgt een verhaal van wie er in de kist ligt. Vredig zoals dat moet zijn met inbegrip van de vrolijke kanten. Het begin van Cloud 6 is stemmig, heel in de verte komen de geluiden uit de electronica-winkel opgang of ze zeggen wiilen dat het leven "gewoon" doorgaat. Echt vrolijk is het dan ook niet, wel spreekt er iets van troost uit. Ondanks dit gevoel blijft Detlef Keller net even te lang in een bepaalde sfeer hangen.

Cloud 7 begint een tikje somber, wel is vrij snel iets te horen wat me aan hoop doet denken. Het is dan wel een beetje New Age, maar niet van de kleffe soort. Het heeft daardoor min of meer dezelfde functie als de muziek die te horen is aan het einde van een emotionele film, waarbij Detlef Keller productioneel werd bijgestaan door de Nederlander Bas Broekhuis. Door de ietwat droeve sfeer niet een album voor elke dag, desalniettemin wel eentje die met zorg is gemaakt.