Legowelt - The Rise and Fall of Manuel Noriega (2008)

Welke sfeer mogen we hier verwachten, Brooklyn? Weer africaans-duistere nummers?

Eerder Zuid-Amerikaans dan gezien het onderwerp van het album

Wolfers gaat weer de diepte in zoals we dat gewend zijn op zijn eigen label Strange Life Records. Dit keer doet hij dat ook onder zijn Legowelt-alias, die vroeger vooral gebruikt werd voor de meer toegankelijkere en dansbaardere (in de goede zin van het woord trouwens) platen.

Het is vooral een interessant album geworden zonder echt uit te blinken in genialiteit. Wolfers' talent voor pakkende, mooie en originele melodielijnen is wat op de achtergrond geraakt ten favoure van de donkere sfeer die gecreëerd wordt. Ik zou zelf liever hebben dat hij zijn oude stijl weer wat vaker oppakt, het is me wat te grijs allemaal hier Het is best mooi op momenten, maar dit zal nooit mijn favoriete album van hem worden.

Magere 3,5*

Heb al niet zoveel met Legowelt, maar dit klinkt wel erg treurig. Bijna zonder uitzondering zompige, vervelende tracks, ergens uit een schraal niemandsland tussen oubakken industrial en verveelde jaren '90-techno. Onbegrijpelijk dat hier 2008 achter de albumtitel staat.

Ik ga van schrik ook maar een halfje naar beneden, maar ik vind bv. Sepecat wel een heel gave track.

Ik vind het wel een leuke cd. Spannende muziek voor een imaginaire film. Een die ik graag had gezien als die er was geweest. Het thema is ook leuk. Manuel Noriega is zo'n figuur uit vervolgen tijden (eind jaren 90) en de muziek sleept je ook naar die tijd. Zoals spannende films toen klonken.

Zo sowieso een goed idee zijn om een film over Noriega te maken.

Heb de cd gekocht. Lekker obscure release op een veredelde CDR in een niet al te duur hoesje.

Heel lekker om met flink volume op te zetten. Alsof Jean-Claude van Damme anno 1988 door je huiskamer rent in deze imaginaire actiefilm, achtervolgd door de gevechtshelikopters van Noriega.