Matt Elliott - Howling Songs (2008)

Morgen ga ik hem ophalen bij de platenboer. Ik kan haast niet wachten!

Hee leuk, een nieuwe Matt Elliott!

Ik ken zijn vorige platen goed, maar weet nog steeds niet of ik 't echt goed vind, zijn hoezen zijn wel de nooiste platenhoezen allertijden

Geweldige hoezen idd. Ben na de eerste luisterbeurt ook wel onder de indruk van dit nieuwe album

Ik kan niet anders dan 4,5* geven voor dit waanzinnige album. Wat een machtige muzikale composities. Alles lijkt op een onheilspellende tocht over de Siberische IJszee op een houten zeeschip dat piept en kraakt en het einde van de eindeloze reis zeker niet zal halen. Briljant!

Matt Elliott is geen spat veranderd. Eigenlijk is zijn vierde solo album een remake van zijn voorgaande twee of misschien wel zelfs alledrie (hoewel deze nog duisterder lijkt). In die zin is het een teleurstelling, maar het is zo ongelofelijk meeslepend en fraai (zo'n titelstuk bijvoorbeeld) dat we niet anders kunnen doen dan wéér voor de bijl gaan.

De volgende keer willen we eens wat anders, want met FSA en TEF bewees hij toch al heel wat in zijn mars te hebben. Maar het meest onder de indruk was ik van zijn optreden in de (kleine zaal van) Paradiso op 9 juni 2003 (deels samen met Manyfingers). Sindsdien heb ik mij écht op zijn muziek gestort (in de zin van veel luisteren en uithalen wat er in zit). Voor mij de Leonard Cohen van de 21e Eeuw. Zwaar aanbevolen!

Machtig album.

ondraagelijk goed

Werd ik effe weggeblazen door de openingstrack hier. Probleem is voor mij dat het allemaal zoveel op elkaar lijkt. Na aardig wat luisterbeurten zijn de nummers nog lastig te onderscheiden. Ik wil het mooie gemiddelde niet naar beneden halen en zal dit ongetwijfeld nog een aantal keren proberen.

Het is inderdaad een sterk totaalalbum

Is weer een nieuwe uit! Broken man

Ah dank (een must buy)

Na 5 jaar draaien vind ik deze toch ook aardig goed! wil hem heel graag live zien

Da's ook hier een wens! Hij was volgens mij al wel 'ns in ons land, als voorprogramma van Dark Dark Dark, als ik het me goed herinner. Maar ook hier een wens, absoluut!

Herfstig weer en deze Matt Elliott; een ideale combinatie. Het is nu eenmaal muziek die het beste past wanneer de natuur zachtjes in verval raakt. Nu al enkele dagen de 3 eenheid Drinking, Failing en Howling Songs beluisterd en kan wel degelijk verklappen dat je er niet vrolijker van wordt. Elk nummer straalt in het groot Melancholie met grote donkere gotische letters uit.
Op dit album heeft hij net dat tikje meer variatie dan op de vorige waardoor ik deze de beste vind maar het scheelt maar een halfje in beoordeling, een status die de andere 2 ook nog wel kunnen bereiken.

Er ontvouwt zich bij het beluisteren van dit album een scène uit een film noir, een scène in zwart-wit want aan kleuren doen we niet op dit album. Een man zit aan tafel met een bijna lege drankfles voor zich. Op de achtergrond een foto van een gelukkig gezin maar alles uit dit tafereel schreeuwt dat dit een foto is uit betere tijden. Er hangt een vreemde gloed over de scène alsof ook de man stilletjesaan aan het verdwijnen is. Levend met geesten uit het verleden wordt hij weggerukt uit het heden en tegelijk een toekomst ontzegd. Gelaten maar ook boordevol ingehouden woede kijkt hij voor zich uit wetende dat de betere tijden voorbij zijn.
In deze staat lijkt dit album geschreven te zijn. Vaak ingehouden en subtiel, soms openbarstend in een gitaaruitbarsting alsof eventjes de demonen van hun ketting worden gelaten. Elliott openbaart zich naar mijn mening vaak als een schilder van klanken zoals hij zijn songs inkleurt. De songs klinken tijdloos en iedere noot staat waar hij moet staan. Zijn songs zijn soms ook een reis door het oude Europa, andere tijden. Tijden waarin smartphones, tablets, kerncentrales en nietszeggende tv-spelletjes nog ver weg waren. En toch tijdloos vraag je? Wel zeker want Elliott lijkt uitgerekend door dit feit buiten eender welke trend (wat haat ik dit woord) te staan.

Als je hem nog niet kent doe jezelf een ontdekking kado; neem diep adem en duik onder in een gitzwarte zee (we hebben niet gezegd dat het eenvoudig zal zijn) en laat je even meedrijven. Vergeet niet op tijd terug boven te komen en misschien heel misschien komt het dan toch nog in orde. Ook heel misschien voor de man aan de tafel met de lege fles maar dat is vanaf hier koffiedik kijken...

Ik heb Matt op Facebook, geen gezellige man kan ik je verklappen; ) dat past ook wel bij de platen die hij maakt. Hij is bezig met een nieuw album.

Dit album heeft echt een heerlijke sound. Een heel scala aan instrumenten staat de melancholische liederen van Matt Elliott geweldig bij. Er zit, vooral dankzij die instrumentatie, naast melancholie ook een opvallende portie venijn in deze duistere folkmuziek. Volgens mij heb ik hier een artiest ontdekt waar ik nog veel van ga genieten.