Serge Gainsbourg - Les 100 Plus Belles Chansons (2006)

Prachtige box voor de echte zware fan van Gainsbarre.... de man met de eeuwige Gitanes tussen de lippen, zijn lekker afgeleefde hoofd, zijn warrige haardos, zijn s'enfoutisme, zijn groot aura, zijn rebelsheid, zijn gave om prima chansons te schrijven voor anderen en ze zelf op onnavolgbare manier te zingen of half te fluisteren...

Héél raar dat Je T'aime Moi Non Plus hier ontbreekt, alsof men zich hiervoor schaamt....

De sterkste song vind ik Initials BB, muzikaal echt... hemels!
De nummers op de eerste cd bekoren me ook enorm wegens de erg jazzy laidback sfeer, je stelt je er gewoon een nachtkroeg bij voor waar Gainsbourg aan de piano zit, waar de rookwolken blijven hangen.... topbox, croyez-moi!

Honderd nummers is wat van het goede te veel, vrees ik. Zeker een derde van deze 100 nummers had niet van de vergetelheid gered moeten worden. Vooral cd's 2 en 5 bevatten te veel niemendalletjes, ondanks La Javanaise, La saison des pluies en Ces petits riens op 2 en Lola Rastaquouère, het beestige Love on the beat en Sorry Angel op 5.

Uiteindelijk is dit natuurlijk wel een gedroomde compilatie om zelf op zoek te gaan naar het koren. Drie LP's zijn volledig vertegenwoordigd: het nochtans wisselvallige N°4, met daarop wel het sublieme Les Goémons, het leuke en frivole Initials B.B. en L'histoire de Melody Nelson - met zijn spookachtige, holst-van-de-nacht-sfeertje een absoluut hoogtepunt.

Waarom Je t'aime moi non plus deze compilatie niet heeft gehaald, is ook mij een raadsel.

Wat nog het meest bijblijft na het beluisteren van deze collectie is de enorme veelzijdigheid van Gainsbourg. Zijn geëxperimenteer om Frans chanson met jazz, rock, latin en new wave te vermengen levert misschien niet altijd topstukken op, maar boeiend blijft het wel. Al blijft dat gegoochel met Engelse begrippen in het Frans een ergerlijke gimmick...

Al weer 20 jaar mort. Il nous manque......