menu

Junior Wells' Chicago Blues Band - Hoodoo Man Blues (1965)

mijn stem
4,24 (96)
96 stemmen

Verenigde Staten
Blues
Label: Delmark

  1. Snatch It Back and Hold It (2:53)
  2. Ships on the Ocean (4:07)
  3. Good Morning Little Schoolgirl (3:50)
  4. Hound Dog (2:12)
  5. In the Wee Wee Hours (3:42)
  6. Hey Lawdy Mama (3:10)
  7. Hoodoo Man Blues (2:49)
  8. Early in the Morning (4:44)
  9. We're Ready (3:33)
  10. You Don't Love Me, Baby (2:58)
  11. Chitlin Con Carne (2:12)
  12. Yonder Wall (4:10)
  13. Hoodoo Man Blues [Alternate Take] * (2:50)
  14. Chitlin Con Carne [Alternate Take] * (3:20)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 40:20 (46:30)
zoeken in:
avatar van George
5,0
Junior Wells(1934-1998)Harmonica/vocals. Buddy Guy , guitar. Jack Myers,bass & Billy Warren op drums . Dit kwartet maakte in 1965 een legendarische en volgens velen de eerste echte Chicagoblues lp.Opnametechnisch is deze plaat al minstens even legendarisch.
Alsof je erbij zit in de studio. Warm , dynamisch , sfeervol .
Gedreven , intense zang. Ongekende timing( luister eens naar ' In The Wee Hours' ) en wat deze muzikanten met een paar akkoorden aan spanning opbouwen heeft mijn allergrootste bewondering.
Het werd daarom tijd om eindelijk een bericht te besteden aan deze ' must ' in iedere bluescollectie !

fredpit
Kan het (bijna) helemaal met je eens zijn.

Een modern klinkend bluesalbum met R&R invloeden, punk energie en een tijdlose opname kwaliteit.
Weet meestal hoog te eindigen in serieus te nemen blueslijstjes.

Hoort thuis in IEDERE muziekcollectie...

avatar van George
5,0
fredpit schreef:
Kan het (bijna) helemaal met je eens zijn.

Een modern klinkend bluesalbum met R&R invloeden, punk energie en een tijdlose opname kwaliteit.
Weet meestal hoog te eindigen in serieus te nemen blueslijstjes.

Hoort thuis in IEDERE muziekcollectie...


Dus ook bij de gebruikers van MM in de kast . Nee , in de cd speler !

avatar van George
5,0
Waar zitten ze ; de liefhebbers van onvervalste , pure en intens gezongen zwarte Chicago Blues ? Bij Fleetwood Mac ? The Stones ?

Harald
George schreef:
Waar zitten ze ; de liefhebbers van onvervalste , pure en intens gezongen zwarte Chicago Blues ? Bij Fleetwood Mac ? The Stones ?


ik straks achter de geluidsspeaker om Praise the Blues te luisteren. Samen met vriendje Jack D

Man...that' s the Blues

avatar van George
5,0
Achter de geluidspeaker ? Man , ik zit er altijd voor ! Maar ga ik nu ook doen ; erachter !!! That's really the blues !

avatar van the hustler
4,5
George schreef:
Waar zitten ze ; de liefhebbers van onvervalste , pure en intens gezongen zwarte Chicago Blues ? Bij Fleetwood Mac ? The Stones ?


Hoodoo Man Blues staat zeker in mijn top 20 van favoriete chicago-blues albums. Fleetwood Mac en The Stones hebben ook hun british-revival momenten gekend, maar doe mij toch maar liever echte Chicago Blues.

vb: Niet het slechtste bandje aller tijden, als je 't mij vraagt

Muddy Waters (vocals, guitar)
Big Walter Horton (harmonica)
Otis Spann (piano)
Willie Dixon (bass)
Fred Below (drums)

ook deze nacht (die volgens mijn dagindeling nog maar pas begonnen is), al met veel plezier genoten van: de helft van het zootje ongeregeld van Chicago/The Blues/Today!

Charlie Musselwhite: Stand Back
Johnny Young: Chicago Blues
Junior Wells: Hoodoo Man Blues
(kwestie van even on-topic te blijven)

Voor the Wolf en the Hook blijf ik ook altijd graag nog wat langer wakker.

EVANSHEWSON
George schreef:
Waar zitten ze ; de liefhebbers van onvervalste , pure en intens gezongen zwarte Chicago Blues ? Bij Fleetwood Mac ? The Stones ?


yeah George, ik heb er een andere van Junior Wells :

"Come On in This House", maar ik vind hem hier niet terug.

Natuurlijk is dit lekkere pure en intens gezongend black blues!

avatar van Poles Apart
5,0
Beter dan deze vind je ze niet. Misschien wel m'n favoriete bluesplaat.

Knalt er al gelijk goed in met "Snatch It Back And Hold It" en weet dat hoge niveau tot het einde vast te houden.

Het machtige "We're Ready" werd nog gesampled door Arrested Development voor "Mama's Always On Stage" (van "3 Years, 5 Months & 2 Days In The Life Of....").


avatar van MichelDumoulin
5,0
Mijn favoriete bluesplaat, vanwege de enorme soul!

avatar van heartofsoul
Ik zag een advertentie in "Heaven" : zeer recent opnieuw verschenen op het Delmark-label en onmiddellijk besteld. Ben zeer benieuwd!

avatar van Ronald5150
5,0
"Hoodoo Man Blues" is een klassieker in de Chicago Blues. Dit is des te opmerkelijker als je beseft dat deze plaat het debuutalbum is van Junior Wells. Voor een beginnende artiest kreeg Junior Wells bijna volledige artistieke vrijheid bij de totstandkoming van deze plaat. Dit had hij te danken aan Bob Koester, oprichter van Delmark Records. Hij was dermate onder de indruk van Junior Well's muzikale kwaliteiten dat hij het artistieke belang boven dat van de commercie stelde. Dit vertrouwen resulteerde in een voor die tijd innovatief bluesalbum.

Wat voor mij "Hoodoo Man Blues" speciaal maakt is dat Junior Wells met zijn band in staat is een ongekende spanning op te bouwen met een beperkt aantal akkoorden (zoals bluesgoeroe George ook al even aanstipte). En dat niet in slechts een paar nummers, maar gedurende het hele album. De band is overigens fantastisch en bestaat naast Junior Wells op zang en harmonica uit Jack Myers op bas, Bill Warren op drums en een jonge Buddy Guy op gitaar en zang.

Wat me opvalt aan het spel van Buddy Guy op deze plaat is dat er praktisch geen gitaarsolo is te horen. Dat is vrij uitzonderlijk voor de blues, waar de gitaar toch een prominente rol speelt. In het geval van "Hoodoo Man Blues" draagt het bij aan de spanning. Iedere keer als je denkt dat Buddy Guy een gitaarsolo gaat inzetten komt hij met een nieuwe riff, een ander ritme, een hook of een brug. Zijn spel is melodisch en in combinatie met het ingetogen, sfeervolle en warme harmonica geluid van Junior Wells geeft het deze plaat een broeierige en rokerige Chicago juke joint sfeer. Naast de technische klasse van de muzikanten is de timing ook grandioos (ook George maakte hier al melding van). "In the Wee Small Hours of the Morning" is daar het mooiste voorbeeld van.

Gezien de klassieke status van deze bluesplaat gaan er opmerkelijke anekdotes rond over de totstandkoming van dit album. Een daarvan verhaalt dat de versterkers van Buddy Guy regelmatig dienst weigerden, waardoor zijn gitaar versterkt moest worden door een versterker die normaalgesproken voor een Hammond orgel werd gebruikt. Deze ongebruikelijke set-up schijnt bij te dragen aan de specifieke sound van deze plaat.

Een andere anekdote vind ik persoonlijk de mooiste. Zoals gezegd kreeg Junior Wells grote artistieke vrijheid en hij mocht dus ook zijn eigen muzikanten kiezen. Zijn keuze voor Buddy Guy lag gevoelig, omdat algemeen werd aangenomen dat Guy gelieerd was aan het concurrerende Chess label. Daarom werd Buddy Guy ten tijde van de eerste release niet bij naam genoemd op de credits, maar werd hij aangeduid als "Friendly Chap". Dit was een suggestie van Peter Brown (de latere oprichter van Down with the Game Records in Engeland), die later zijn suggestie als volgt verklaarde: "a buddy is a friend, a guy is a chap". Meer heb ik hier niet aan toe te voegen.

avatar van Metalhead99
4,0
Een heerlijke Chicago Blues plaat, die inmiddels tot mijn favorieten behoord. Liefhebbers: gaat dit luisteren!

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Het is toch wel treurig dat deze bluesklassieker slechts 34 stemmen heeft op een site waar meer dan eens wordt gehamerd op het verbreden van je smaak. Waarom geldt dat niet voor de mooiste muziekvorm ooit gemaakt?

Het is inderdaad even wennen aan het ingehouden spel van Buddy Guy. Van mij had hij af en toe toch even mogen vlammen. Blues staat vaak bekend om zijn eenvoud, maar met een geweldenaar als Guy in huis biedt dat toch mogelijkheden om er zo nu en dan van af te stappen. Guy was natuurlijk nog jong en zal wellicht nog niet de status veroverd hebben om eens goed met zijn vuist op tafel te slaan. Ik weet eerlijk gezegd ook niet heel erg goed hoe zijn gitaarspel in deze tijd was t.o.v. nu. Ik neem aan dat hij nu, decennia later, progressie heeft gemaakt.

Het is niet direct een favoriete bluesplaat van me, maar dat neemt niet weg dat dit absoluut tot de échte Chicago blues behoort. Een plaat waarvan je zegt 'ja, zo hoort het'. Niets ten nadele van een band als Fleetwood Mac, maar hun debuut heeft toch bij lange niet de authenticiteit en sfeer van een album als deze. Het is jammer dat veel bluesrockers de stap niet zetten om eens wat dieper in de muziekgeschiedenis te duiken en te zien waar die muziek nou vandaan komt. Ik kan me voorstellen dat de stap naar een Henry Thomas te groot is, maar Junior Wells ligt er toch niet ver vandaan en is al snel een klasse beter.

Volledig eens met de opmerkingen over 'In the Wee Small Hours of the Morning' overigens.

avatar van deek
5,0
Nu pas ontdekt via MM, geweldige plaat..
Niets teveel over geschreven hier..

avatar van Murdoc023
4,5
Ik ben het eindelijk gaan begrijpen. Langzaam aan begon ik steeds meer muziek te waarderen met blues invloeden. Zonder te weten dat het geinspireerd was op de blues genoot ik van de langzame zweverige stukken muziek. Waar heb ik het dan over, nummers als Cars hiss by my window van the Doors, goodmorning little schoolgirls van Ten Years After of the Wind Cries Mary van Jimi Hendrix. Maar nu weet ik dat dat de blues is.

Via ten years after kwam ik terecht bij Junior Wells, die een originiele(re) versie van goodmorning little schoolgirls op deze plaat heeft staan. En het hele album staat vol met langzame zweverige stukken muziek, dit is de blues. Maar dit is niet alleen zweverig, dit is swingend. Ik zie een schuur voor me met een podium en allemaal swingende negers. Zelfs de grootste blanke durfal durfde niet meer dan door het raam naar binnen te kijken.

Ook doet het me denken aan de mensen die een spoor aanleggen. Werken en met ze allen liederen zingen. Om na afloop pils te drinken, pruimtabak te roken en de harmonica te spelen. Melancholie, de triestheid van het bestaan is op deze manier op zichzelf een schoonheid.
Dit is rauw, sensueel. Deze muziek duwt je in de verdrukking om vervolgens zelf de pijn te verlichten.

avatar van Fathead
Wow, goeie plaat, onverwachts goed! Oude blues vind ik vaak wat van dik hout zaagt men planken (althans dat vooroordeel heb ik), maar dit is subtiele blues. En zodoende klinkt het ook nog eens verdraaid fris.

Heerlijk!

avatar van Izzy Maurice
5,0
1 van de beste blues platen ooit. Klinkt fris en energiek. Prachtig !

avatar van Lura
Fathead schreef:
Wow, goeie plaat, onverwachts goed! Oude blues vind ik vaak wat van dik hout zaagt men planken (althans dat vooroordeel heb ik), maar dit is subtiele blues. En zodoende klinkt het ook nog eens verdraaid fris.

Heerlijk!


Ook heerlijk : Champion Jack Dupree - Blues from the Gutter (1958)

Er verschijnen trouwens tegenwoordig zat albums in het blues genre die zeer de moeite waard zijn.

avatar van aERodynamIC
4,0
Ik roep altijd dat ik niet zo'n blues-liefhebber ben, maar Champion Jack Dupree, Willie Dixon en zeker ook Junior Wells. Heerlijk!

Misschien moet ik die uitspraken maar eens niet meer gaan doen

avatar van Lura
Beluister dan ook gelijk "even" het nieuwe album van Ralph de Jongh, aERodynamIC

avatar van aERodynamIC
4,0
Bijna drie uur. 'Even' zegt ie dan

5,0
Liefhebbers van dit album raad ik ook het album Buddy Guy & Junior Wells Play The Blues aan.

En Luther Allison - Luther's Blues
En Jimmy Dawkins - Fast Fingers
En Magic Sam - West Side Soul
En Freddie King - Burglar
En Muddy Waters - At Newport 1960

Heerlijk funkende rock&soul platen. Ook voor de onbekenden op blues gebied zeer interessant. Blues hoeft niet de simpele negatieve muziek te zijn zoals veel mensen die blues niet kennen als beeld hebben bij bluesmuziek. Dit is jammer, want er is zoveel funkende, swingende, zwoele, vuige en opzwepende blues gemaakt. Je moet het alleen weten te vinden. Spotify is hiervoor trouwens zeer behulpzaam met de vergelijkbare artiesten functie.

avatar van Rudi S
5,0
Ja,ja lekker fel album, die kan nog eens in en uitademen in die harmonica :l

avatar van John Milton
4,0
wat is dit lekker, bij de eerste luisterbeurt al een dikke 4*. Ophoging waarschijnlijk

avatar van EttaJamesBrown
4,5
Vandaag knijterhard gehoord in de auto, tussen Emmeloord en Joure. Wat een sublieme kennismaking.

avatar van west
5,0
Via Buddy Guy & Junior Well's Play The Blues (ook een aanrader!) kwam ik bij deze plaat terecht. Vanwege de hoge waardering gewoon zonder luisteren gelijk op LP gekocht. En dan valt het ... helemaal niet tegen! Goedemorgen zeg, wat een fantastische bluesplaat is dit. De bluespower die er in de stem en harmonica van Junior Wells zit en in de gitaar van Buddy Guy is echt geweldig. Samen met bassist Jack Myers & drummer Bill Warren is the Chicago Blues Band van grote klasse.

Probeer ook eens drie favoriete songs aan te vinken. Dat is echt moeilijk, want ik vind ze praktisch allemaal steengoed. Nou vooruit, In the Wee Wee Hours vind ik het beste, met de rest er kort achter. Laat ik ook nog de heerlijke opener Snatch It Back and Hold It noemen, het lekkere ritme van Good Morning Schoolgirl, titelsong Hoodoo Blues en het oh zo fijne You Don't Love Me Baby. Daarmee doe ik dus de rest tekort.
Want dit is inderdaad één van de beste bluesplaten ooit gemaakt.

avatar van Rudi S
5,0
west schreef:

Want dit is inderdaad één van de beste bluesplaten ooit gemaakt.


+1

avatar van west
5,0
Rudi S schreef:
(quote)


+1

één+1=2: wat is die andere beste bluesplaat? Of snap ik het niet...

avatar van Arrie
+1 betekent dat je je erbij aansluit.

avatar van Tony
4,5
west schreef:
wat is die andere beste bluesplaat?

Dat is: Magic Sam - West Side Soul

avatar van west
5,0
Tony schreef:
(quote)

Dat is: Magic Sam - West Side Soul

Mooi dat ik het niet begreep, want nu heb ik jouw tip. Die ga ik luisteren!

Gast
geplaatst: vandaag om 03:37 uur

geplaatst: vandaag om 03:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.