Small Faces - Small Faces (1967)

Is het nu Paul Weller of Steve Marriott in de video van "Talk to You"?

Hun beste album !! Dit is plaat waarop Ronnie Lane opeens echt lekkere liedjes begon te schrijven. Voor de liefhebbers is het aan te bevelen de MONO / STEREO versie op te zoeken, ook hier weer werelden van verschil .........

Fijn plaatje, vrolijke pop en mengelmoes van instrumenten, licht psychedelisch maar overzichtelijke liedjes.

tondeman:

is dit nou een serieuze vraag of een beetje complexe manier om te zeggen dat je vindt dat ze op elkaar lijken??

@Oldfart: Aangenomen dat de vraag nog relevant is, 2 jaar en 2 maanden later

Ogdens Nut vond ik een prima plaat van deze heren. Deze ken ik nog niet, maar daar ga ik binnenkort wat aan doen.

Stel je voor dat hij nu nog steeds met dat dilemma zit, zou toch sneu zijn

Jaren en jaren in prangende onzekerheid ...
Is deze echt beter als Ogden's Nut?

Ik ken slechts een handjevol nummers van dit album.......helaas

Ik vind deze beter dan Ogden's. Het is meer één geheel als album en de kwaliteit van de songs is in de breedte beter. Als je er toch naar op zoek gaat kan ik je de 35th anniversary edition 2CD aanraden: zowel de Mono- als de Stereo-mix ( en daar zitten behoorlijke verschillen tussen ) en een wagonlading bonus tracks erbij En met de huidige koers van het GBP betaal je er bij AmazonUK Market Place maar iets van 8 EUR voor ........ inclusief verzenden dus .......

De bonustracks zou ik inderdaad ook aanraden, al is het alleen al omdat je dan het fabuleuze 'Tin Soldier' ook hebt.

The Small Faces hebben het op de een of andere manier nooit helemaal gemaakt i.t.t. The Beatles, The Kinks en the Rolling Stones. Ik denk dat het komt doordat ze toch iets wisselvalliger waren dan de eerder genoemde bands. Misschien waren ze ook simpelweg iets minder goed in het maken van gedurfde arrangementen, om zo een goed popnummer naar een hoger niveau te tillen. Al laat een nummer als 'Donkey Rides, A Penny, A Glass' (non-album single?) horen dat ze dat wel degelijk konden: van proto-hardrock, naar een rustig pianoriedeltje, en ineens hoor je een flinke scheut psychedelica.

Een gevarieerde, sterke band die het waard is om herontdekt te worden is het in ieder geval absoluut.

Bovendien met een van de beste intro's aller tijden

Ik heb de versie met bonustracks, maar ik ben al in een vergevorderd stadium van waanzin. Ik merk dat ik het stiekem niet geweldig vind als er een hoop bonustracks worden toegevoegd. Reden: minder tijd om alle relevante albums ter wereld beluisteren en in de tussentijd nog tijd verspillen met het luisteren naar nieuwe ontdekkingen die waardeloos blijken te zijn. Hier kan ik eindeloze discussie over voeren maar dat doe ik maar met mezelf.

Maar sprekend over het reguliere album; de eerste 14 tracks: top! Steve Marriot was echt een fantastische zanger, maar ook de muziek is ook gewoon geweldig, als orgelfan vind ik de bijdrage van Ian McLagan natuurlijk van ongekende waarde. Hij zorgt mede voor dat het een echt ouderwets Rhythm & Blues gehalte heeft met een snufje soul. In een recente Mojo staat een interview met hem en dat heeft mijn interesse in "The Small Faces" weer aangewakkerd.

Ik ben dan ook van plan om hun discografie (zonder bonustracks ) weer eens door te nemen zodat ik het voor mezelf voor eens en altijd duidelijk kan maken wat nu écht hun beste album is. Dit is in ieder geval een van de meeste compacte en krachtige albums uit die periode die ik ken.

Een nummer als All Our Yesterdays dat vol met blazers is gestopt klinkt toch alsof het in één keer is opgenomen, niet helemaal perfect en een beetje rauw. Dát vind ik de kracht; een perfect album maken zonder alles in en uit te perfectioneren (ben ik te volgen?). Kunnen veel bands heden ten dage wat van leren; teveel overproductie nowadays; ik houd daar niet van.

Conclusie: doet totaal niet onder voor bands als The Who en sluit me aan bij Stijn, the weinig krediet! overigens vind ik dat ook van The Kinks die jij wél (geheel terecht) in het rijtje met The Beatles en The Stones plaatst, maar volgens mij denken veel mensen daar anders over.

meest onderschatte band ooit?

Op Charly is van dit album zojuist een heruitgave verschenen met op cd 1 het oorspronkelijke mono-album en op cd 2 het oorspronkelijke stereo-album met wat aanvullende tracks, die echter verschillen van die op de 35th anniversary edition op Sanctuary (volgens bol.com nog steeds te krijgen). Ik vroeg me af of er misschien een aanmerkelijk verschil in geluidskwaliteit bestaat tussen beide uitgaven (ik ken een paar Charly cd's die ik niet zo mooi van geluid vond. Overigens de reissues van Small Faces albums zou toch door Universal gedaan worden?

't Is misschien gek, maar hoewel ik in de jaren 60 ben opgegroeid, kom ik nu pas toe aan het beluisteren van de Small Faces albums (maar er is ook zo veel mooie muziek te beluisteren). Ogden vond ik enigszins tegenvallen bij eerste beluistering, maar dit album smaakt naar meer.

De geluidskwaliteit van de 35th anniversary 2CD is prima !

Duidelijk minder dan de voorgaande plaat met dezelfde titel. Nog maar zelden hoor je hier de rauwe R & B, die die plaat zo goed maakte.

Van Small Faces heb ik geopteerd voor deze compilatie omdat Small Faces toch vooral een singlesband was en alle singlehits erop staan samen met de B-kanten en heel wat albumwerk (je hebt dan heel wat in één klap voor weinig geld). Dit album blijkt helaas niet meer te verkrijgen maar hun reguliere albums heb ik nu ook beluisterd en ze vallen goed mee. Ze zijn wel verkrijgbaar maar je moet wel de versies met de bonusnummers kopen, dat zijn de singlehits die voordien niet eerder op een album voorkwamen.