Rainbow Serpent - Silver Blue (2005)

De hoesontwerpen van SynGate zijn erg mooi, al vallen ze soms wat in herhaling. Dit ontwerp hier is de dagversie van het ontwerp wat op het album Cosmo Vision nog de nachtversie was. Maar genoeg over de hoes en op naar de muziek. Nog even kort uit wie Rainbow Serpent bestaat en dan op naar de muziek. Rainbow Serpent is een duo bestaande uit de heren Frank Specht en Gerd Wienekamp beiden liefhebber van onder andere de Berlijnse School.

Met geluiden uit de ruimte begint Skydance en al snel is een vrolijk loopje te horen een voorbode van een ritme dat even in de schaduw van House heeft gelegen. Wat verder volgt is prettig in het gehoor liggende muziek die op één of andere manier een gevoel van reizen geeft, wat toe te schrijven valt aan de prettige beat die is te horen. Maar op een gegeven moment blijven de heren wat hangen, wat jammer te noemen is. Het einde is mooi kosmisch te noemen. In Trance trekt die lijn door. Voor mijn gevoel ben ik los van de materie en zweef in een gedachtestroom door de tijden heen. Halverwege het stuk komt er ritme in het stuk. In het begin denk ik: zonde, maar na verloop van tijd is het als het ware een hulp om structuur in het verhaal te houden. Daarna is het opnieuw een moment om lekker weg te zweven.

Lightstorm haalt me langzaam maar zeker uit deze trance. Vrolijke geluiden zijn te horen en in gedachte zie ik een ontspannen lichtshow voor me Geluiden die doen denken aan het kloppen van een hart vormen het begin van Visible Dreams. Dit vloeit later uit in een mooie orkestratie die me als het ware op tilt en me de tropen van bovenaf laat zien. Qua structuur van de muziek moet ik hier een heel klein beetje denken aan Klaus Schulze. Mooi is het in ieder geval. Het einde ervan loopt goed over in de track Entrance, waar ik al snel het gevoel krijg midden in een woestijn te zijn beland. Waar ik ook kijk er is ruimte. Na verloop van tijd komt er een beat in het stuk waardoor het gevoel van reizen ontstaat. Even vanuit de trein na buiten kijken en vervolgens in trance raken die het reizen per spoor met zich meebrengt. Al is het misschien wat aan de lange kant, het blijft me toch op één of andere manier vasthouden.

Met klanken die aan zware metalen voorwerpen doen denken begint Rainbow Runner. Als deze op hun plaats liggen volgt een stuk muziek waar prima op te hardlopen is in een rustig tempo. Langzaam maar zeker gaat het tempo omhoog en wordt het echt rennen geblazen. Tijdens het lopen zijn mooie zaken te zien. Alleen het einde is te abrubt. Back to the Rock geeft me een gevoel midden in Afrika te zijn beland waar ik getuige ben van een stam die een rituele dans ten beste geeft aan de voet van een berg. Er is hier meer sprake van Wereld Muziek dan electronische muziek. Alsof er boodshappen uit de lucht komen vallen begint Living Surreal Strings. Na verloop van tijd komt een zwaar ritme in beeld. Door dit alles wel een tijkje vreemd. Later zijn er nog meer vreemde geluiden te horen op een beat die de boel bij elkaar houdt.

Daarmee komt op gepaste wijze een einde aan dit album van Rainbow Serpent wat vele sferen en momenten kent en waarvan de productie goed is. Een prettig album dus en een ruime voldoende zeker waard.