Alan Silvestri - Ferngully: The Last Rainforest (1992)

Aan de ene kant was daar de serie liedjes ingezongen door respectievele namen als Robin Williams, Tim Curry, al goed voor flink vermaak. Dan is er de film die probeert een erg naieve boodschap over te brengen, waar Silvestri zich redelijk aan vastklampt. Er is een muzikale en filmische tegenstelling tussen de vernietiger de mens, met neerdalende, drillende dreiging tegen de wonderschone natuur en diens verscheidene inwoners als een sprookje verwoord. Hierbij bind de componist zijn synthesizer score vaak met geluidseffecten. Samen vormen deze een organisch geheel met allerlei natuurgeluiden, maar tevens kettingzagen. De simulatie synthesizer die hij ter beschikking had heeft de kwaliteit om als een kinderlijke naaping van een echt orkest te klinken, en past zo precies in het kinderstraatje. De vele synths koor passages zijn in de kleinkinderen van die uit The Abyss. Duidelijke thema's zijn er niet, actiestukken zijn schaars maar grandioos, de stijl is sfeervol... Het is als een criss cross tussen Basil Poledouris's Free Willy en Zbigniew Preisner's Fairytale. 4 sterren