Joni Mitchell - Turbulent Indigo (1994)

mijn stem

3,66 (65)

65 stemmen

Canada
Pop
Label: Reprise

Sunny Sunday (2:37)
Sex Kills (3:57)
How Do You Stop (4:09)
Turbulent Indigo (3:34)
Last Chance Lost (3:15)
The Magdalene Laundries (4:04)
Not to Blame (4:18)
Borderline (4:48)
Yvette in English (5:16)
The Sire of Sorrow (Job's Sad Song) (7:08)

totale tijdsduur: 43:06

Links

Last.fm Spotify Apple Music

11 BERICHTEN

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

Thijssie024

geplaatst: 6 juni 2008, 21:25 uur

Zoveel berichten bij de rest van de albums, maar hier nu pas een, terwijl dit toch het beste is van haar latere werk. Op Turbulent Indigo vind je weinig vrolijkheid, maar wel bijtende teksten over onze maatschappij en het milieu. De instrumentatie is weer van het niveau dat ze in de jaren 70 liet horen, en haar stem die ineens echt een octaaf is gezakt past perfect bij de songs. Let vooral op de gitaar van Joni en de gedoseerde begeleiding op bas, sax en synts. Een heerlijk album dat bij haar beste hoort.

Down_By_Law

geplaatst: 19 februari 2009, 13:06 uur

Het beste van Joni's latere werk weet ik niet zo. Ik zou dan denk ik voor "Both Sides Now" gaan, maar zowel "Night Ride Home" als "Turbulent Indigo" zijn zeer goed. Vooral 'The Sire Of Sorrow' vind ik op laatstgenoemde heel erg mooi.

Het enige minpunt is dat ik 'Yvette In English' mooier vind in de David Crosby versie die een jaar eerder verscheen op diens "Thousand Roads". Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik gewend ben aan die uitvoering.

oruiz

geplaatst: 28 maart 2010, 23:38 uur

goeie, door haar zelf geschilderde, Van Gogh zelfpotrait als hoes

4,0

aERodynamIC

geplaatst: 22 mei 2011, 16:13 uur

Na haar mindere albums in de jaren '80 gelukkig weer een wat tijdlozer album van Joni met wederom een kenmerkende hoes.
Dit is de Joni waar ik altijd wel van kan blijven genieten.

Deranged

geplaatst: 15 juli 2013, 12:27 uur

Bijzonder en noemenswaardig zijn ook haar gitaarspel en stemming.

Stijn_Slayer

geplaatst: 11 september 2015, 18:38 uur

Valt me mee en hoewel Joni's stem niet meer herkenbaar is, trek ik het hier beter dan op Shine. De sound doet af en toe nog wel erg eighties aan en het songmateriaal is wisselvallig. Bij vlagen de moeite waard, maar geen essentieel album. Voor die-hards.

beaster1256

geplaatst: 15 maart 2017, 07:12 uur

Ik ben een die hard .....zeer goed album ....de teksten zijn ook altijd zeer hoogstaand bij Joni ....de muziek en begeleiding ook ....monumentaal artieste ....

Minneapolis

geplaatst: 7 juni 2020, 00:05 uur

Over die teksten gesproken.. de tekst van "Not to blame" viel me op. Het klonk nogal bitter. Nu blijkt dat zeer waarschijnlijk over oude liefde Jackson Browne te gaan. Toch jammer.