Simon Bookish - Everything / Everything (2008)

Elektronische avant-garde kamermuziek, met duidelijk hoorbare invloeden van minimalisten als Philip Glass en new romantics als David Bowie, en dat alles opgebouwd rond het thema wetenschap. Neem bijvoorbeeld 'Carbon': het bezingt het element koolstof, waarbij het refrein wordt gevormd door de befaamde woorden van Albert Einstein, gericht aan de persoon Richard Buckminster Fuller, "Young man, you amaze me!"
Het zal niet voor iedereen zijn weggelegd, maar laat je niet misleiden door de opening track en luister vooral verder. Wie weet raak je net zo onder de indruk als ik van dit album van multi-instrumentalist Leo Chadburn a.k.a. Simon Bookish.

Mooi verwoord! Je hebt mij iig erg benieuwd gemaakt...

Het is altijd leuk getipt te worden: door mede-users, door een recensie elders en nog leuker door één van je favoriete huidige bandjes.
In dit geval The Irrepressibles die net teruggekkeerd zijn van hun optreden in Rotterdam (Motel Mozaique) en in hun berichtje op facebook het album Everything/Everything van Simon Bookish noemen als zijnde een 'masterpiece'.
Dat wekt mijn belangstelling!

Groot was mijn verbazing toen ik erachter kwam dat dit album al uit 2008 dateert en gewoon op musicmeter te vinden was.
Deze Simon Bookish (met zijn bril gelijkend op Erlend Øye van Kings of Convenience) heeft meerdere albums gemaakt en heeft een klassieke achtergrond wat goed te horen is op de nummers van dit album. Zijn stem heeft af en toe wat weg van Scott Walker of Peter Hammill (twee grote favorieten van mij).
En dan terug naar The Irrepressibles: ja, ik snap heel goed dat Jamie McDermott hier liefhebber van is, want neem nu alleen al opener The Flood: dit ademt dezelfde sfeer als The Irrepressibles doen. Het zou me zelfs helemaal niet verbazen als dit album een grote invloedsbron is geweest voor de sound van het bonte gezelschap uit Londen.
En dat kan rustig gezegd worden voor de rest van dit album: wat een heerlijke bonte mix van stijlen en wat kan hier wederom de term 'zwieresque' op geplakt worden!
Toch lijken The Irrepressibles en Bookish niet voor de volle 100% op elkaar. Ik hoor ook wel wat Owen Pallett terug en heel af en toe, schrik niet; David Bowie en Peter Hammill, maar dan in een wat barokke vorm.
De electronica zorgt er voor dat het niet een geheel bijna klassieke ervaring wordt zoals wel het geval is bij andere gezelschappen. Het geeft het soms zelfs een Sufjan Stevens-achtig sausje ( Portrait of the Artist as a Fountain).

Hoe dan ook is dit een zeer aangename verrassing voor mij met dank aan het facebookbericht van The Irrepressibles, want zonder dat bericht had ik dit nooit ontdekt. Als zelfs gewaardeerde mede-users als archangel9 het nalaten mij dit te tippen dan doe ik het zelf maar weer
Gezien de schamele 2 stemmers voor mij wil ik van de gelegenheid gebruik maken om iedereen wakker te schudden die niet vies is van barokke pop met als referentiekader: David Bowie, Peter Hammill, Owel Pallett en The Irrepressibles.

Inderdaad aeRo, moest bij hem ook onmiddelijk aan Owen Pallett denken en ook David Bowie (wat stem en veelzijdigheid betreft) en Sufjan Stevens (vanwege de bijna klassieke structuren) zijn geen gek referentiekader. En niet zo zeer The Irrepressibles. The Irrepressibles is toch meer theater en emotie. Simon is van het meer 'intellectuele', analytisch-afstandelijke slag zoals Owen Pallett. Maar heel eigen en bijzonder. En een beetje gek, vind ik iig altijd wel een pré.

Klopt: The Irrepressibles vind ik meer emotie bevatten en daarom slaan ze nog veel meer bij mij aan, omdat dit soms net iets te 'berekenend' overkomt. Maar dat neemt niet weg dat ik deze cd echt smullen vind.

Grappig, ik wist niet dat hij ook een album had. Een jaar of 5 geleden had hij een ziedende cover van Franz Ferdinand's Michael.