Inara George & Van Dyke Parks - An Invitation (2008)

Jammer genoeg door velen over het hoofd gezien verleden jaar, dit mooie en rustgevende album van Inara George (de dochter van Little Feat's Lowell George) en Van Dyke Parks (die goed bevriend was met haar vader en ook in het verleden met hem samenwerkte).

Inara is misschien niet 's werelds beste zangeres, en je moet er van houden, maar ik vind haar stem wel prettig in het gehoor liggen. Zoet en lieflijk. Net als bij Emiliana Torrini. En de arrangementen van Parks zijn weer top.

Uitschieters of dieptepunten zijn er niet, en het plaatje klinkt echt als een solide geheel.

Ideaal voor in de avond.

Juffrouw George schrijft songs die na een draaibeurt of drie makkelijk in het geheugen blijven hangen.

Van Dyke Parks' arrangementen zijn weer op het sprookjesachtige af en zijn stijl kombineert prima met Inara's zang. Mede door de orkestratie maar vooral ook door haar timbre klinkt ze regelmatig als een zangeres uit de 50s ( Doris Day en Keeley Smith zijn de eerste namen die me te binnen schieten ) alleen weet ze een veel intiemer sfeertje te krejeren dan haar voorgangsters deden een halve eeuw geleden.

Zeer besmettelijk album, in positieve zin dus hè ......

Heerlijk, heerlijk ...... ik blijf 'r draaien ! Intussen ook al een keer of wat kado gedaan bij verjaardagen. Dikke kandidaat voor beste album van de jaren '00 ...... voor mij dan toch in ieder geval ........

Ik lees nu pas je vraag waarom ik hier niet gestemd heb, beste Bolus.
Wel... ik denk dat mijn stem Irana plus Van Dyke niet vooruit gaat helpen.
Het is zo'n mooi affiche: Van met de dochter van. Een musthave zou je denken.
Maar ik vind het vooral vaaaag en teveel van hetzelfde.
Meesterlijk gearrangeerd, dat wel, maar op den duur nogal vermoeiend.
De stem van Irana boeit me niet, Joanna Newsom op Ys trek ik wel!
Ik weet: een Parksplaat groeit met elke luisterbeurt, maar ik kreeg hem geen vier keer rond, zal wel aan mij liggen.
Mijn minst geliefde VDP album, vooruit...een 3,5*

ps.
Irana zat als pasgeborene al bij Van Dyke op schoot, las ik. Ik zie deze plaat dan ook als liefdesbaby.

Inara heet ze ..... ( net zo als de "companion" op de Serenity in de veel te vroeg gestopte TV serie Firefly, maar dat weten waarschijnlijk alleen de echte Browncoats nog )

Te veel van hetzelfde is typies zo'n kommentaar bij muziek die je niet ècht boeit, dat kan iedereen gebeuren . Ik vind het album een prachtige sprookjessfeer hebben en zou zo nog getekend hebben voor nog een kwartiertje van hetzelfde ........

Dit album kocht ik in de tijd dat ik nog iedere avond afgebeuld thuiskwam na weer een werkdag te hebben overleefd. Ik kocht toen wel cd's (hele stapels zelfs), maar echt goed luisteren kwam er niet altijd van. En nu heb ik het, door andere oorzaken, soms weer zo druk dat ik het beluisteren van menig album wel eens moet uitstellen. Maar toch heb ik nu eindelijk de tijd genomen om hier geconcentreerd naar te luisteren.
Inara George is een boeiende zangeres, en Van Dyke Parks een muzikaal genie, maar de liedjes en de werkelijk fabelachtige arrangementen willen in mijn oren nog niet erg matchen. Voorlopig beschouw ik het maar als een Van Dyke Parks-album mét zangeres en houd ik de cd in de buurt van de speler voor een nader oordeel...