Dan Ar Braz - Theme for the Green Lands (1994)

Dan Ar Braz, totaal onbekend in Nederland in Frankrijk (Bretagne) is dat wel anders. In de jafren eind 69, begin 70 was hij de gitarist bij Alan Stivell en mede zijn uitstekende gitaarspel zorgde mede er voor dat de traditionele folk muziek een fikse rock swing kreeg.
Daarna is hij zijn eigen weg gegaan en geprobeerd ook muzikaal een eigen stijl te krijgen. De eerste platen waren niet altijd even makkelijk, het was wennen.
Na dit album kwam voor Dan Ar Braz even een toptijd vanwege de samenwerking met Heritage des Celtes, met 70 muzikanten op het podium. Dit concept werd wel fiks uitgemolken met 4 albums. Net als Alan Stivell probeerde Dan Ar Braz om de bretonse taal levend te houden. In 1996 werd Dan Ar Braz afgevaardigd naar het songfestival, Frankrijk had in die tijd besloten iedere keer een artiest uit een ander deel van Frankrijk te sturen, ene jaar een Creoolse band, dan één uit Bretagne en ga zo maar door. Maar men is er vrij snel mee gestopt vanwege het uitblijven van succes. Het nummer van Dan Ar Braz had (figuurlijk) niet veel om het lijf en hij belandde ergens in de achterhoede.
Dit album 'Them for the green lands' is juist voor deze periode van songfestival en Heritage des Celts uitgebracht.
En hierop geen pompeuze Keltische.Bretonse klanken, maar juist meditatief. Patrick Molard bespeelt verschillende doedelzakken, Dan Ar Braz verschillende gitaren en verder zijn nog een bassist en drummer aanwezig. De drummer vind ik persoonlijk wat te dominant, ook geen mooie klank, maar dat zal in deze jaren zo wel horen.
Meditatief en keltisch, velen haken dan al af. En terecht want wat is er op een gegeven moment na Enya en Clannad veel bagger verschenen.
Gelukkig blijft Dan Ar Braz nog wel aan de goede kant van de 'kitsch streep', mede door de eenvoud van instrumenten. Niks geen keyboards of synths, waarmee je heel snel een sentimenteel tapijt uitrolt, nee met simpel gitaar bas doedelzak en percussie moet het gebeuren. Alan Stivell was in deze tijd meer bezig met fusion met worldmuziek , op zich heeft Dan Ar Braz die creativiteit minder. Maar dit is een mooi rustig album, soms kabbelend, dan weer iets steviger. Technisch prima, maar qua spanning mocht het wel wat beter. Maar ik besef wel dat ik het nu beoordeel na jaren van verkrachting en commercialisering van Keltische muziek en daar ben ik redelijk negatief door beïnvloed. De cd is instrumentaal en iemand heeft zelfs de vergelijking met Pink Floyd benoemd. Bij een enkel nummer benadert het de atmosferische sfeer, maar daar houdt de vergelijking wel mee op. Toch wil ik het album wel 3,5 sterren geven, omdat uit alles blijkt dat Dan Ar Braz een zeer goede gitarist is en gelukkig niet te veel aan het freaken is.