Willem Vermandere - Liedjes van de Westhoek (1968)

Stieve skoone lietsjes, stieve skoone. Nen wijzen Tsjoolder, diene Vermandere, egt woare!
uut de westoek ee! egt uut de Westoek!

Willems debuutalbum. Hij had zijn kap over de haag gesmeten, want het leven is nu eenmaal te mooi om aan de beknottende kerkelijke regels gebonden te zijn. Bijbelse thema's met een kwinkslag (hier 4 en 7) zullen zijn carrière doorspekken, net als hevige kritiek op het machtsmisbruik van het instituut en de liefde voor de zwakken uit de maatschappij zoals Jezus ons leerde. Vanaf het begin was hij in zekere zin een protestzanger.

Vanaf het debuut verheerlijkte hij het oude plattelandsleven, met een sterke waardering voor de simpele volksmens en zijn waarden (hier o.a. 1, 2, 3 en 10). Hij zingt het dan ook in zijn dialect. Enorm charmant, maar de reden waarom hij alleen in (West-)Vlaanderen zal bekend zijn. Beroemdheid en alles wat er bij komt kijken, zal hem echter worst wezen. Tegelijk is er het protest tegen en de spot met bepaalde kleinmenselijke kantjes, zoals het belang van geld (hier 5).

Heel zijn carrière zal hij er in slagen een heel verhaal te vertellen in een klein liedje. Je ziet het verhaal als een film passeren. Dit wordt één van Willems sterkste kanten.

Maar bovenal is er de warmte en tederheid voor de gewone mens, en vooral voor de zwakkere uit onze maatschappij. Humo noemde hem ooit 'de zanger van de compassie'. Willems nummers bieden troost en doen je denken over wat echt belangrijk is. Helende, zalvende woorden. Het priesterlijke in Willem, en tegelijk de filosoof.

Conclusie: 4 sterren voor het debuut. Later volgen albums met 4,5 sterren of zelfs de volle pot.