Queens English - EQ (2008)

Nogal onevenwichtig, maar staan zeker aardige tracks op dit oer-Engelse plaatje. Hou het op 3*

Rappers SherlQck, Rhymes en Mr Chips vormen samen met zangeres Source, DJ Something Else en beatboxer Pikey Esquire de groep Queens English. Het zeskoppige collectief is afkomstig uit Zuid-Londen en EQ is het debuutalbum.

Queens English is geen bekende groep en dat zal het zeer waarschijnlijk ook niet worden. Dat heeft enkele belangrijke oorzaken: ten eerste is de muziek op EQ is te eentonig om als veelzijdig te bestempelen en te veelzijdig om een concreet genre aan te koppelen. Daarnaast rappers zijn niet kundig genoeg en zijn bovendien moeilijk van elkaar te onderscheiden – niet alleen qua raps, maar ook wat betreft hun verschijning: zo zijn de namen van vrijwel alle groepsleden zo weinig pakkend dat de meeste lezers ze nu al zijn vergeten. Drie bovengenoemde punten zorgen ervoor dat EQ een nogal taaie plaat is geworden, omdat er niets is om je als luisteraar aan vast te klappen: geen opvallende MC, geen pakkende namen en geen herkenning.

Dit alles neemt niet weg dat EQ een alleraardigste plaat is geworden. Zoals gezegd is het album niet echt veelzijdig, maar ook zeker niet eentonig. Queens English voelt zich het fijnst bij redelijk onvoorspelbare en serieuze tracks, zoals het filosofische If? – dat handelt over in hoeverre keuzes het leven bepalen -, waar de rappers stuk voor stuk interessant voor de dag komen, ondersteund door wat rustige strijkers en een sentimenteel gitaarrifje.

Hier lijnrecht tegenover staat een track als Sweden: een keiharde bass, inhoudsloze teksten en stuiterende drums. Origineel is het niet, maar het heeft wel wat – en klinkt bovenal ongelofelijk Engels. Sowieso klinkt Queens English zo Engels als mogelijk, voornamelijk door het onmiskenbare accent van de dienstdoende rappers.

Dat geeft EQ iets authentieks en ook iets aandoenlijks. Het album klinkt vaak alsof het is opgenomen in de huiskamer van één van de groepsleden en dat alles ter plekke geschreven is. Niks mis met zo’n aanpak, blijkt wel op het heerlijke Rude Indigo, waar de ernstige MC’s elkaar over een niet al te ingewikkelde maar toch meeslepende instrumentatie aangenaam afwisselen op een aanstekelijk hoog tempo. Je komt als luisteraar in een serieuze stemming, die al gauw wordt doorbroken door een, weemoedige maar niet overtuigende, instrumentale track en het stuiterende grime-achtige Triple F.

Dat is het grootste euvel van Queens English: het is haast onmogelijk de groep in een hokje in te delen. Op het moment dat je als luisteraar eindelijk door denkt te hebben naar een serieus album te luisteren, komt er een instrumentaal nummer en even later een ode aan de thuishaven voorbij, en als er een paar brag & boast-tracks zijn gepasseerd, plotseling een reggae-track. Maakt dat het meteen een slecht album? Nee, want de heren van Queens English verstaan hun vak en zorgen er op deze manier voor dat hun debuutalbum zelden verveelt. Helaas is het gevolg wel dat EQ een album is dat al snel vergeten wordt: zowel voor de zwaardere thema’s als voor amusant geouwehoer zijn er immers meer gespecificeerde en ronduit betere artiesten te vinden.

Bron: Hiphopleeft