Shades Of Brown - S.O.B. (1970)

William Brown, Charles Scott IV, Earle Roberts en Arthur Williams, oftewel de Shades Of Brown. Deze soulgroep komt van oorsprong uit Chicago, Illinois, en met het soort soul dat ze ten gehore brengen is dat niet verbazend; het sluit perfect aan bij het repertoire van The Impressions en The Dells, alleen is de muziek van dit kwartet nog een stuk hipper en frisser! Het album staat bol van top-stuff. Zo wordt er al gelijk hoog ingezet met het explosieve geluid van Lite Y’all Up. Het vuur spat gewoonweg van deze compositie af dat het je onmogelijk koud kan laten. Twee andere favorieten zijn He Didn’t Leave Me a Name en Man’s Worst Enemy. In He Didn’t Leave Me a Name wordt op 'n mooie wijze omgesprongen met de maatschappelijke kwestie dat de man z'n gezin in de steek laat, nog voordat zijn kind geboren wordt, zonder ooit nog achterom te kijken en vervolgens de vrouw (en moeder) het alleen moet zien te rooien. Man’s Worst Enemy (de vrouw in dit geval), is de mannelijke variant van Bassey’s Big Spender. Heerlijke bigband in een funk-jasje! Eigenlijk staat er nog veel meer moois op. De warme klanken van de ballads Lie #2 en Girl I’m Coming Home, en de vrolijke geluiden van Falling In Love Too Hard en het bluesy The Soil I Tilled for You - die overigens niet zo’n leuk verhaal vertelt, hebben weliswaar een alledaags onderwerp, maar de doordachtheid van deze composities (tekst + arrangement) maken dit de zoveelste mooie momenten van het album. Met slechts twee mindere nummers op zak (Little Girl en Ho Hum World) is dit 'n onderschat album, van een groep waar ik zeker meer van had willen horen.