Jerry Lee Lewis - A Taste of Country (1970)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Country
Label: Sun
-
I Can't Seem to Say Goodbye (2:30)
-
I Love You So Much It Hurts (2:17)
-
I'm Throwing Rice (2:13)
-
Goodnight Irene (2:50)
-
Your Cheatin' Heart (2:10)
-
Am I to Be the One (1:40)
-
Crazy Arms (2:45)
-
Night Train to Memphis (2:08)
-
As Long as I Live (2:26)
-
You Win Again (2:53)
-
It Hurt Me So (2:37)
0
geplaatst: 20 september 2018, 21:00 uur
Aardig plaatje, samengesteld uit oude Sun-opnames van Jerry Lee Lewis door Shelby Singleton, de nieuwe grote man van het label. Dat hij nog munt wilde slaan uit artiesten als Lewis die vroeger bij Sun zaten, is duidelijk; de albumhoes bestaat bijvoorbeeld uit een - toen het album uitkwam - vrij recente foto van Jerry Lee Lewis, wat veel mensen waarschijnlijk de illusie heeft gegeven dat hij nog steeds bij Sun was. Een sluwe zet, zowaar!
Waar de eerste plaat met nummers uit de oude doos op het Sun-label georiënteerd was op de rock 'n roll en boogie woogie in het oeuvre van The Killer, wordt hier meer toegespitst op de country, zoals je uit de titel kan afleiden. Maar ook andere genres worden opgezocht. Zo hoor ik in de opener gospel voorbijkomen, en is Goodnight, Irene vooral bekend van bluesmuzikanten als Lead Belly en Mississippi John Hurt. Vooral de versie van die laatste vind ik - tezamen met die van Tom Waits - een pak indrukwekkender dan deze versie, die vooral op safe speelt.
Zo voelt het gehele album eigenlijk aan; spelen op safe. Want ja, dit zal ongetwijfeld wat opgebracht hebben aan de kassa, op dat vlak was die Singleton zeker geen domoor. Maar de echte begeestering ontbreekt, naar mijn mening.
3 sterren
Waar de eerste plaat met nummers uit de oude doos op het Sun-label georiënteerd was op de rock 'n roll en boogie woogie in het oeuvre van The Killer, wordt hier meer toegespitst op de country, zoals je uit de titel kan afleiden. Maar ook andere genres worden opgezocht. Zo hoor ik in de opener gospel voorbijkomen, en is Goodnight, Irene vooral bekend van bluesmuzikanten als Lead Belly en Mississippi John Hurt. Vooral de versie van die laatste vind ik - tezamen met die van Tom Waits - een pak indrukwekkender dan deze versie, die vooral op safe speelt.
Zo voelt het gehele album eigenlijk aan; spelen op safe. Want ja, dit zal ongetwijfeld wat opgebracht hebben aan de kassa, op dat vlak was die Singleton zeker geen domoor. Maar de echte begeestering ontbreekt, naar mijn mening.
3 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.