The Gun Club - Lucky Jim (1993)
mijn stem
46 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: [PIAS]
-
Lucky Jim (3:46)
-
A House Is Not a Home (4:06)
-
Cry to Me (5:58)
-
Kamata Hollywood City (5:11)
-
Ride (3:59)
-
Idiot Waltz (6:46)
-
Up Above the World (4:52)
-
Day Turn to Night (2:57)
-
Blue Monsoons (2:56)
-
Desire (5:12)
-
Anger Blues (7:45)
0
geplaatst: 19 april 2007, 22:55 uur
Jammer dat hier nog niks vermeld staat. Persoonlijk vind ik dit het mooiste Gun Club album. Ik hou wel van het blues geluid, de stem vanJeffrey Lee Pierce ligt hier wel erg dicht bij die van Ian Astbury van The Cult. Op zich ook geen misselijke zanger. Het album is zelfs in Nederland opgenomen. Niet echt een bekend album, maar dus wel een zeer geslaagd.
0
geplaatst: 19 december 2007, 19:38 uur
Prachtig album, je kunt hier steeds beter horen dat Jeffrey Lee Pierce eigenlijk de onechte pleegbroer van Adrian Borland is. Ik zou die twee wel eens samen een cover van The Doors willen zien doen "on stage". Pierce zeilt steeds verder de bluesrock hoek in en zijn gitaarspel wordt ook steeds beter. Ik kon hier destijds niet genoeg van krijgen.
0
Kid A(cid)
geplaatst: 16 maart 2008, 19:55 uur
De onechte pleegbroer... Die zijn toch meestal onecht? 
1
Johny Favourite
geplaatst: 4 juni 2008, 20:02 uur
Prachtige en ontroerende plaat van de begeesterde, getergde en bij vlagen maniakaal uit de bocht vliegende Jeffrey Lee Pierce. Op deze zwanenzang van de laatste incarnatie van de Gun Club klinkt hij niet langer als een losgeslagen, dipsomane priester van een obscure, zompige zijtak van het christendom, niet meer als een excorcisme in uitvoering, maar moegestreden en onaantastbaar als een strijder die de overwinning steeds onbereibaarder ziet worden, maar toch nog vecht voor wattie waard is, niet uit idealen of met de moed der wanhoop, maar omdattie niet anders kan.
Dit is geen plaat om de Gun Clubs schaduwversie van ruraal Amerika binnen te treden (die eer val Fire of Love, of The Las Vegas Story ten deel), maar om, net als de zanger zelf - wat mij betreft niet minder dan een onvolprezen icoon in de pop-geschiedenis - dit unieke oeuvre mee af te sluiten.
Dit is geen plaat om de Gun Clubs schaduwversie van ruraal Amerika binnen te treden (die eer val Fire of Love, of The Las Vegas Story ten deel), maar om, net als de zanger zelf - wat mij betreft niet minder dan een onvolprezen icoon in de pop-geschiedenis - dit unieke oeuvre mee af te sluiten.
0
geplaatst: 1 juli 2008, 20:09 uur
wat een waanzinnige goede plaat is dit eigenlijk. Jeffrey Lee gaat hier tot op het bot, zo intensief klinkt deze plaat, niet lang hierna ging deze Canadees hemelen, misschien was het een voorgevoel en wilde hij nog éénmaal vlammen, en dat is gelukt. R.I.P beest Jeffrey, zelden zo'n bijzonder cult figuur als hem gehoord.
0
Kid A(cid)
geplaatst: 5 juli 2008, 21:24 uur
Deelt hier iemand mijn mening dat de riff van Up Above the World nogal wat wegheeft van de riff uit Seagull van Ride.
0
geplaatst: 24 maart 2009, 18:58 uur
Wat is dit fraai zeg !! Opgeduikeld bij de uitverkoop van afgedankte cd's van de plaatslijke bibliotheek.....Onwijs goeie gitaarplaat , met een geweldige zanger. . . ...dat ik dit nu pas ontdek !
Mijn exemplaar is echter getiteld : 9 lives: no 2 in a compilation series of Jeffrey Lee Pierce - The Gun Club en bevat buiten Lucky Jim een niet minder fraaie bonus-CD/ - uitgegeven door flow-records
Mijn exemplaar is echter getiteld : 9 lives: no 2 in a compilation series of Jeffrey Lee Pierce - The Gun Club en bevat buiten Lucky Jim een niet minder fraaie bonus-CD/ - uitgegeven door flow-records
0
geplaatst: 29 juni 2009, 21:22 uur
Verdorie, deze moet ik eens op cd gaan kopen denk ik. Hoewel vaak gedraaid als mp3-bestanden, vind ik dit best een mooie plaat, maar grijpt hij me niet echt goed bij mijn kloten, zoals hij bij anderen hier dat wel lijkt te doen. (Mag ik daar even van uit gaan Johny Favourite?)
0
Johny Favourite
geplaatst: 29 juni 2009, 21:35 uur
Slowgaze schreef:
Verdorie, deze moet ik eens op cd gaan kopen denk ik. Hoewel vaak gedraaid als mp3-bestanden, vind ik dit best een mooie plaat, maar grijpt hij me niet echt goed bij mijn kloten, zoals hij bij anderen hier dat wel lijkt te doen. (Mag ik daar even van uit gaan Johny Favourite?)
Verdorie, deze moet ik eens op cd gaan kopen denk ik. Hoewel vaak gedraaid als mp3-bestanden, vind ik dit best een mooie plaat, maar grijpt hij me niet echt goed bij mijn kloten, zoals hij bij anderen hier dat wel lijkt te doen. (Mag ik daar even van uit gaan Johny Favourite?)
Dat lijkt me een terechte conclusie. Hoewel ik mijn bijdrage enkele berichtjes hierboven wel met gekromde tenen lees; jezus, ik was blijkbaar in een pompeuze bui toen.
Feit blijft dat ik dit een geweldige plaat vind. Meer blues, minder punky rauwheid en Pierce: oprecht, onversneden, onnavolgbaar.
Misschien is mijn waardering ook vermengd met een dosis sentiment die ik voel bij de gedachte dat dit Pierces laatste album is, slechts twee jaar voor zijn voortijdige dood.
3
geplaatst: 18 februari 2011, 23:32 uur
Een uitgeraasde Jeffrey Lee Pierce.
Zijn sterfbaarheid voelbaar.
Net als Ian Astbury van The Cult zichzelf langzaam aan het verdrinken.
Een kolossale lever houdt het lichaam drijfbaar.
Twee wrakken in onbalans op een vlot.
We drinken er nog eenmaal op.
Waarna de een in het eeuwige diepe verdwijnt.
Het gevecht als waardige opvolger van Jim Morrison.
Zuiplappen; verslaafd aan het leven.
Ten koste van.
Hier lijkt de rust weder gekeerd.
Lucky Jim is een reisverslag.
De eenzame tocht naar de dood.
Want daarbij ondersteund niemand je.
Ik hoor geen berusting.
Alleen wanhoop in de zang.
Geen krachtige stadscowboy.
Weer eens de kroeg uit geveegd.
Het lot van een lang geleden gesloten beslissing.
Zelfde worsteling onderging onze volksheld Herman Brood.
Maak er nog eenmaal een feestje van.
Ik red het niet tot het einde.
Totaal leeg.
Blues is kwetsbaarheid.
Emoties in gitaarspel.
Zodat de zanger een slok sterke drank kan nemen.
Moed verzamelen.
Om vervolgens zijn klaaglied ten gehore te brengen.
Zoals Mark Lanegan het ooit verwoordde.
Whiskey for the Holy Ghost.
Spirituele blijft aanwezig.
Alleen is deze sjamaan verworden tot oppergod.
Geen aardse priester.
Maar een verschijning in je nachtmerries.
Zoveel dromenvangers die geruisloos hun werk proberen te doen.
Deze indiaan blijft aan kloppen.
Een waardig testament.
Zijn sterfbaarheid voelbaar.
Net als Ian Astbury van The Cult zichzelf langzaam aan het verdrinken.
Een kolossale lever houdt het lichaam drijfbaar.
Twee wrakken in onbalans op een vlot.
We drinken er nog eenmaal op.
Waarna de een in het eeuwige diepe verdwijnt.
Het gevecht als waardige opvolger van Jim Morrison.
Zuiplappen; verslaafd aan het leven.
Ten koste van.
Hier lijkt de rust weder gekeerd.
Lucky Jim is een reisverslag.
De eenzame tocht naar de dood.
Want daarbij ondersteund niemand je.
Ik hoor geen berusting.
Alleen wanhoop in de zang.
Geen krachtige stadscowboy.
Weer eens de kroeg uit geveegd.
Het lot van een lang geleden gesloten beslissing.
Zelfde worsteling onderging onze volksheld Herman Brood.
Maak er nog eenmaal een feestje van.
Ik red het niet tot het einde.
Totaal leeg.
Blues is kwetsbaarheid.
Emoties in gitaarspel.
Zodat de zanger een slok sterke drank kan nemen.
Moed verzamelen.
Om vervolgens zijn klaaglied ten gehore te brengen.
Zoals Mark Lanegan het ooit verwoordde.
Whiskey for the Holy Ghost.
Spirituele blijft aanwezig.
Alleen is deze sjamaan verworden tot oppergod.
Geen aardse priester.
Maar een verschijning in je nachtmerries.
Zoveel dromenvangers die geruisloos hun werk proberen te doen.
Deze indiaan blijft aan kloppen.
Een waardig testament.
0
geplaatst: 27 januari 2013, 13:07 uur
Het valt me niet mee hier favorieten aan te wijzen, want afgezien van het wat makkelijke Blue Monsoons, is dit een plaat met alleen maar sterke nummers. Vooral veel mooi uitgesponnen bluesnummers, en een paar heel pakkende uptempo nummers - af en toe met spetterende gitaarwerk. Jeffrey Lee Pierce klinkt kwetsbaar - je hoort goed dat zijn stem niet meer als vanouds is, maar dat werkt juist prachtig uit - Deric vangt dat heel goed in zijn beschrijving hierboven.
0
geplaatst: 12 oktober 2014, 03:09 uur
Wat is er eigeniljk mis met "Blue Monsoons"? Dit nummer is de blauwdruk van dream-pop bands als Mazzy Star en Hope Sandoval & the Warm Inventions
0
geplaatst: 11 augustus 2015, 13:24 uur
deric raven schreef:
Een uitgeraasde Jeffrey Lee Pierce.
Zijn sterfbaarheid voelbaar.
Net als Ian Astbury van The Cult zichzelf langzaam aan het verdrinken.
Een kolossale lever houdt het lichaam drijfbaar.
Twee wrakken in onbalans op een vlot.
We drinken er nog eenmaal op.
Waarna de een in het eeuwige diepe verdwijnt.
Het gevecht als waardige opvolger van Jim Morrison.
Zuiplappen; verslaafd aan het leven.
Ten koste van.
Hier lijkt de rust weder gekeerd.
Lucky Jim is een reisverslag.
De eenzame tocht naar de dood.
Want daarbij ondersteund niemand je.
Ik hoor geen berusting.
Alleen wanhoop in de zang.
Geen krachtige stadscowboy.
Weer eens de kroeg uit geveegd.
Het lot van een lang geleden gesloten beslissing.
Zelfde worsteling onderging onze volksheld Herman Brood.
Maak er nog eenmaal een feestje van.
Ik red het niet tot het einde.
Totaal leeg.
Blues is kwetsbaarheid.
Emoties in gitaarspel.
Zodat de zanger een slok sterke drank kan nemen.
Moed verzamelen.
Om vervolgens zijn klaaglied ten gehore te brengen.
Zoals Mark Lanegan het ooit verwoordde.
Whiskey for the Holy Ghost.
Spirituele blijft aanwezig.
Alleen is deze sjamaan verworden tot oppergod.
Geen aardse priester.
Maar een verschijning in je nachtmerries.
Zoveel dromenvangers die geruisloos hun werk proberen te doen.
Deze indiaan blijft aan kloppen.
Een waardig testament.
Een uitgeraasde Jeffrey Lee Pierce.
Zijn sterfbaarheid voelbaar.
Net als Ian Astbury van The Cult zichzelf langzaam aan het verdrinken.
Een kolossale lever houdt het lichaam drijfbaar.
Twee wrakken in onbalans op een vlot.
We drinken er nog eenmaal op.
Waarna de een in het eeuwige diepe verdwijnt.
Het gevecht als waardige opvolger van Jim Morrison.
Zuiplappen; verslaafd aan het leven.
Ten koste van.
Hier lijkt de rust weder gekeerd.
Lucky Jim is een reisverslag.
De eenzame tocht naar de dood.
Want daarbij ondersteund niemand je.
Ik hoor geen berusting.
Alleen wanhoop in de zang.
Geen krachtige stadscowboy.
Weer eens de kroeg uit geveegd.
Het lot van een lang geleden gesloten beslissing.
Zelfde worsteling onderging onze volksheld Herman Brood.
Maak er nog eenmaal een feestje van.
Ik red het niet tot het einde.
Totaal leeg.
Blues is kwetsbaarheid.
Emoties in gitaarspel.
Zodat de zanger een slok sterke drank kan nemen.
Moed verzamelen.
Om vervolgens zijn klaaglied ten gehore te brengen.
Zoals Mark Lanegan het ooit verwoordde.
Whiskey for the Holy Ghost.
Spirituele blijft aanwezig.
Alleen is deze sjamaan verworden tot oppergod.
Geen aardse priester.
Maar een verschijning in je nachtmerries.
Zoveel dromenvangers die geruisloos hun werk proberen te doen.
Deze indiaan blijft aan kloppen.
Een waardig testament.
Amen!
0
geplaatst: 8 november 2019, 19:46 uur
Kid A(cid) schreef:
Deelt hier iemand mijn mening dat de riff van Up Above the World nogal wat wegheeft van de riff uit Seagull van Ride.
Deelt hier iemand mijn mening dat de riff van Up Above the World nogal wat wegheeft van de riff uit Seagull van Ride.
Bedankt dat je deze plaat benoemd, was ik eigenlijk helemaal vergeten.
Zo meteen maar weer eens opzetten. (en vergelijken uiteraard)
1
geplaatst: 2 september 2023, 19:09 uur
Deze vandaag weer even op de speler, ik heb 'm met een andere (mooiere) hoes. Kolere wat een killer album blijft dit toch, FANTASTISCH gitaarwerk (solo's). Ik gooi 'm ook op 5 sterren want hij valt vandaag weer even hemels goed onder het genot van een Leffe Blond. Wat een album!
* denotes required fields.
* denotes required fields.