Fucked Up - The Chemistry of Common Life (2008)

De zogenaamde zanger vernaggelt de boel. Heb altijd moeite om niet te lachen om zulk geschreeuw.

Tja als dit niet jouw soort muziek is kan ik me voorstellen dat je het niks vind. Ik luister hem nu en dit rockt tot nu toe de pan uit wat een lekker vuige punk/hardcore plaat zeg. En die stem die past er gewoon goed bij wat wil je dan cleane vocals dat is toch niks bij zulke muziek het moet wel een beetje ruig klinken.

Op de één of andere vage manier een zeer toffe band.
Bijzonder soort hardcore.

ik ben eigelijk wel benieuwd...
Goede recensie op pitchfork.

Beste plaat van 2008

veel gevarieerder dan Hidden World...daardoor makkelijker luisterbaar

supergoed!

11 stemmen deze plaat dat is wel een beetje een lachtertje. Dat voor de beste punkplaat van de afgelopen paar jaar.
Achja who cares anyway. Hier wordt zo me (3) gitaren omgegaan, daar zouden ze bij de meeste rockbands nog jaloers op worden. Andere moderne invloeden worden ook mooi in de muziek verwerkt, zonder dat het ook maar wat aan het tempo en de rauwheid van de plaat afdoet.
Al geef ik toe, dat de plaat al een stuk minder rauw was geweest, als de zanger er niet was geweest. Luisteren naar schuurpapier is het.

Eens. Erg goede plaat dit. Had ik deze vorig jaar al gecheckt dan had ie zeker mijn Top 10 gehaald.

In de regel zijn de eerste nummers van een album het sterkst maar de heren van Fucked Up bewaren het lekkerste voor het laatst. Vooral het slotnummer is echt geweldig.

Heerlijke punk/rock'n'roll plaat die ik naarmate hij vordert steeds harder ga zetten.
Niks niet recht toe recht aan, er zit meer in deze lp dan je zo op het eerste gehoor denkt.
En die stem, ja dat ''hoort'' er in mijn ogen toch echt wel bij.
Ik heb eens een docu gezien over de zanger en hij praat thuis ook gewoon zo.
Zat ie te ontbijten met vrouw en kinderen brulde hij tegen de jongste, MAG IK VAN JOU MISSCHIEN EVEN DE BOTER LIEVERD?
Dus de man in kwestie kan gewoon niet anders.

Het eerste nummer begint met een fluitintro. Inderdaad, een fluit. Welk soort artiesten laat een cd beginnen met zo'n intro? André Rieu misschien of Berdien Stenberg, Dana Winner, dat soort mensen. Maar dan borrelen er twee gitaren op, langzaam zich ontspinnend als een tweede intro. Er volgt een luide oerschreeuw en dan knallen de gitaren hard weg. Fucked Up is hardcore (google dat maar eens als je op zoek bent naar serieuze informatie), één van de laatste genres uit de jaren '80 die nog niet gerecycleerd is de afgelopen jaren. Het is natuurlijk niet zo dat er geen hardcore meer gemaakt werd, maar het genre zat gevangen in een kring van ingewijden. Fucked Up kijkt verder dan cliché's, overstijgt ze en levert met ‘The Chemistry Of Common Life' gewoon één van de platen van 2008 af.

Hardcore is teringherrie op de leest van punk geschoeid, die een schop in de ballen van alles en iedereen was. De weg liep van Minor Treat en Black Flag over Hüsker Dü en Fugazi tot de doorbraak van Nirvana. Maar toen Kurt Cobain in 1994 besloot het tijdelijk voor het eeuwige te ruilen sleurde hij de luide gitaren en punkspirit mee zijn graf in. De houthakkershemden werden in de kast opgeborgen en grunge stierf een vergeten dood. ‘Harde' muziek werd haast een karikatuur dankzij bands als Limp Bizkit en andere ongeneselijke ziektes en punk stond plots synoniem met Blink 182 en aanverwante veredelde boysbands. De echte punk en haar subgenres vluchtten terug naar de kelders van de muziekscene.

Fucked Up doet in feite wat bands als Neurosis en Mastodon deden voor metal: een genre dat nog uitsluitend weggelegd was voor ingewijden en steeds minder serieus genomen werd door de rest, terug geloofwaardig en interessant maken voor iedereen. Zoiets doe je natuurlijk niet door klinisch je voorbeelden te volgen. Er zitten natuurlijk wel echo's in van de grote namen maar Fucked Up slaagt erin dat te doorspekken met een hele hoop andere invloeden: de gitaren zijn opgetrokken uit heerlijke lagen waarin flarden My Bloody Valentine voorbij waaien, zonder ooit het ritme en tempo van hardcore te verliezen. Het knappe is dat de hardcore elementen harmonieus samenvloeien met die avontuurlijke gitaarpartijen van gitarist 10 000 Marbles (aka Mike Haliechuk). Want frontman Pink Eyes mag dan wel een brulboei zijn, de muziek is altijd heerlijk catchy. Zo heeft ‘Son Of The Father' een schitterend refrein waar in koor geantwoord wordt op de zang van Pink Eyes.

‘The History Of Common Life' is vooral een rijpe en volwassen genreplaat. Dit is geen puberaal gratuit lawaai maar een plaat die een frisse punkgeest weet te koppelen aan intelligentie. Fucked Up heeft dan ook al best wat oefening achter de rug: dit album is pas hun tweede full-album maar sinds 2001 brachten ze niet minder dan 40 platen, cassettes en 7-inches uit.
Toch zijn niet alle experimenten geslaagd. De instrumental ‘Golden Seal' is een te felle breuk met de rest van de plaat en klinkt - sidder en beef - haast progrock-achtig, maar dat wordt met plezier vergeven wanneer songs als ‘No Epiphany' of ‘Twice Born' uit de boxen knallen. De andere instrumental ‘Looking For God' is ook niet meteen de reden om naar de winkel te lopen om deze plaat te kopen, maar sluit toch beter aan bij de rest van de plaat en zeker bij de langzaam openbloeiende intro van afsluiter ‘The Chemistry of Common Life'. Maar voor alle andere nummers mag u wel naar de winkel hollen.

In de laatste minuten van 2008 kopte het Canadese Fucked Up zich hard de eindejaarslijstjes binnen. Fucked Up? Fuck yeah, geweldig goeie plaat!

zozo prachtige recensie

inderdaad een mooie - en ware - recensie. deze muziek laat mijn hart stuiteren als korreltjes zand op een subwoofer! helaas gaan mijn oren wel naar de knoppen zo.

de openingstrack is anders ook een dijk van een nummer hoor!

Geweldige live band, die zanger bestaat uit 130 kilo lillend vlees, gisteren het hoogtepunt op Metropolis 2009.
The Circle !!!

CROOKED HEAD!

Ik heb gisteren ''Couple of songs'' van ze gekocht en die is echt snoei hard, ik hoorde er afentoe wat oude Husker du in en dat is toch een héél groot compliment.
Ik moet hem nog een paar x draaien maar ik denk zomaar dat het wel goed zit.

Deze weer eens uit de collectie opgeduikeld.
Damn, das toch elke weer genieten!!!