Othon - Digital Angel (2008)

Ondanks dat dit album pas begin december in de winkels ligt heb ik het nu al in bezit: via durtro/jnana was deze release al te bestellen en kon je het daardoor ook eerder in huis halen.

De van oorsprong griekse pianist Othon Mataragas heeft al een aardige naam op weten te bouwen in cultkringen (met name in de hoek van Current 93-liefhebbers).
Eindelijk heeft het met piercings behangen 'enfant terrible' zijn eerste album gemaakt (de beperkt uitgebrachte EP When I leave You tellen we maar even niet mee).
Vooral live heeft de man een reputatie waargemaakt en hoe vertaalt hij dat naar cd?

Opener When I Leave You stond op de EP die al eerder verschenen is. Othon speelt verdienstelijk piano en de uit Italië afkomstige Ernesto Tomasini maakt er een haast opera-achtig nummer van met zijn hoge stem. De man heeft al in zalen gestaan als de Royal Albert Hall, de Purcell Room en de National Theatre. Een heerlijk Vaudeville-achtig nummer dat gelijk de toon weet te zetten.
The Dream-Signal Of A Lonely, Broken (Half Dead) Planet is een zwaarder nummer waar Othon heftig op zijn toetsen bonkt en waar Jonathan Raper klokkenspel speelt. Luchtig is anders, boeiend is het des te meer. Halverwege slaat het gebonk om in luchtig borrelen: lieflijk streelt Othon zijn toetsen en het klokkenspel klinkt zo lief als lief maar zijn kan.
De eerste piano-aanslagen op The Epitaph Of God zijn wederom somber en zwaar. Daaroverheen zingt Marc Almond donker en dreigend. Duidelijk weer de experimentele kant van Almond die hier in deze samenwerking boven komt drijven. Heftig omarmen Marc en Othon elkaar en dansen om elkaar heen in dit bijzondere nummer dat door het pianospel haast naar klassiek neigt.
Geen toegankelijke kost maar dat had ik ook niet verwacht met Othon in de hoofdrol. Maar dat dit uitdagend is mag een feit wezen. Niet voor iedereen geschikt, maar Marc Almond blinkt hier op ouderwets donkere manier uit. Lang geleden dat ik hem in deze rol gehoord heb.... overigens horen we Tomasini hier terug in het achtergrondkoor.
David Tibet staat ook niet bekend om zijn toegankelijke nummers. Op The Dreamer Is Still Asleep horen we hem in een cover van Coil. We horen hem zoals we hem gewend zijn: sinister fluisterend en kronkelend met daarom heen de piano-klanken van Othon. Wat dat aan gaat laat Othon veel ruimte aan zijn vocale gasten die daardoor behoorlijk kunnen uitblinken in datgeen wat ze hier op dit album doen. Current 93-liefhebbers kunnen met dit nummer in hun nopjes zijn. Het is een heel puur nummer met alleen zang en piano (wat tot nu toe toch al de hoofdmoot vormt op deze cd).
Op Greater Feast Massacre horen we dat Ernesto Tomasini buiten een hoge stem ook heel laag kan zingen. Zingen is hier soms een wat groot woord, want hij praat-zingt ook regelmatig. Vocaal laat hij zich hier op diverse manieren zien. Ook hier moet gezegd worden dat het niet makkelijk is wat ons wordt voorgeschoteld maar ik denk dat de mensen die dit niet zien zitten toch al afgehaakt zijn ondertussen en de volhouders worden beloond met een bijzonder staaltje kunst.
Dan is het tijd voor mijn persoonlijke hoogtepunt van Digital Angel, het nummer Tonight met wederom Marc Almond in de hoofdrol. Het is een droevig nummer met een sombere sfeer. Kuh Hayasi speelt hier viool en ook is er een hoofdrol voor de trompet van Oliver Garey. Pete Dawson en Paul Fletcher horen we respectievelijk op drums en bas (geen hoofdrol, maar wel subtiele begeleiding).
Na zo'n 3 minuten gaat het nummer in de versnelling om al snel weer gas terug te nemen. Ook dit is niet de Marc Almond van zijn laatste cover-album Stardom Road, maar mijn hemel wat is dit een goed nummer zeg. Almond-liefhebbers die niks op hebben met zijn wat luchtiger toer van de laatste tijd zullen hier gegarandeerd van smullen.
Dan komt de titelsong die in 3 delen is opgesplitst. Op alle 3 de nummers horen we Ernesto Tomasini weer op zang.
Op Digital Angel I: The Union gaat Tomasini weer flink de hoogte in en wisselt dat af met lagere klanken om vervolgens om te slaan in haast kinderlijke stemmen. Dit is vocale acrobatiek van het zuiverste soort maar het levert daardoor wel weer een pittig stuk muziek op. Othon eist niet de hoofdrol op maar deelt dat goed met Tomasini. Dat de man piano kan spelen laat hij hier wel weer horen. Maar ook hier geldt: je moet in zijn voor een flink portie muzikaal avontuur.
Digital Angel II: Metalipsis krijgt toevoeging van cellos. Het lijkt hierdoor verdorie haast wel een compositie van Henryk Górecki, zeker ook door de zang van Tomasini (hij mag af en toe ook op de bel slaan). Het doet me denken aan die zo bekende 3e symfonie van deze componist. Okee, het is van een totaal andere orde (zeker naarmate het nummer vordert en steeds onheilspellender wordt), maar het wil me niet echt los laten. Heftige kost is het in elk geval zeker. Ongemerkt is het overigens langzaam over gegaan in Digital Angel III: Brave New World, vandaar het onheilspellende karakter. Ook David Tibet spookt op de achtergrond mee.
Hoe luchtig klinkt dan opeens het zwierige door Marc Almond gezongen The Tango Song, een cover van Aleister Crowley.
Je zou haast 'gelukkig' zeggen want dit album was een zware en vooral heftige luisteroefening: niet bepaald een cd die je even makkelijk op zet en zeker ook niet geschikt voor een groot publiek.
Maar moet dat? Nee. Avontuur kan soms erg fijn zijn en als dat geleverd wordt door een excentrieke muzikant als Othon Mataragas is dat geen probleem en al helemaal niet als mijn muzikale held Marc Almond op 3 nummers mee doet
Overigens heb ik één punt van kritiek: waar is dat schitterende instrumentale nummer Mystery Star Dance gebleven???

Niet slecht ofzo, maar mij allemaal wat te theatraal.
Duidelijk wel dat de nummers met Mark Almond en David Tibet eigenlijk het mooiste zijn. Die Ernesto Tomasini irriteert me mateloos bij vlagen.

Daar kan ik me best wat bij voorstellen. Ik kan het ook niet altijd hebben en misschien daarom ook de reden dat het geen halfje hoger is uitgevallen bij mij.
Het wisselt dus sterk hoe mijn bui is en dat heb ik bij de andere nummers minder. Overigens heb ik het voornamelijk als hij de hoogte in gaat. Andersom heb ik er minder last van

Een cd van contrasten. En het zijn die contrasten die het, voor mij iig, een bijna spannende, en intensieve luisterervaring maakte. Inderdaad die hoge uithalen van Tomasini kan ik ook niet echt waarderen, maar ze horen er wel bij. De rode draad, het pianospel, is genieten geblazen en Almond is een verademing.
Dit is geen cd welke ik vaak ga luisteren, maar ik ben blij hem te kennen en hem op het juiste moment nog eens te beluisteren.

Eigenlijk is alles wat ik te vertellen heb hier al verteld : heerlijk pianospel, mooie prestaties van Almond en een beetje jammer van die Tomasini. Apart en leuk album dus

Ben benieuwd uiteraard.

Het nummer met David Tibet spreekt me wel aan. Maar dat zegt natuurlijk niets over de verdere toonzetting binnen het album. Ik zal het eens aan een luisterpoging onderwerpen.

O my god, wat is dat in hemelsnaam voor albumhoes?

Hij schijnt een paal te hebben, maar ik kan het niet goed zien.

Dat suggereert een andere foto in het boekje wel ja, maar het is mij iets te gekunsteld en de lap stof is leuk gedrapeerd ja. Voer voor de dirty minds maar meer ook niet volgens mij.

Vind het een prima album, maar het nummer met David Tibet is voor mij toch echt de duidelijke uitschieter. Wat een emotie weer. De pianoklanken kunnen zich meten met het (beste) werk van Michael Cashmore. Vooral de laatste minuten na die stilte...prachtig.

Ik sluit me bij jouw woorden aan Safri, Tibet in topvorm. Verder moet ik het nummer Tonight telken male opnieuw op repeat zetten, genieten geblazen.

Hoe kan ik aan dit album geraken? Vind het voorlopig nergens