Jelena Tomašević - Panta Rei (2008)

Jelena Tomasevic leverde dit jaar op het Eurovisie Songfestival mijn favoriete nummer in de vorm van Oro.
Mijn nieuwsgierigheid richting dit album is dus niet geheel vreemd te noemen, want de hoop was groot hier veel etnische balkan-ballads op terug te vinden in de stijl van genoemde Oro en eigenlijk meer van dit soort nummers die op het festival nog al eens te horen zijn.
Het is wel wat terug te horen hier en daar maar helaas wordt het ook vaak ondergesneeuwd door een zoete laag stroop waar ik helemaal niet dol op ben en wat ik ook merk is dat dit soort nummers op het songfestival aangename hoogtepunten vormen tussen de brij troep die er te horen is en hier is het één geheel en gek genoeg verliest het daardoor juist aan kracht.
Ik had het graag wat exotischer nummers gehoord of wat minder klef. Kommer en kwel dus? Nee, dat ook zeker niet want er staan genoeg mooie dingen tussen.
Er zijn trouwens ook nog 4 bonustracks; te weten Minha Dor (Portugese versie van Oro), Ela Agapi (Griekse versie van Oro), Adios Avor (Spaanse versie van Oro) en een remix van Oro en ja dat is een absolute overkill en had voor mij achterwege gelaten mogen worden.

Leuk om hier ook een bericht bij te zien. Ook ik heb genoten van haar songfestivalbijdrage in Belgrado en ben in die tussentijd erg gaan houden van haar stem. Ze heeft echt een prachtige, karakteristieke stem, die mij al vrij direct pakte. Hoge verwachtingen had ik bij haar debuut, al helemaal na haar gastoptredens op de Ivkova Slava soundtrack - verschenen nog voor haar Songfestivaldebuut. Van die soundtrack heeft Nema Koga ook haar plaats gevonden op dit album, zij het in een ander aangenaam jasje.

Panta Rei is geproduceerd voor westerse oortjes, wat het album minder traditioneel maakt als Ivkova Slava. Het album is wat ''gladder'' geproduceerd, met sterke referenties naar R&B en westerse pop. Het zijn echter de Servische taal en de balkanbeats en -instrumenten die dit album toch dat beetje extra geven.
Voor mij is Pantra Rei een van de verrassingen van 2008. Nooit had ik gedacht dat ik dit album in korte tijd zo veel keer zou draaien en dat het zo naar mijn hart zou gaan staan.

Ik wil nog een uitgebreide recensie schrijven, maar ik kan me er niet van weerhouden Panta Rei alvast een cijfer te geven. Een fantastisch cijfer wel te verstaan. Met een 4.5 is dit album een pareltje waar iedere liefhebber van niet-westerse muziek eens even stil bij moet staan.

De vier verschillende versies van Oro zijn verder inderdaad erg overbodig te noemen. Daarnaast moet je deze vrouw niet alleen maar herinneren aan haar Songfestivalbijdrage, maar aan haar hand die ze toereikt om Balkanmuziek toegankelijker te maken.

Voor mij het grote pijnpunt van deze cd: te veel water bij de wijn doet dit album geen goed. Niks westerse oortjes: die oortjes moeten zich maar naar haar richten en niet andersom.
Nu valt dit bijna (lees bijna) in de categorie gladde vrouwenpop waar zich namen bevinden die ik eigenlijk liever niet wil noemen hier. Het is dat haar stem zo prachtig is en dat ze mijn hart gestolen heeft met Oro.....

Achja, zo zou het inderdaad moeten zijn, maar vanuit een marketingsstandpunt is het natuurlijk een logische zet. Het is jammer dat je vindt dat ze bijna (lees bijna ) te categoriseren valt onder de gladde vrouwenpop, iets wat vrijwel nooit goed is. Ik ben het daar zelf niet zo mee eens, gezien er echt moeite is gedaan iets neer te zetten. Daarnaast kan ik Zeljko Joksimovic (die een groot aantal nummers heeft geschreven voor Panta Rei) als schrijver en artiest erg waarderen, wat er misschien voor zorgt dat ik een heel ander gevoel krijg dan gladde vrouwenpop. Tot slot vind ik het jammer dat je er niet zo van kan genieten als ik doe, laten we hopen dat het niemand afschrikt om het album aan een luistertest te onderwerpen

Laat ik het zo zeggen: ik had torenhoge verwachtingen en ik ben teleurgesteld in de knieval om het te verwesteren naar zoals ik het noem gladde vrouwenpop. Ik heb Zeljko Joksimovic ook met beter werk gehoord. Hadden ze dit niet gedaan dan was ik denk ik zwaar onder de indruk geweest van dit album: nu is het lekker genietbaar voor heel veel mensen die genieten van zeer toegankelijke pop.

Voor mensen die van algemene (gladde) pop houden ja en dat betreur ik dus.
Hier zit zoveel moois in dat nu gladgestreken is. Gelukkig blijf ik genieten van Oro