Gaë Bolg - Requiem (2006)

Gaë Bolg is een alias voor renaissancemuzikant Eric Roger, een klassiek geschoolde muzikant die deel uitmaakte van een aantal bands, waaronder Seven Pines en L'Orchestre Noir.
Het wordt geschaard onder de neo-folk bands en juist in deze tijd 2000-2010 werd neo folk 'gekaapt' door nogal wat neo nazi bands. Een aantal waren openlijk fascistisch, maar er waren er ook bij waar twijfels bij waren. Bijvoorbeeld 'Death in June' . Ook bij een andere band was er altijd toch een zweem van fascisme aanwezig en dat was Sol Invictus van Tony Wakeford. Deze was wel erg nauw betrokken bij het Front National in Engeland. Eric Roger speelde regelmatig mee als gast muzikant, maar op een gegeven moment botste dat. Want er waren ook neo-folk bands die niks te maken wilden hebben met het fascistische gedachtegoed en daar juist fel tegen in gingen. Eric Roger was zo iemand; daar geen songs over nationalisme en het zuiver bloed, hij dook juist in de Middeleeuwen om te kijken welke overeenkomsten er waren met de tegenwoordige tijd..
Gae Bolg combineert middeleeuwse klanken met bombastische en martiale (krijgshaftige) elementen.
De andere platen waren vooral vrolijk, waar het ging over middeleeuwse (on) deugden en soms vreetpartijen. Hoewel de plaat voor Requiem juist uitging van een literair werk.
Deze plaat heeft een totaal andere insteek.
"Requiem" is een puur persoonlijk werk. Zoals de titel al suggereert, is het een dodenmis in de traditionele betekenis van het woord. Het is opgedragen aan Eric Rogers vrienden en familieleden die de afgelopen drie jaar zijn overleden, en presenteert daarmee een onderwerp dat niet intiemer had kunnen zijn. Binnen dit concept komt "Requiem" over als een zeer sacraal/heilig werk, dat een middenweg vindt tussen serene devotie en wanhopige smeekbeden, maar zonder zo maar te vervallen in kitsch of betekenisloos pathos. Hoewel het soms wel wat schuurt en er tegen aan zit.
De plaat volgt keurig alle onderdelen van de dodenmis; teksten zijn in het Latijn of in het Frans en er wordt muzikaal flink uitgepakt.
De composities op dit album zijn voornamelijk 'klassieke stukken met koperblazers en slagwerk, met (klassieke) zang. De sfeer is erg "middeleeuws" en religieus, en heeft daardoor een heel sacrale uitstraling. Het is emotionele (neo)folk/mystieke muziek en heeft een hele aparte sfeer. De drie Chorals (die normaal niet bij het requiem horen, voelen wel zeer klassiek kerks aan door het gebruik van onder andere het orgel. De zang is soms wel wat apart, de enige groep waarin ik dat ook van herken is de Franse folkgroep 'Stille Volk' uit de Pyreneeën, die ook op een zeer speciale manier met de folk muziek aan de haal gaat.

Een zeer aparte plaat, die denk ik voor Eric Roger veel heeft betekend. Ik moet er nog wel aan wennen, dat is vaak bij veel van de neo-folk bands. Het heeft vaak niet zo veel met folk te maken. Maar van Gaë Bolg hoef ik niet bang te zijn dat er ergens een half verborgen boodschap in zit van fascisme en nazisme. Daar was Eric Roger zeer stellig in.