Brian Tyler - Godsend (2004)

Op dit moment een 2e plek in favo Brian scores. Children of Dune is ook erg goed natuurlijk, maar Godsend heeft iets meer rust en ligt mij beter in de oren. The Final Cut natuurlijk op 1, kan niet wachten tot de CD binnen is!

Heb je de score al gehoord?

Denk dat ze die iedere minuut nu kan binnen krijgen. Ik zelf heb em waarschijnlijk morgen

Ik heb de film gezien en daarbij bij 1 van de screenings extra op de muziek gelet. En natuurlijk zijn er een aantal soundclips beschikbaar enzo. Zelf heb ik hem morgen of overmorgen binnen denk ik.

4 sterren maar neo?!?!
Kan niet wachten op een uitleg van je...

Vinden jullie deze muziek zo goed als op zichzelf staande muziek of omdat het echt iets goeds aan de film toevoegt?

(/me is filmscoreleek)

Als ik voor mezelf spreek vind ik de muziek op zich gewoon fantastisch. Ideaal als je aan het werk bent, geen lyrics die je uit je concentratie houden enzo

Vele soundtracks hoor ik voordat ik de film gezien heb, dus ik heb niet altijd een film voor dit soort muziek nodig, verre van.

Ik ben gefascineerd door de religeuze onder en soms boventoon van Tyler's score, die bv. zo uniek is in tracks als ''Funeral'' en dat extra beetje geeft. Qua sfeer heerlijk, maar ik schijn nog wat te missen. Dat kwartje valt wellicht later, nu ik pas de score 2 keer heb geluisterd en de film 1 keer heb gezien. Soms kan het gelijk raak zijn (Final Cut), maar bij deze nog niet. Ook al zijn ze nog op zoveel vlakken erg gelijk. Dit komt vaker voor en duurt even voordat... Dus maak je geen zorgen Lin, Trouwens wat ook zeer aardig is hoe de score werkt op het einde; de muziek geeft al aan dat het er iets opnieuw een ''cyclus'' in gaat.

En kos dat is een veel gestelde vraag. Voor score liefhebbers kan in principe een heel groot gedeelte van scores an sich buiten de film, zelfs die nooit gezien te hebben, heerlijk werken. Het ligt in het verlengde van opera en klassiek, maar is interessanter. Filmmuziek heeft een spannendere werking, het kan je erg relax maken, kan je vaak aan het dromen maken. Wat mensen met een film kijken hebben, zo'n soort gevoel krijg ik ook bij het luisteren van een score. IK ga er heerlijk in op. Ook qua opbouw is dit zoveel interessanter dan andere albums van artiesten die ook teksten zingen (uitzonderingen daar gelaten). Dit betekent niet dat ik in film en filmscores leef en er niks anders is, dat gevoel is gewoon zo heerlijk. Een score kent zoveel wisselingen van low key naar bombastisch, kan een tergende spanning opbouwen, kan gewoon heerlijk rustig en meeslepend klinken. Voor mij is een filmscore in principe 9,9 van de 10 keer goed zonder de film te hebben gezien. Maar zo zijn er ook wat scores die niet werken buiten de film om, wat kan liggen aan de vele herhaling. Neem sommige werken van James Horner, die veel in herhaling vallen qua thematisch werk en niet storend werken op cd en in de film. Maar neem vooral relatief oudere scores uit de jaren 40. Deze bestonden regelmatig uit een thema wat telkens in een andere variatie terugkeerde: sneller ritme, iets romantisch, iets treuriger of erg vrolijk... Indien ik zoiets luister kan dat soms op de zenuwen werken. En muziek voegt wat toe aan een film, filmscores in dit geval. Songs storen vaak in een film, de teksten halen je eruit. Dat heb ik ook vaak met gewoon losse albums, waarin zang je kan onderbreken terwijl je wat aan het lezen ben of weet ik wat. Je kan je ook haast geen film meer voorstellen zonder een filmscore. Een scene waarin twee verliefde mensen elkaar ontmoeten gaat vaak gepaard met romantische muziek, het is haast een gewoonte geworden. Als er geen muziek bij zo'n scene zit begin je je eraan te ergeren. Toch kan het ook goed werken als een componist beslist om een bepaalde scene voor zich te laten spreken. Scores kunnen een scene begeleiden, een extra dimense/sfeer aan de film geven, het spannender maken, maar ook een film verkrachten door de dramatisch of te bombastisch te maken of te ingetogen te zijn.

Ondertussen is deze uitleg een warboel geworden, koop mijn boek hierover volgend jaar maar kos

Oke, doe ik

Bedankt voor de uitleg alvast

Zelf ken ik niet zoveel van Tyler, bijvoorbeeld heel weinig van voor de trilogie van Tyler begin 2003( Children of Dune, Darkness Falls, The Hunted) waar zijn bekendheid enorm gestegen is.

Godsend is een erg mooie score, zoals neo zei, eel veel sfeer. Zijn stijl zit er duidelijk in, bijvoorbeeld de snelle passages met de strijkers, heel spannend. Het hoofdthema is een dromerige melodie met een lichte beat en elektronische klanken en voor mij toch beetje een vreemd aanvoelende vocal. Heel mooi is ook het pianothema (deed me overiegens weer denken aan een andere score )

Slechte film, maar de muziek pastte er enorm goed bij. Ik had tenminste toch iets leuks te doen tijdens het bekijken ervan

Ik koop je boek!