Dit album heb ik ooit op LP gehad, en regelmatig gedraaid.
Leen Jongewaard was een klein-kunstenaar van grote statuur! Met zijn markante stem en geweldige gevoel voor ironische humor heeft hij ons heel wat moois nagelaten.
Natuurlijk de super-liedjes van Annie MG Schmidt en Harry Bannink die zij schreven voor
Ja Zuster Nee Zuster, en de liedjes voor het oorspronkelijke Schaep met de vijf Poten, die ook oorspronkelijk en tijdloos zijn en net zoveel humor bevatten (we benne op de wereld.... Het zal je kind maar wezen etc)
Ik kan mijzelf eindeloos vermaken door af en toe op Youtube wat oude filmpjes met Leen te bekijken, ik word er echter ook wel weemoedig van. Maar raak ook telkens weer onder de indruk van zijn enorme talent. Om met weinig middelen maar met grote expressie diverse rake typetjes neer te zetten.
Zijn drie theatershows met Robert Long staan voor mijn generatiegenoten nog als legendarisch bekend, alleen al door de geweldige programma titels - Duidelijk Zo, Tot Hiertoe (heeft de Heren ons geholpen) en Het bleef nog lang onrustig in de stad) de shows stonden bol van hilarische scherpe sketches, prachtige songs en vileine, komische en levensbeschrijvende teksten.
Ik denk dat Leen Jongewaards talent altijd onderschat is gebleven, terwijl hij toch vol tot zijn recht kwam in de samenwerking en aanwezigheid van andere grote talenten (Adele Bloemendaal, Rijk de Gooijer en natuurlijk Robert Long) maar ook in tv series en bioscoopfilms gaf hij de producties altijd een absolute meerwaarde.
Terug naar dit fijne album: Leen is Alive, waar Robert Long de teksten voor leverde -en sommige nummers ook zelf heeft opgenomen voor zijn solowerk- dat album is divers en -in mijn oren- tijdloos.
Er staan vrolijke, ogenschijnlijke niemendalletjes op als Rel del Del, maar het zwaartepunt ligt toch op het serieuze werk als Jos, een ongelofelijk ontroerend en indringend nummer over een suicide dat hij op weergaloze wijze brengt, Als JE Oud Bent, Moederziel Alleen, maar ook -om dicht bij zijn eigen omgeving te blijven- Die Fijne Jordaan, een buitengewoon cynisch nummer waarin duidelijk wordt dat tolerantie en acceptatie door de vele tientallen jaren breekbaar zijn als superdun porselein.
Leen Jongewaard is een van de diverse Nederlanders die heengegaan zijn, al geruime tijd geleden maar die ik af en toe nog echt mis.