Ah, The Partisan Turbine...
Wel, om met de deur in huis te vallen: ze hebben mij weten te verrassen met dit plaatje. Waarom? De deathgrind van deze heren klinkt ongelofelijk, ontieglijk, briljant, fantastisch, geweldig bruut! Lang geleden dat ik nog moest glimlachen omdat het een band gelukt is zo te klinken.
De intro maakt zijn naam waar. Er wordt gewoon wat sfeer gebracht, de aandacht van de luisteraar wordt getrokken.
Vile Fixation is een soort van vervolg daarop. Een instrumentaal nummer, een slepend nummer, kort genoeg, zodat het niet gaat vervelen.
En dan, onze klapper, de band is vertrokken:
Parasitic Slaughter. We krijgen ineens al vette pig squeals en grunts voor de kiezen. Een vette mep in je gezicht, zo bruut klinkt het! Simpele maar o zo effectieve stampende riffs trekken het nummer verder. Op het einde vertraagt het nummer; zodat we klaar staan voor de volgende track.
Quantum Physics (héérlijke squeals

) en titelnummer
Surgical Assault bevatten dezelfde formule, gewoon lekker doorstampen.
Daarna volgt er een pauze, waar ik wat dubbele gevoelens over heb. Is die eigenlijk wel nodig? Langs de ene kant niet, de gemiddelde luisteraar is nog lang niet moegebeukt. Langs de andere kant toont het wat diversiteit, wat afwisseling. Iig had het zeker niet zo lang moeten duren. Het is gewoon een basriffje, ondersteund door een chill tikkende drummer. Aan het einde komt er nog wat technisch geklooi op de elektrische gitaar.
Wel, die pauze heeft toch zeker nog een goede functie:
Defleshed komt extra hard aan. Tering, wat een nummer

Lekkere dubbel-bassdrum, weer heerlijke pig squeals (ik kan er hier maar niet genoeg van krijgen) en even heerlijke grunts. Het doet mij allemaal denken aan Devourment, compliment voor de band dus.
Opvolger
Inertia is de meest afwisselende track op deze plaat. De zanger squealt, grunt en schreeuwt/krijst er op los, ook instrumentaal is het afwisselender (de break in de eerste minuut bvb).
En dan,
Vaginal Secretion. Weer dubbele gevoelens...
Oh neen, het is zeker niet slecht. Wat zeg ik: de track bevat een lekkere breakdown, voor de rest is het weer dezelfde formule als de rest. Maar, mijn beste, moest daar echt 7 minuten irritante geluiden achter, om op het einde even te vertellen dat je zo nodig naar alle plaatsen in de VS wil gaan? Niet dus.
Van de net geen 25 minuten krijg je dus een goed kwartier beukende, vette deathgrind met een heel licht -corerandje op je bord. En ondanks alle minpunten geniet ik toch elke keer weer van dit schijfje. Ik ben erg benieuwd naar de eerste full-length, die dit jaar uitgekomen is.
Fans van Annotations of an Autopsy, Waking the Cadaver en zelfs Devourment en eventueel Disgorge moeten hier zeker eens achter gaan. Dit ademt underground! (Voorwaarde: geen afkeer hebben van pig squeals.)