Turning Point - Silent Promise (1978)

Britse jazzrockgroep uit de Canterbury Scene in de bezetting: Jeff Clyne (basgitaar), Pepi Lemer (zang), Brian Miller (piano, electrische piano, synthesizer), Dave Tiball (sopraansaxofoon en tenorsaxofoon) en Paul Robinson (drums, percussie).

Jeff Clyne speelde al in een hoop bands zoals Nucleus en Gilgamesh en samen met Brian Miller in Isotope. De drie andere muzikanten zijn ook bij verschillende Cantebury- en jazzartiesten en projecten betrokken maar zijn minder bekend. Turning Point is dan ook vooral de band van Miller en Clyne, die verantwoordelijk zijn voor alle composities.

Turning Point is minder intens dan Isotope (die met gitarist Gary Boyle flink in het rock-spectrum van de jazzrock zat). De composities zijn op de manier geschreven dat er veel aandacht is voor opbouw en dynamiek en geïmproviseerde solo's van Tidball en Miller met hier en daar de woordeloze zang van Pepi (vergelijkbaar met bijvoorbeeld National Health). Tidball heeft een aardig postbop-benadering van saxofoon spelen en zorgt samen met drummer Robinson voor het meeste vuurwerk.

Het basspel van Clyne is erg fluide en doet zelfs wat denken aan dat van Eberhard Weber maar ook aan dat van Richard Sinclair. Miller als toetsenist is niet familie van Canterbury-toetsenist Steve Miller (oa Caravan, Delivery).

Ik vind zelf het debuut wat verrassender en beter uitgewerkt, maar nochtans is deze twee plaat van dit illustere gezelschap ook meer de moeite waard. Een wat onbekendere band in het uitgesponnen Canterbury-landschap maar absoluut een aanbeveling.