Michael Hutchence - Michael Hutchence (1999)

Postuum uitgebracht soloplaatje. Niet onaardig.

Hier ken ik eigenlijk enkel "Slide Away", dat ie met Bono zingt van... is dit album te vergelijken met zijn werk met INXS of net helemaal niet?

Mwah..wel in t verlengde.Michael's stem is natuurlijk vrij bepalend evenals bij Inxs. Wat ingetogener songs allicht, maar een liefhebber van Inxs gaat zich hier zeker geen buil aan vallen. Vind deze plaat zelfs wat sterker dan de laatste Inxs-platen

Sterk album, All I'm Saying erg overtuigend.

Let Me Show You knalt er gelijk goed in; dus gelukkig geen sentimentele opener omdat dit album postuum wordt uit gebracht. Michael Hutchence was volgens mij een levensgenieter die per ongeluk aan zijn eind is gekomen; sex, drugs & Rock ’n Roll. Andy Gill van Gang Of Four verzorgt het gitaarwerk, en als je goed luistert dan hoor je Joe Strummer (The Clash) als achtergrondzanger. Ruig en hard voor INXS begrippen.

Possibilities klinkt erg relaxt, en heeft duidelijk triphop invloeden, en klinkt vrolijk zomers. Michael Hutchence is erg goed bij stem.

Get On The Inside heeft ook dezelfde triphop invloeden, maar is dan een stukje sneller, en wat funkier, Een beetje in de stijl van de latere George Michael. Hier zorgt Andy Gill ook voor de funk (bas, gitaar en programering).

Fear gaat weer op de zelfde manier door; klinkt allemaal niet zo zwaar, een stuk luchtiger dan zijn Max Q project (ook een aanrader, met het geweldige Way Of The World).

All I’m Saying is een stukje experimenteler, en na de opener Let Me Show You, het tweede hoogtepunt van dit album.

A Straight Line is weer funk; en heeft zelfs wat weg van Terence Trent D'Arby. Hoe verder het album vordert; hoe minder INXS.

Baby It’s Alright heeft het George Clinton achtige gitaarwerk bij zich, dit is meer dan logisch, Stevie Salas heeft dan ook veel met hem samen gewerkt. Maar verder is het nummer niet echt bijzonder.

Don’t Save Me From Myself is van het zelfde nivo; het album begint wat in te kakken

She Flirts For England zal wel over Paula Yates gaan (met haar liep het ook niet goed af, de echtgenoot van Bob Geldof die een relatie had met Michael Hutchence overleed aan een drugs overdosis), verder stelt dit nummer muzikaal ook niet echt veel voor.

Flesh And Blood vind ik weer wel een mooi nummer, zal wel door de violen en cello komen; geeft het nummer extra kracht, maar ook iets treurigs; verder weer veel triphop invloeden.

Put The Pieces Back Together is weer het stapje terug; te gewoontjes. Dit zijn wel de momenten dat ik de band INXS mis; het gitaarwerk is gewoon hier wat minder fel, en te veel op de achtergrond. Het valt me trouwens toch op dat de leden van INXS hier hun medewerking niet aan verleend hebben. Volgens mij was er geen ruzie in de band, en dit was Michaels laatste wapenfeit.

Breathe opent met noise, waardoor de verwachtingen hoog zijn, er zitten duidelijk wat Marilyn Manson achtige loopjes in (uit de periode Mechanical Animals), maar om echt te raken is de zang verder te lief.

Slide Away haalt zijn kracht helaas wel uit de toevoegingen van Bono die met zijn zang brengt, al is Michael Hutchence hier ook goed bij stem. De emoties worden wel door Bono gebracht (misschien wel omdat dit nog naar de dood van Michael in gezongen is). Blijft wel het sterkste nummer op het album; ondanks dat je goed hoort dat de stem van Michael er met een sample doorheen wordt gebracht.

Eigenlijk was het mooier geweest als andere artiesten voor zo’n toevoeging als Bono hadden gezorgd; was waardiger geweest, nu klinkt het te veel als een middelmatig album.

Dit album ooit op de kop getikt voor weinig, en is helemaal niet zo heel erg slecht..

Beter dan het laatste INXS album in ieder geval.

Duet met Bono is erg leuk.

Er zijn van die platen waarvan een vinyl release mij erg gelukkig zouden maken... Dit is zo'n plaat! Zeker geen hoogstandje, maar wel gewoon een heel fijn album dat (mij) nooit verveelt.