Tsunenori - Landscape (2008)

Opnieuw instrumentale jazz-hop uit Japan. Dit keer vind ik het minder geslaagd. De dwarsfluit overheerst in een aantal nummers, hierdoor wordt het te vredig. Net als de hoes eigenlijk. De track '2003' vind ik het beste van het album.

Heel chill, kom er net achter dat dit gelekt is. EINDELIJK. Een aantal tracks kende ik al van zijn myspace, zit op hetzelfde label als Okawari. Snel luisteren

Luistert lekker weg, een sterk album met een aantal heerlijke tracks. Zoals Osiris Apis al aangaf overheerst de dwarsfluit op een aantal tracks. Daardoor beginnen een aantal nummers net teveel op elkaar te lijken wat ik een zwak punt vind. Met name aangezien het een instrumentaal album is.

Tsunenori komt met mooie dromerige producties zonder enige vocalen te gebruiken. Erg leuk om naar te luisteren, maar komt in geen enkele opzicht in de buurt van collega's als Nujabes en Uyama Hiroto en dat is inclusief het album artwork.
3,5*

Wederom muziek die je in de 'categorie' Nujabes kunt plaatsen, toch is dat niet helemaal het geval. Het verschil zit hem met name in de gebruikte instrumenten. Is het bij Nujabes de piano die vaak de show steelt, hier is het de dwarsfluit. Dat geeft het toch weer een ander, misschien op sommige punten iets te vrolijk, tintje. Een vergelijking die ik wel kan maken is dat ook deze muziek prachtig is om bij weg te dromen, Tsunenori kan mooie muziek maken maar mist nog net de emotie die Nujabes wel heeft.

Dit album weerspiegelt de definitie van schoonheid in muziek. De samples zijn bij momenten van ongekend niveau. Zélfs beter dan Nujabes en Nomak en dicht in de buurt van Uyama Hiroto. Maar: hier zat zoveel meer in. Het grote probleem met dit album is dat de drums zo goedkoop klinken. Telkens verwacht ik een dikke kick en dikke snare, maar zelden kwam hij. Zo lijkt het wel of Tsunenori tart met de luisteraar zijn verwachtingen. Misschien dat Tsunenori zoals Madlib wel mikte op een "net-niet-gevoel", door gebruik te maken van een supersample en flauwe drums, maar jammer genoeg neigt dit album meer naar een "niet" dan een "net-niet" te gaan. Ondanks het bovenstaande, toch een 3 voor de sterke instrumenten.

Toch verhoogd met 1*. De drums klinken mss wat goedkoop bij momenten, maar al bij al creëert dit album voor mij een uniekere sfeer dan Nomak, Nujabes of Uyama Hiroto. Die namen zijn wel beter, maar in dit album zit een constante qua sfeer. Enerzijds kan dat wel tegensteken na een tijdje, maar voorlopig doet dit album dat allesbehalve.