Redelijk toffe doom-plaat. Ook een beetje doffe doom-plaat. De grauwsluier (die op zich wel weer bij dit genre past) laat af en toe iets te weinig subtiliteiten door, waardoor het soms een beetje eenvormig dreigt te worden. Jammer want een van de weinige bands in dit genre met zangeres.
Dichtgesmeerde doom.
Het heeft ook een ritueel karakter, mede door het repetitieve en de monotone zang.
Ligt wat in het straatje van The Angelic Process en Nadja.
Inmiddels hebben we deze plaat regelmatig over de hoofdtelefoon gegooid.
En dan blijkt die zangeres opeens prachtig in je oren te staan zingen.
We gaan een vol punt omhoog, al was het maar omdat het me af en toe ook doet denken aan de briljante psychedelica van Bardo Pond (meesterwerkje Amanita).