Arab Strap - Philophobia (1998)

Gisteren voor het eerst opgezet; volgens mij is dit een plaat die ik zeker nog vaker op ga zetten, vooral in de nachtelijk uurtjes. Wat een heerlijke 'whiskey, chat and sex' sfeer.

Tekstueel gaat het ook voornamelijk om eindeloos 'bar-hangen' en zijn het de herinneringen aan verloren liefdes en beha's die de gedachtenwereld van Aidan Moffat bevolken. Heerlijk donker.

Prachtig, pijnlijk, oprecht, gestileerd. Prozaïsche poëzie, op de grens van plastisch en idyllisch...

Het briljante meesterwerk van dit duo. Zowel hun debuut als opvolgende platen lijden aan een zekere onevenwichtigheid, terwijl deze plaat helemaal in balans is. Geen noot te veel of te weinig en de opbouw klopt helemaal. Ook de electronische elementen passen goed in het geheel.

Philophobia kwam voor mij ook nog eens op een moment dat ik me perfect kon identificeren met de hoofdpersoon in deze nummers. Doordat die periode inmiddels alweer een hele tijd achter me ligt, is deze plaat langzaam uit mijn top 10 weggezakt. Neemt niet weg dat dit een van de belangrijkste platen in mijn leven is geweest.

mee eens Maus, absoluut het meesterwerk van Arab Strap, ook de andere platen waren bij vlagen magisch en vergeet de singles niet b-kanten bijvoorbeeld. Live was het magisch of volkomen kut om maar een strofe van CBC te noemen. Deze (dubbel)lp past precies, sex drank melancholie, perfect voer en dan dat vette schotse accent van Adrian, magnifiek.

Veel packs of three gekocht toen?

Vrij Callahan-ish, hoewel dan meer de oude Smog-sound. Mompelzingende Schot met liefdesproblemen, in combinatie met 'n multi-instrumentalist. Kan niet mis gaan. Doet 't ook niet. Tekstueel nogal direct, muzikaal gezien subtiel. Bevalt wel, dit Arab Strap.