wEirD - A Different Kind of Normal (1999)

Al qua hoes roept dit bij mij een beeld op van een schilderij van Salvador Dali. Wat teken techinisch wel klopt, maar waar je maar naar blijft kijken omdat er iets niet klopt. Vervolgens ging ik op zoek wie er achter wEirD zitten en daar kwam ik ook al in een vreemd verhaal terecht. Het duo bestaat uit ene Baron De Weird op gitaar en diverse toetsinstrumenten en ene Count Von Wierd op toetsen en andere electronische instrumenten. Door die vreemde namen begin ik haast te denken dit is iets om met een korreltje zout te nemen en dat zal zeker ook voor de muziek gelden.

Maar dat gaat niet op. Klaus to the Edge mag dan een verwijzing zijn naar Klaus Schulze maar als ik de muziek moet plaatsen denk eerder aan Tangerine Dream waar dan rustig gitaar spel van Edgar Froese is te horen. Daaronder een heerlijk ritme wat me aan de jaren zeventig doet denken. Kortom; een heerlijk begin van een album wat in eerste instantie een vreemd gevoel opriep. Later nog wat vrolijke tonen die het geheel op een goede wijze afmaken. Wel had de productie iets helderder gemogen. Schalzeit Nachtweit begint haast klassiek gevoelsmatig zit ik even in de tijd van Mozart. Als daar later een electrische gitaar bijkomt stroomt in eerste instantie een melancholische sfeer uit de boxen. Dit gaat later over in een wat me doet denken aan vliegen hoog boven de wolken. Met me ogen dicht zit ik hier dan ook niet en de baron weet heerlijke tonen uit zijn gitaar te toveren. Wel is jammer te noemen dat deze track te kort is. Een tikje weemoedig en experimenteel is het begin van 9VE10M. Maar zodra de sequencer erbij komt doet het mij wat denken aan Ashra. Een mooie doordachte relaxte sfeer dus. Tegen het einde aan volgt iets wat hemels mooi is, het doet me haast zweven.

In een behoorlijk statige sfeer begint Tiefenfluss. Voor mijjn gevoel komt een droef gezelschap voorbij. Gaandeweg wordt het minder depri en door de electrische gitaar die te horen is op een bed van tonen uit de sequencer doet het mij denken aan het betere werk van Tangerine Dream. Niet verkeerd dus. Voor mijn gevoel zit ik dan ook in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Qua titel doet Manuel Gearchange [La RD Remix] me denken aan Manuel Göttsching, één van de oprichters van Ash Ra Tempel. Het muziek stuk begint wat kosmisch, maar al snel is wat te horen wat een voorstudie had kunnen ziijn voor een plaat van de echte Manuel Göttsching. Goed gespeelde gitaar op een heerlijk bed van relaxte klanken uit de electronica-winkel.

Vooralsnog heb ik prima muziek voorbij horen komen en het hoofdgerecht staat nog op het programma. A Different Kind of Normal. Met het geluid wat me doet denken aan een glasorgel begint dit lange stuk muziek. Al snel krijg ik een gevoel of ik ver weg ben en in alle rust van het leven kan genieten. Heel langzaam komt er ritme in het stuk wat het eerder genoemde gevoel versterkt. Het roept daarmee op een eigentijdse manier toch wel de sfeer op van de Middeleeuwen van de electronische muziek en de rustige gitaar van de baron mag er wezen. Na ongeveer acht minuten volgt een mooi kosmisch deel wat me aan de andere kant van de dampkring doet belanden. Als er later een mooi sequence volgt krijg ik het gevoel of er veel mooie zaken voorbij vliegen. Even lijken de heren de weg kwijt te zijn door muziek die wat zenuwachtig overkomt, maar dit is slechts een voorbode voor een stuk kosmische muziek pur sang. Denkbeeldig komt er van alles voorbij terwijl zoiets als tijd geen rol meer speelt. Aan het einde van het stuk ben ik ver weg van alle aardse, zelfs iets wat aan een lopende band doet denken kan me hier niet uithalen.

Voordat ik het eigenlijk besef beland ik zo in de laatste track. Hier worden de heren bijgestaan door Mark Englisch en Idur van Hansequzen. Het begin van de track Ausklang houdt het midden tussen kosmische en klassieke muziek. Hierna blijven de heren een tijdje in het kosmische hangen maar naar verloop van tijd volgt een mooi stuk op de piano wat de tijden doet herleven van het album Encore van Tangerine Dream een beetje. Daarmee komt dus op een meer dan behoorlijke manier een eind aan een bijna uitstekend album, ondanks de vreemde namen en titels die werden gebruikt door de heren.