Omega - 200 Years After the Last War (1974)

lekkere plaat van deze hongaarse progband.
Veel moog, mellotron en de muziek verhoudt zich bluesrock/psychedelica/folkrock.

Jammer dat deze band nooit zo bekend is geworden als een Genesis.

Deze had ik ooit op cd, toen ik nog 14 jaar oud was. Ik spaarde toen obscure symfo.
Die cd ben ik kwijt geraakt en ben de band toen een beetje vergeten. Later in mijn leven heb ik deze op lp (!!!) te pakken gekregen. In mijn post-30 jarige hernieuwde liefde voor symfo, was ik erg in mijn nopjes met die lp. Deze heb ik nu verkocht aan een goede vriend van mij, omdat ik digitale muziek ook prima vindt.

Ik heb deze dan ook ergens op mijn harde schijf staan, en moet zeggen dat ik het nog steeds graag draai. Ergens een beetje vergelijkbaar met Eloy, Nektar en Uriah Heep, is Omega toch meer een hardrockband dan een symfo band.
Grootste struikelblok bij de muziek, is de onverstaanbare zang, met een veel te dik accent.

Omdat de band uit Hongarije kwam, zijn er maar een paar platen voor de Europese markt gemaakt. De band mocht van de regering in West-Duitsland de plaat opnemen. Hetzelfde geldt voor de opvolgers van deze plaat. In de jaren 80, was het regime strenger, en kwamen er geen engelstalige platen meer.

De band is dus echt een unicum in de wereld van hard rock/symfo rock. Hoe dan ook, een aanbeveler voor iedereen die van dit type stevige symforock houdt.
Timerobber, Hall of Floaters in the Sky en Gammapolis volgen nog, en zijn even lekker.