Chuck Van Zyl - Celestial Mechanics (1993)

Op mijn zoektochten binnen de electronische muziek kom ik zaken tegen die een goed gevoel naar boven halen. Ze doen sterk denken aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. Zeg maar gerust de Middeleeuwen van de electronische muziek. De tijden dat acts als Tangerine Dream en Klaus Schulze voor het eerst de stekker van hum instrumenten in het stopcontact stopte, en daarmee het startsein gaven voor de Berlijnse School.

En wie met deze gedachtegang dit album van Chuck Van Zyl in de speler doet wacht een mooie dikke 72 minuten aan warme electronische muziek. De eerste paar noten van The Moment of Totality klnken alsof er warme roomboter uit de luidsprekers komen. Qua sfeer doet het mij wat denken aan Michael Garrison. En zodra Van Zyl opgang is gekomen volgt er heerlijke electronische muziek met een goed doordacht gevoel die aan de analoge bakken doet denken van weleer. Gevoelsmatig zit ik in de tijd dat Timewind en Stratosfear uitkwamen. Muziek dus waar nog enigzins wat kosmisch is in te horen. Hier en daar een paar mooie overgangen, waardoor 18 minuten wel heel erg kort lijken.

Callisto begint met geluiden die aan belletjes doen denken en komt hierdoor in de buurt van Crystal Lake van Klaus Schulze. Zodra er bassen bijkomen wordt deze sfeer nog eens versterkt. Bij Schulze heb krijg ik het gevoel of de winter is begonnen met al haar beslommeringen. Daarentegen is de composite van Van Zyl een stuk minder zwaar en voor mijn gevoel zit ik dan ook begin herfst dan midden in de winter. Ook krijg ik het idee dat ik opeens ver in de kosmos ben.

Behoorlijk ver in de ruimte begint Valhalla en bij de spellig van de titlel denk ik even er is een tikfout gemaakt, maar niets is minder waar, want Valhalla is een figuur uit de Noorse mythologie. Qau sfeer doet het mij wat denken aan Phaedra waar wat Rubycon doorheen is gevlochten wat ik toeschrijf aan het ritme gebruik. Na het ritmische deel volgt een haast stil deel, het doet mij wat denken aan de ijle lucht die hoog in de bergen is te vinden. Verder doet het denken aan dun glas. Een sfeer die haast breekbaar overkomt.

Met het geluid wat mij wat aan vallende druppels water doet denken begint Celestial Mechanics. Zodra daar wat hoge tonen bijkomen heb ik het gevoel of ik hoger ben dan een wolk die regen laat vallen. Naast dit alles zijn er ook warme donkere geluiden te horen uit de electronica. Het roept daarmee een sfeer op die wat doet denken aan het album Mirage van Klaus Schulze. Als daar later wat ritme bijkomt en de warme roomboter klanken uit de electronica-winkel bijkomen ontstaat er een heerlijke sfeer die zo lekker retro is, dat je haast begint te denken of de tijd even stil heeft gestaan.

Kortom: dit Celesial Mechanics is echt een album voor wie maar geen genoeg kan krijgen van synthesizer muziek uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Chuck Van Zyl is er na mijn idee in geslaagd een goede retro-sound neer te zetten met respect naar de pioniers toe.