Laura Fygi - Live at Ronnie Scott's (2003)

Als laatste haalde ik deze CD uit de ´Ladies on Verve´ CD-box. Het zal mijn favoriet nooit worden, maar ze zíngt wel. Haar manier van de ´personal touch´ is acceptabel, gelukkig niet te overdreven. Op haar best als ze weinig improviseert.

Ik zou dit als losse CD nooit gekocht hebben; Fygi natuurlijk nog in herinnering als de Centerfold-dame die keurig is gegaan, en de titels deden bij voorbaat het ergste vrezen. De overkill aan classics doen meteen denken aan het repertoire dat je voorbij hoort komen in chique locaties waar je nog live-muziek hebt bij je diner. Terwijl die indruk nooit helemaal verdwijnt bij beluistering overstijgt ze dat niveau toch wel overtuigend vind ik. Je krijgt niet dat nare gevoel dat je dan wel eens hebt als een van je favoriete composities helemaal verkeerd wordt geraakt. En op zich is dat een prestatie.

Het maakt al met al een ´diva´-achtige jazzplaat die meer entertainment biedt dan muziek, en waar dat voor mij vaak heel erg wordt om door te komen is dit dus toch een stuk beter dan ik dacht.

Braaf album met standaard repotoire , maar wel met overtuiging gebracht. Uitermate geschikt als achtergrondbehang .Het voegt niet zo bijster veel toe , maar is met zorg en liefde behandeld en misschien is dat ook het punt waar het wrijft. Fygi heeft een prima stem en ook de begeleiding is degelijk .Dat maakt het ook wat saai en zijig .2 en halve ster , want slecht is dit zeker niet.