The Beta Band - Hot Shots II (2001)

Misschien wel hun minste album, maar toch nog genoeg zéér fijne nummers.

Deze plaat onthuld pas na enkele draaibeurten zijn schoonheid, maar daarna ontdekte ik er iedere keer meer lagen in. Met de juiste substanties bij de hand, een luistertrip van de eerste orde en één van de beste platen van de laatste jaren, waarbij iedere song weer een andere wereld opent.

Helemaal mee eens, mijn favoriete Beta Band. In het begin had ik alleen wat moeite met het wat melige laatste nummer... (Eclipse) Ik moet hem weer eens gaan beluisteren, checken of die z'n 4.5* nog waard is!

Squares heeft wel een erg hoog Portishead (lees "Glory Box") gehalte.

Vind ik nogal overdreven. Er zijn wat vage gelijkenissen, meer niet. Ik vind sowieso dat het nummer al een totaal andere sfeer heeft. Al is Squares wat bij betreft verre van het beste Beta Band nummer.

Overigens (maar dit zal wel bekend zijn), Squares is een soortement van versie van de hit Daydream van de Wallace Collection. Leuk he, oud nieuws!?

Geweldig album . Voor nu 4* maar dat kan zo maar eens 4,5* worden binnenkort

Mijn favoriet van deze band. Won, een remake van Nilssons One (ook bekend van Aimee Mann) was de b-kant van Squares, maar misstaat niet op dit album. Heerlijk melodieuze droompop.

Was The Beta Band al weer even kwijt, maar toen kwam ik deze zomaar tegen in de budgetbak voor 5 euro. Wat een prachtige melodieen weten deze gasten te creëren en wat een heerlijke droge, vertrouwde stem heeft die zanger. Ik ben weer even into The Beta Band.

Op het tweede album van The Beta Band is duidelijk gekozen om de lange nummers te schrappen. Voor mij een reden om geconcentreerder de aandacht er bij te houden. Buiten dat hoor je op Hot Shots II ook een verrijking van het geluid, al gaat dit wel ten koste van de kenmerkende humor die er duidelijk op hun eerste plaat The Beta Band was. Het toegankelijke Squares wordt pas een song als deze na een minuutje over gaat in de betere triphop recycling proces, maar er net niet volledig door overgenomen wordt. Zelfs de rommelige pianotoetsen krijgen een frisse oppoets behandeling, dan pas is het klaar om getoond te worden. En nu ben je al snel niet meer dat eigenzinnige grappige bandje. Geen vreemde wengingen maar een logische overgang naar Al Sharp, er wordt door middel van echo’s en Indiase invloeden hetzelfde dromerige effect opgeroepen. Een duistere dagdroom die afgesloten wordt met een mantra.

Human Being zit erg sterk in elkaar. In eerste instantie gaat het door met het geschepte geluid, op de achtergrond een gitaartje. Dan komt er ruimte vrij voor beat, drum, en trompet. Al heel mooi natuurlijk, maar het wordt nog stukken beter. Tegen het einde gaat het langzaam aan ook weer de donkere kant op, met geweldige begeleiding en een heel vol geluid. Het orgeltje gaat ook nog volledig los, op het debuut zou dit ontaarden in totale anarchie, hier maakt het de song alleen maar sterker. De structuur wordt niet aangetast, maar blijft overheersend staan. Met gemak worden we de diepte in gezogen met Gone. Net als bij de voorganger zijn de teksten een stuk directer en persoonlijker. Nu worden gevoelens niet meer gemakkelijk weg gelachen, maar is er twijfel en onzekerheid. Het lollige karakter is blijkbaar een veilig schild, welke nu pas van zich af geworpen wordt. En dan behoor je dus al snel tot de gemiddelde doorsnee Britpop band. Het publiek slikt het allemaal wel, maar je bent nu een meer onzichtbare speler geworden. Het neigt zelfs heel erg naar de zware kant. Muzikaal staat het zeker weer als een huis.

Het zompige Dragon met de dance invloeden heeft wel wat van die fuck you houding, maar meer in de trant van arrogantie. Wat andere bands klaar spelen, kunnen wij net zo goed, of nog beter. Nee, dan hou ik op dit vlak meer naar de fuck you houding die ze hiervoor hadden. Bij elke muziekregel lieten ze zien dat deze niet heilig was, en de code met gemak gebroken kon worden. Toch zijn de tracks nu stukken beter uitgewerkt, en ontstaan er meerdere lagen die hier over elkaar heen lopen, en niet langs elkaar. Broke gaat heel sterk de avontuurlijke, zeg maar gerust spannende elektronische kant op met de daarbij aansluitende vette percussie, blieps en overige geluiden. De beatboxer staat langs de zijlijn te trappelen om in te vallen, maar coach Steve Mason kiest er uiteindelijk voor om hem geen rol in het geheel te geven.

Die heeft al lang zijn zinnen gezet op het oppeppende Quiet, waar met hallucinerende sfeertjes de geluidsbarrière wordt getrotseerd. Daardoor roept het sterk herinneringen op aan hun eerste album. Al is hier de gekte gedrogeerd door kalmerende middelen. Geen scherpe kantjes meer, maar heel erg doordacht allemaal. Het resulteert echter wel in een lekkere track met op het einde die swingende versnelling. Alleged zit ergens op de scheidingslijn tussen funk en psychedelica. Omdat hier geen duidelijke voorkeur te bekennen valt vervolgen we na een kleine pauze in erotische zwoele Franse dance, en hier hoor je de ontwikkeling misschien nog wel het beste terug. De bruggetjes die voorheen ontspoorden zijn nu in bezit van de juiste passende bouwstenen. Dat er dan een enkel ander kleurig blokje tussen zit, maakt niks uit. Als het maar past in het geheel.

Als een stoomwals kondigt het kolossale Life zich aan. Hier maken ze het verschil door de samenzang, maar het blijft wel een zwakke broeder in het geheel. Een stuk maatschappij kritischer. Blijkbaar moet deze hippie achtige boodschap geuit worden, al zijn de fans van het eerste uur hier er kennelijk niet de juiste doelgroep voor. Bij Eclipse willen ze de filosofische kant opzoeken met wel een tekst die tot denken oproept. Goed over nagedacht, maar wie zit hier op te wachten?

Met de structuur van de songs hebben ze een flinke stap vooruit gezet. De teksten zijn van een prima volwassen niveau, Daar ligt het niet aan. De knulligheid en bravoure waarmee ze met ons kennis lieten maken, ontbreekt hier. Het gemis maakt het allemaal een stuk minder bijzonder.

The Beta Band - Hot Shots II | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com