2 Unlimited - Hits Unlimited (1995)

Dat is, denk ik, omdat de bandnaam hun eigendom is? Daar is toentertijd ook al gedonder om geweest. Ten tijde van Romy en dat andere vrouwtje.

Tot en met The Magic Friend vond ik het leuke housemuziek. En toen werden ze wereldberoemd met ultra-domme huppelkutmuziekjes en was voor mij de magie weg.

Eigenlijk wel het leukste liedje dat erop staat, The Magic Friend (met Get ready for this er vlak achteraan). Dat is er dan nog eentje die ik, los van nostalgie, als 'guilty pleasure' op zou kunnen zetten.

Het nummertje is echter een beetje in de schaduw komen te staan van bijna alle andere singles die ze gereleased hebben.

The Magic Friend vind ik nu juist een hun matigste nummers.. Vond ik toen al en nu nog. Grappig hoe verschillend daarover gedacht wordt. Draai dat nr ook echt nooit meer itt vele anderen wel. Get Ready for This blijft een topper en zo ook Faces, mijn favoriet

Faces zit op zich wel in het favorietenlijstje wat betreft deze act, maar dan in de albumversie, te vinden op No Limits. Die is nogal anders geproduceerd dan de versie op deze cd.

(Door m'n fanverleden ken ik de nummers echt tot in de kleinste details. En al draai ik ze een jaar niet, dan kan ik nog steeds uit het hoofd sommige raps van Ray opdreunen.)

Get Ready For This vind ik ook duidelijk de beste. Klinkt het meest 'underground' ook, als je snapt wat ik bedoel. Doet me denken aan m'n tijd aan de Grafische Lyceum in Amsterdam, waar iemand het op een bandje (wat is dat?) had en het afspeelde tijdens tekenlessen.

Get Ready For This werd ook altijd gedraaid tijdens NBA-basketbalwedstrijden. Echt zo'n standaarddeun destijds.

Ik luisterde deze laatst eens terug (heb ook nog wel 2 albums en een boel singles van 2 Unlimited) en The Magic Friend vond ik ook nog een van de beste. Net als The Real Thing. Wat een geweldig nummer blijft dat toch eigenlijk.

En toen kwamen Romy en Marion en was het succes ver te zoeken...

Hou op,schei uit,wat een droeftoeters waren dat zeg...

En toch vond ik Wanna Get Up en The Edge of Heaven niet slecht..

zonder de Belgen had 2 unlimited nooit bestaan. Zij stichtten de groep, zochten de performers en maakten de nummers

Oh, nu pas valt het kwartje bij mij..
Het is een Studio 100 productie !!

Het zou mij niet verbazen idd. als Gert Verhulst van Studio100 hier achter zat.
De muziek is niet echt mijn ding, maar het blijft plakken. Maar goed dat doet behanglijm ook, dus dat wil nog niets zeggen.
Edoch, toch wel een paar pakkende deuntjes erop. Niets meer en/of minder. De K3 van toen zeg maar.

Fantastisch goede groep. Dit album heeft mijn voorkeur omdat het compleet is.

Topfavorieten zijn "Jump of Joy", "Let the beat control your body", "Faces", "Tribal Dance", "Get ready for this", "Twilight Zone", "The Real Thing" en "Do what's good for me". Ook de mix is vrij goed, maar er ontbreken er wel een paar in die mix.

Eigenlijk is elk liedje meermaals te beluisteren en goed. Als ik toch de mindere moet aanduiden dan kies ik voor "Spread Your Love"; "Workaholic" en "Maximum Overdrive".

"No Limits" is nog steeds leuk, maar heeft veel van zijn kracht ingeboed. Er is niets bijzonders meer aan. Ook vrij slappe beat ten aanzien van de rest.

Maar een echt leuk album om opgewekt naar school of naar je werk te rijden! It always brings me in a happy mood and the nineties aren't over yet!

Jeugdsentiment? Nou nee; daar was ik toen al te oud voor en daarbij was ik misschien 'alternatiever' dan ooit en haalde ik flink m'n neus op voor dit soort pulp.
Toch vond ik het stiekem best wel leuk allemaal, alleen heb ik dat nooit laten blijken.
Nu ik het achteraf allemaal terughoor kan ik er eigenlijk best smakelijk om lachen allemaal: dit is ongecompliceerde fun van een duo waar de rapper niet kan rappen en de zangeres ook niet verbijsterend spectaculair klinkt en dat op een deuntje dat eigenlijk elke keer terugkeert. Maar hoe je het ook went of keert: het zit erg poppy in elkaar en is behoorlijk pakkend en dat moet je ze nageven.
Anno nu vind ik het eigenlijk best prima allemaal en heb ik er geen enkele moeite meer mee om dat te verbergen

Van 2 Unlimited is een hitcompilatie het meest aangewezen en hier staan alle hits (althans die met Ray en Anita).

Natuurlijk is 2 Unlimited een prefabband en een marketingproduct bedacht door twee gehaaide Belgische producers, natuurlijk hebben hun hits artistiek niet zo veel om het lijf en natuurlijk zijn Ray en Anita geen begenadigde vocalisten maar sommige nummers van hen vond ik destijds en nu nog steeds stiekem wel leuk en tevens catchy en dansbaar.

No Limit, Twilight Zone, No One en The Real Thing vind ik hun beste nummers. Al vond ik na verloop van tijd 2 Unlimited in herhaling vallen en zijn Ray en Anita dan ook wijselijk gestopt. De doorstart in 1998 met twee andere uitvoerders (Romy en Marion) had men achterwege moeten laten.

2 Unlimited... Mooie herinneringen en nu nog steeds enkele leuke nummers, waarvan ik Get Ready for This nog de leukste vind. Zal nu echter niet snel meer een cd draaien maar wil ze wel bedanken voor de fijne herinneringen. 3,5*

Phil Wilde en Jean-Paul De Coster, twee Belgen om fier op te zijn. Een duo dat ontelbaar aantal hits bijeen geschreven heeft en niet uitsluitend voor hun geesteskind 2 Unlimited.

Ik mis Maximum Overdrive

Dan moet je dit album kopen...

Oh ik moet wat beter leren lezen, zie hem inderdaad staan.

Typisch jaren 90 geluid, en dus zeker niet mijn favoriete muziek, maar desondanks een collectie goeie songs met karakter.
Kan ik ook nu nog van genieten: Maximum Overdrive, No Limit, Faces en het geweldige Let the beat control your body,

Vroeger was ik fan, vanaf het moment dat Get Ready For This in Engeland al een grote hit was en voornamelijk nog instrumentaal.
Maar als je nu alle hits achter elkaar hoort, lijkt het wel allemaal erg op elkaar, tot vervelens toe. Verder dan track 8 of 9 kom je dan niet.

Ik was hier vroeger helemaal weg fan; het was mijn eerste muzikale obsessie toen ik 8/9 jaar was. Ik nam alles op VHS op wat van 2 Unlimited op TV kwam.

Tegenwoordig ben ik meer van de Radiohead en progressieve muziekstijlen, maar ik schaam me er totaal niet voor dat ik dit nog steeds erg leuk vind. Eens in de zoveel tijd zet ik deze weer eens op, en waan ik me weer helemaal in mijn jeugd.

Die oude teksten van mezelf uit de mid/late 00's - inmiddels kijk ik toch een stuk nuchterder/realistischer op 'vroeger' terug.

(Dat taalgebruik ook, en lang niet alleen bij dit onderwerp. Beetje gezwollen, of gewoon typisch. Had ook anders gekund.)

Blijft over: een verzameling goed geproduceerde liedjes, waarvan ik het anno nu vaak jammer vind dat er zoveel tekst in zit; met veel minder van dat had ik een aardig deel van het ouvre nu beter gevonden (al hoort het er in No limit gewoon bij). Maar ze schreven ze grotendeels zelf (pluspunt), en verkochten het goed.

Tegenwoordig heeft die allereerste, Get ready for this, de voorkeur. Die is behoorlijk overeind gebleven.

Haha, bekend verschijnsel van het bezoeken van MuMe. Die oude berichten van mezelf van 15 jaar geleden kan ik me meestal niet meer herinneren; het is net alsof iemand anders ze geschreven heeft. En zo zal het vast met dit bericht ook weer zijn later..

Heerlijke nostalgie! 3,5*

Do What's Good for Me (3:49)  --- 4,0
No Limit (3:30) --- 4,0
Get Ready for This (3:42) --- 3,0
Twilight Zone (4:10) --- 3,5
No One (3:26) --- 4,0
Jump for Joy (3:42)  --- 4,0
Tribal Dance (3:40) --- 3,5
The Magic Friend (3:44) --- 3,5
Workaholic (3:33) --- 2,5
Let the Beat Control Your Body (3:38) --- 3,5
Nothing Like the Rain (3:59)  --- 3,5
Spread Your Love (4:43)  --- 4,0
The Real Thing (3:39) --- 3,5
Here I Go (3:16) --- 4,0
Maximum Overdrive (3:41) --- 3,0
Faces (3:32) --- 4,0

In het boek 'No limit 90's' staat een quote van Jean-Paul de Coster, die z'n act rond de release van Hits Unlimited teveel pop vond geworden, en dat 'ie het idee had dat ze hun clubbasis verloochenden. En misschien deden de nummers het daardoor minder goed dan voorheen. Er stond ook nog een quote van Ray, die heimwee had naar het kleine studiootje van vroeger. Het was te groots geworden en de vibe was daardoor een beetje weg.

In Get ready for this en The magic friend (de anno nu meest gedraaide) hoor je die wortels wel. Maar die horen dan ook bij de allereerste generatie nummers.

Stiekum toch een lekker poppy album. Niet volledig mijn ding, maar veel respect voor de enorme hoeveelheid hits.