David Gray - Flesh (1994)

Het enige nummer van deze cd dat ik ken is The Light.

Ja, Wales. Onderbevolkt, onguur, meer regen dan zonneschijn, woest, bloed in de grond en misschien ook wel hartstikke puur dus.

David is hier nog heel erg een troubadour. De muziek is spaarzaam; vaker gitaar en lucht dan gitaar en instrumenten. Het is ook de lucht tussen de stem en gitaar die fascineert. In die ruimte hoor je de wolken overdrijven, kun je de bomen zien krom buigen, zie je hoop geblakerd oprijzen uit het as van een land dat heel wat branden gekend heeft. David trekt fel van leer, is net zo intens als Wales zelf en, ook net als Wales, vecht om vanuit de underdog positie (in liefde, werk, het leven) een positie te bereiken waarin hij gehoord wordt.

Later zou hij zich meer gaan toeleggen op computer mogelijkheden en zijn de ruwe kanten (is de ruimte) er af. Geeft niets, want dat betekende ook dat David gehoord werd. Een underdog kan ook een upperdog worden. Ik gun het hem van harte!

Het ding met David Gray is - je vergeet zo snel dat-ie bestaat.

Daarmee bedoel ik niet dat zijn songmateriaal ondermaats is, integendeel. Maar op de één of andere manier valt hij steeds door de mazen van het promotienet.

Ik heb twee albums van hem: White Ladder en Lost Songs - het lijken mij albums die ik binnen twintig jaar nog zou kunnen draaien.

Toch maar 'ns dit weekend opnieuw luisteren naar White Ladder - kwestie van oude herinneringen op te halen

David Gray vergeten is inderdaad net zo makkelijk als vergeten dat Wales bestaat.

Toch is die bijna onzichtbare kwaliteit ook zijn kracht. De liedjes dringen zich niet op; wachten bescheiden tot ze weer gehoord mogen worden.

Veel luisterplezier dit weekend!

Geniaal verwoord overigens

Zwaar onderschat album, beter dan al zijn ander materiaal. Kwaad, ruig, doorleefd, doet op deze plaat sterk denken (alhoewel helemaal andere stem) aan de intensiteit van Kevin Coyne. En dát is een groot compliment.